Τι να πω, δεν γνωρίζω, μιας και δεν το βλέπω (μόνο αυτό που ανέβασε ο scandal είδα). Αν έχεις δίκιο και πηγαίνουν άνθρωποι σε τέτοια ριάλιτι με σκοπό όντως να βρουν το ταίρι τους τότε, πραγματικά, λυπάμαι.
Έχει γίνει πλέον κανονικότητα η προβολή και η έκθεση του εαυτού μας στα social, οπότε κανένας δεν ενδιαφέρεται ότι θα τον δει όλη η Ελλάδα. Ίσα ίσα το ευχαριστιούνται κιόλας, μιας και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τους έχουν κάνει τζάνκια της ναρκισισσιστικής ευχαρίστησης και (αυτο)επιβεβαίωσης. Όπως έλεγε και ο Σαρτρ: «
κόλαση είναι οι άλλοι...» Βέβαια ο άνθρωπος δεν το είπε αυτό γιατί ήταν αντικοινωνικός, αλλά γιατί θεωρούσε πως η αυτοεικόνα μας διαμορφώνεται από τους άλλους ανθρώπους, από τη γνώμη που έχουν -
και, το σημαντικότερο, που νομίζουμε ότι έχουν- οι άλλοι για εμάς. Αυτή η εικόνα μας κάνει να νιώθουμε αισθήματα ντροπής ή αλαζονείας, να διαμορφώνουμε την άποψη για τον εαυτό μας, να «αυτοπροσδιοριζόμαστε.» Με αυτή την έννοια, λοιπόν, είναι κόλαση οι άλλοι, μιας και νομίζουμε ότι αυτοπροσδιοριζόμαστε αλλά ουσιαστικά ετεροπροσδιοριζόμαστε.
Και το συνδέω με το θέμα τώρα, όπου οι άνθρωποι μάθαμε να λατρεύουμε ηθοποιούς του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, αθλητές, τραγουδιστές, ακόμα και πανελίστες σε τηλεοπτικές εκπομπές (εξαίρεση στον κανόνα «κανένα επάγγελμα δεν είναι ντροπή»). Το κοινό όλων αυτών; Είναι διάσημοι. Στο τώρα, υπάρχει σε πάρα πολύ κόσμο μια ασυνείδητη (ή και συνειδητή) επιθυμία για φήμη και αυτή διοχετεύεται μέσω του μικρόκοσμου των social media. Το πιστεύω ξεκάθαρα αυτό. Μαθημένοι, οπότε, στην υπερέκθεση οι άνθρωποι, δεν παίρνουν στα σοβαρά φραγμούς που θα είχαν παλαιότερα. Οπότε, ναι, μπορεί να πηγαίνουν άτομα για να βρουν το ταίρι τους, ενδέχεται να είναι έτσι όπως τα λες.
@yorkie, φαντάζεσαι τελικά η ανοιχτή φιλοσοφική συζήτηση να διεξαχθεί στο εν λόγω θέμα; Έχουν ήδη αναφερθεί Λούκατς και Σαρτρ. Και να μετονομαστεί σε κάτι τύπου:
First dates και διαλεκτική: Μια εισαγωγή στη φιλοσοφία των realities. Κλαίω...
