Δεν με νοιάζει αν τα γράφουν για να τρολάρουν ή να εκνευρίσουν τον κόσμο, δεν με νοιάζει αν είναι ψεύτικη η σχέση τους (πολλές σχέσεις μεταξύ διάσημων είναι), αυτό που με ενδιαφέρει πραγματικά είναι τα μηνύματα που περνάνε, γιατί αυτό δεν γίνεται μόνο εδώ.
Το μήνυμα που περνάει είναι αυτό που βλέπουμε παντού στον σύγχρονο κόσμο: ο άντρας υποτακτικός, που υπάρχει για να ικανοποιεί τη γυναίκα και πρέπει (για κάποιον λόγο) να ανέχεται τις ιδιοτροπίες, τα καπρίτσια, την παράνοιά της, έως και την ατιμία της. Φανταστείτε να ήταν αντίστροφα τα πράγματα και να απατούσε ο Γουίλ Σμιθ την εξωγήινη, τι χαμό θα έκαναν οι γυναίκες, θα μιλούσαν για κακοποιητικές, τοξικές σχέσεις κοκ... Τώρα τη λένε και μπράβο.
Αυτά βέβαια είναι σημεία των καιρών, η εκθήλυνση των αντρών που έχουμε πει. Η φεμινιστική κατά τα άλλα εποχή μας, έχει υπερσεξουαλικοποιήσει τη γυναίκα, κάνοντας τους άντρες έρμαια των ορμών τους για αυτές. Οι άντρες εκπαιδεύονται από μικρή ηλικία να σκέφτονται θηλυκά, να λατρεύουν το γυναικείο φύλο (για κάποιον απροσδιόριστο λόγο, έτσι απλά επειδή είναι γυναίκες), να δέχονται κάθε παραξενιά τους, ενώ παράλληλα μαθαίνουν (συνήθως από γυναίκες-φεμινίστριες εκπαιδευτικούς) να νιώθουν σχεδόν τύψεις που είναι άντρες και να καταπνίγουν την αντρική τους φύση.
Και καταλήγεις, λοιπόν, να κανονικοποιούν τους κερατάδες που τους αρέσει να παρακολουθούν τη γυναίκα τους στο κρεβάτι με πραγματικούς άντρες, να αποκαλούν «ανεξάρτητη και δυναμική γυναίκα» μια τσούλα, να χαρακτηρίζουν τοξικό έναν άντρα επειδή είναι άντρας και δεν θέλει η γυναίκα του να φλερτάρει πχ με άλλους. Καταλήγεις να παρατηρείς σιμπ που τους σέρνουν από τη μύτη μέτριες γυναίκες, κάνοντάς τους σκυλάκια τους κι έχοντάς τους στο περίμενε.
Θλιβερός, σύγχρονος κόσμος.
