Η Ηθική, η Κίρκη της ανθρωπότητας, έχει τελείως μεταλλάξει - ηθικοποιήσει - το καθετί που είναι
ψυχολογία οδηγώντας σ' εκείνο το φρικιαστικό παραλογισμό πως δήθεν η αγάπη είναι κάτι το μη εγωιστικό. Πρέπει να είναι κανείς απολύτως βέβαιος για τον εαυτό του και να στηρίζεται γερά στα δύο του πόδια, διαφορετικά ούτε καν μπορεί ν' αγαπήσει. Αυτό άλλωστε το ξέρουν καλά οι γυναίκες και δεν εκτιμούν παρά ελάχιστα όλους τους άντρες που δεν εκδηλώνουν ιδιοτέλεια, τους πραγματιστές άντρες. Άραγε θα ήταν σωστό να ισχυριστώ, παρεμπιπτόντως, ότι τις ξέρω καλά τις γυναίκες; Ανήκει και τούτο στη διονυσιακή μου προίκα. Ποιος ξέρει; Όλες οι γυναίκες με λατρεύουν, αυτό είναι μια παλιά ιστορία, με εξαίρεση μόνο εκείνες τις δυστυχισμένες, τις "χειραφετημένες", που δεν έχουν τη δυνατότητα να κάνουν παιδιά. Ευτυχώς που δεν σκοπεύω ν' αφήσω τον εαυτό μου να γίνει χίλια κομμάτια. Κι αυτό γιατί η πραγματική, η τέλεια γυναίκα διαλύει πάντα αυτό που αγαπάει... τις γνωρίζω καλά τις αξιαγάπητες αυτές μαινάδες...ω τι επικίνδυνα θυρία αυτές οι γυναίκες, ξέρουν καλά ν' αρπάζουν και να ροκανίζουν τον άντρα. Κι όμως δείχνουν τόσο ευχάριστα τα θηρία αυτά. Μια γυναικούλα που βιάζεται να πάρει εκδίκηση θα μπουρούσε ν' ανατρέψει την ίδια τη μοίρα. Το θηλυκό είναι απίστευτα πιο μοχθηρό από τον άντρα αλλά και πιο ξύπνιο. Η καλοσύνη στη γυναίκα αποτελεί μια μορφή εκφυλισμού...Μέσα σε όλες τις αποκαλούμενες "καλές ψυχές" υπάρχει κατά βάθος μια φυσιολογική ανωμαλία - δεν τα ομολογώ όλα, αλλιώς θα καταντούσα ένας κυνικός γιατρός.
Όταν οι γυναίκες αγωνίζονται ν' αποκτήσουν τα ίδια δικαώματα με τους άντρες, αυτό είναι σύμπτωμα ασθένειας: αυτό κάθε γιατρός το ξέρει. Η αληθινή γυναίκα, όσο περισσότερο γυναίκα είναι, τόσο πιο πολύ αμύνεται με χέρια και πόδια εναντίων των δικαιωμάτων: η φυσική κατάσταση, ο πόλεμος μεταξύ των δύο φύλων, της εξασφαλίζει με το παραπάνω μια προνομιακή θέση. Άκουσε κανένας τον ορισμό που δίνω στη λέξη έρωτας;
Είναι ο μόνος ορισμός ισάξιος ενός φιλοσόφου. Έρωτας ως προς τα μέσα του πολέμου, πόλεμος ως προς την ουσία, θανάσιμη έχθρα των φύλων.
Έχει κανείς ακούσει την απάντησή μου ως προς το ερώτημα πώς μια γυναίκα "λυτρώνεται" κάνοντας ένα παιδί;
Η γυναίκα χρειάζεται τα παιδιά, πρέπει να έχει πάντα παιδιά κι ο άντρας για το λόγο αυτόν δεν είναι τίποτα από ένα μέσο: αυτά έλεγε ο Ζαρατούστρα.
"Η χειραφέτηση της γυναίκας" δεν είναι τίποτα άλλο από ενστικτώδες μίσος της ελλειμματικής γυναίκας, αυτής που δεν μπορεί να τεκνοποιήσει, για την άλλη γυναίκα, τη φυσιολογική...
Ο αγώνας εναντίον του άντρα δεν είναι παρά ένα μέσο, μια πρόφαση, ένα είδος τακτικής.
Ανυψώνοντας τον εαυτό της ως γυναίκα "καθεαυτής", ως "ανώτερο είδος", ως "ιδεαλίστρια", επιδιώκει να κατεβάσει το γενικότερο επίπεδο του γένους της.
Άλλο ασφαλέστερο μέσο γι' αυτό δεν υπάρχει παρά η μόρφωση, τα παντελόνια και το δικαίωμα ψήφου. Οι λεγόμενες χειραφετημένες γυναίκες είναι κατά βάθος αναρχικές βουτηγμένες μέσα στον κόσμο του
"αιώνια θηλυκού". Είναι αυτές που ξέπεσαν, που επιζητούν την εκδίκηση... Πρόκειται για ένα είδος κάκιστου ιδεαλισμού, που τον συναντάμε άλλωστε και στους άντρες, όπως για παράδειγμα στον Ερρίκο Ίψεν, την τυπική αυτή γεροντοκόρη, που άλλο σκοπό δεν έχεις παρά να δηλητηριάζει την καθαρή συνείδηση και τη φυσικότητα του σεξουαλικού έρωτα. Και για να μη δημιουργήσω καμιά αμφιβολία για την έντιμη και αυστηρή άποψή μου γι' αυτό το θέμα, θ' αναφέρω άλλο ένα άρθρο από τον ηθικό μου κώδικα εναντίον του ελαττώματος:
με τη λέξη "ελάτρωμα" καταπολεμώ καθετί αντιφυσικό ή τον ιδεαλισμό, αν σας αρέσουν τα ωραία λόγια. Το άρθρο συμπληρώνει: "Το κήρυγμα της αγνότητας είναι μια δημόσια παρόρμηση για την παράβαση φυσικών νόμων. Κάθε περιφρόνηση της σεξουαλικής ζωής, κάθε ρύπανσή της με την έννοια της "ακαθαρσίας" είναι έγκλημα απέναντι στη ζωή, είναι το καθαυτό αμάρτημα εναντίον του Αγίου Πνεύματος της ζωής".
Nietzsche Friedrich - 'Ιδε ο Άνθρωπος (1898)
