Ωραία αυτά που λέτε αλλά η συζήτηση έχει κάπως ξεφύγει.
Ας μιλήσουμε πρακτικά. Φλερτάρουν οι γυναίκες; Ποιες, ποιους με ποιο τρόπο;
Χαχα, το ερώτημα πλέον δεν είναι αν φλερτάρουν οι γυναίκες, αλλά αν φλερτάρουν οι άνθρωποι γενικά.
Στην εποχή μου περιμένανε τον άνδρα κυνηγό που θα τις εντυπωσιάσει.
Οι πιο ξεπεταγμένες κουνούσαν λίγο την ουρίτσα αλλά η συντριπτική πλειοψηφία περίμεναν, περίμεναν.
Μια τέτοια συμπεριφορά όμως από μόνη της δημιουργεί κυριαρχικές σχέσεις.
Δε συμφωνώ με το τελευταίο. Το να μην είσαι αρκετά διαχυτική και να δείχνεις πολύ διακριτικά το ενδιαφέρον σου, περιμένοντας κυρίως απ' τον άντρα την 1η κίνηση δεν τον καθιστά κυρίαρχο στη σχέση. Μπορείς να θέσεις τα όριά σου χωρίς να είσαι το άτομο που θα μπει μπροστά και θα ηγηθεί μιας κατάστασης. Μπορείς να είσαι δυναμική κι εσωστρεφής, η "ήρεμη δύναμη" που λέμε. Επίσης το να κάνεις τα στραβά μάτια και να αφήνεις τον άλλον να νιώθει πως έχει τον έλεγχο γιατί του αρέσει, σου δίνει άμεσα τη δύναμη να τον ελέγχεις κι εσύ. Οι σχέσεις μεταξύ δύο ανθρώπων με αυτοεκτίμηση είναι πάντοτε αμφίδρομες, χωρίς να το λέω εγωιστικά.
Όπως επίσης μπορεί να είναι μια γυναίκα έξω καρδιά, να φλερτάρει, να δείχνει το ενδιαφέρον της, αλλά μόλις της κάνει δυο τσαλιμάκια ο άλλος να τρέχει πίσω του έχοντας σκάσει απ' τη ζήλια. Μια τέτοια γυναίκα είναι πολύ πιο ευάλωτη από μια ήσυχη-ντροπαλή που δεν ιδρώνει τ' αυτί της.
"Άνδρας ο κυνηγός", το δέχεστε αυτό; Το θεωρείτε νορμάλ, το επιζητείτε;
Προσωπικά δε μ' αρέσει η παρομοίωση του φλερτ με το κυνήγι, προτιμώ την παρομοίωση με τον χορό. Πάντα ο ένας θα πάρει την πρωτοβουλία και θα πει "θες να χορέψουμε;" όμως και οι δύο παίζουν πολύ σημαντικό ρόλο στο πώς θα εξελιχθεί ο χορός. Και στο τέλος δεν έχει καν σημασία ποιος το πρότεινε, αυτό που κρατάνε είναι ότι πέρασαν καλά.
Πιστεύω πως είναι ένα στερεότυπο που στην ελληνική κοινωνία τουλάχιστον δεν έχει ξεπεραστεί.
Δεν έχει, αλλά και ο τρόπος που πάει να ξεπεραστεί είναι λίγο κιτς και κακοστημένος. Ακούω δηλαδή κάτι φίλους μου να λένε για πιο προοδευτικές, απελευθερωμένες γυναίκες που τους στέλνουν μηνύματα τύπου "θέλω να με γ***σεις" και κριντζάρει το κριντζ μου. Μας λείπει το μέτρο προς το παρόν.
Οι εποχές αλλάζουν, για τους ανθρώπους δεν ξέρω. Ας το εξειδικεύσουμε. Φλερτάρουν οι φεμινίστριες γυναίκες; Ποιες, ποιους με ποιο τρόπο;
Το φλερτ πέρα από θέμα ιδεολογίας, είναι κυρίως θέμα αυτοπεποίθησης. Δηλαδή όσο φεμινίστρια κι αν είσαι, αν σου λείπει η πίστη στο σεξ απίλ σου, θα φλερτάρεις πολύ διστακτικά και αμήχανα. Δε λέω, έχει κι αυτό τη χαριτωμενιά του, αλλά δεν παύει να μας κρατάει πίσω στις ερωτικές μας συναναστροφές.
Στα μέσα της δεκαετίας του 80, παιζόταν μια σειρά: "The Secret Diary of Adrian Mole".
Το κορίτσι του Adrian - φυσιογνωμία simp θα τον λέγαμε - ήταν η Πανδώρα, μία real φεμινίστρια.
Αυτή λοιπόν ερωτεύθηκε παράφορα τον Άντριαν όταν τον είδε μια μέρα να σιδερώνει τα σώβρακα!
Μόνο είπε, ένα ανώτερο αγόρι θα το έκανε αυτό.
30 - 35 χρόνια μετά δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα. Οι γυναίκες θέλουν τους άνδρες των πολλών παράλληλων ρόλων κάτι που ζει μέσα στο μυαλό τους συνέχεια αλλά στην πράξη όταν το κάνουν οι ίδιες τις κουράζει και τις μελαγχολεί. Οι άνδρες δεν μπορούν να ανταποκριθούν καθόλου σε αυτό. Είναι καλοί σε ένα-δύο πράγματα τη φορά. Πίτσα-μπύρα-μπάλα. Πολλά μαζί δεν γίνεται.
Προσωπικά δεν έχω κάποιο φετίχ με το να βλέπω άντρες να σιδερώνουν τα σώβρακά τους, όμως με ελκύει η εικόνα ενός άντρα που μπορεί να ζήσει χωρίς τη μαμά του/ την αδερφή του / την κοπέλα του. Άμα δεν μπορείς να βγάζεις τόσα λεφτά ώστε να έχεις μια μόνιμη καθαρίστρια (που ποιος μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς να είναι κληρονόμος στις μέρες μας; ελάχιστοι), τότε καλό είναι να είσαι σε θέση να συντηρείς τον εαυτό σου, να ξέρεις να κάνεις δυο δουλειές του σπιτιού, να ξέρεις να φτιάχνεις 5-6 φαγητά.
Δε λέμε να προσπαθείς να γίνεις σούπερμαν παίρνοντας 10 με τόνο σε όλους τους διαφορετικούς ρόλους της ζωής σου, αλλά οποιοσδήποτε άνθρωπος με above average ικανότητες και φιλοδοξίες κατά τη γνώμη μου πρέπει να πληροί τα βασικά σε κάθε τομέα. Να έχει ένα συγυρισμένο, σχετικά καθαρό σπίτι, να είναι συνεπής κι υπεύθυνος στη δουλειά του κι όχι απλώς να βγαίνει το μεροκάματο, να φροντίζει την υγεία του (διατροφή, άθληση), την υγιεινή του, την εμφάνισή του (σε ένα βασικό επίπεδο, καθαρά σιδερωμένα ρούχα, να μυρίζει όμορφα, να έχει κομμένα νύχια), να ενημερώνεται για τον κόσμο γύρω του σε πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό επίπεδο και να βάζει μες στην εβδομάδα του λίγες ώρες κοινωνικοποίησης, αλλά και λίγες ώρες ποιοτικού χρόνου με τον εαυτό του. Ένας τέτοιος άντρας για μένα είναι πολύ πιο ελκυστικός από τον κλασικό macho τύπο που η ζωή του είναι δουλειά - μπάλα - σεξ - ύπνος, όταν έρθει σπίτι θα παρατήσει όλα του τα ρούχα στο τραπέζι και θα γκρινιάξει που δεν έχουμε καλό φαΐ ενώ εγώ μπήκα σπίτι μόλις μισή ώρα πριν απ' αυτόν και προσπαθώ να τα προλάβω όλα π.χ. Εμένα αυτό πιο πολύ μου φωνάζει "κακομαθημένο αγόρι" παρά άντρας.
