Όταν λες "επίσης το να κάνεις τα στραβά μάτια και να αφήνεις τον άλλον να νιώθει πως έχει τον έλεγχο γιατί του αρέσει, σου δίνει άμεσα τη δύναμη να τον ελέγχεις κι εσύ" είτε το παραδέχεσαι είτε όχι, είναι κυριαρχικό. Έλεγχος.
Ναι αλλά αντίστροφα από αυτό που έθεσες εσύ.
Καταλαβαίνω ότι βολεύει να σε προσεγγίζουν οι άλλοι και εσύ να έχεις την αίσθηση της επιλογής. Είναι ψευδαίσθηση όμως γιατί αυτοί που θα σε προσεγγίσουν δεν είναι πάντα αυτοί που θα ήθελες και μέχρι να καταλάβεις τι θέλεις έχουν περάσει τα νιάτα σου. Δεν είναι απόλυτο αλλά τα περισσότερα κορίτσια που γνώριζα γύρω στα 30 μου έλεγαν, "δεν ξέρω τι θέλω" αλλά ξέρω "τι δεν θέλω". Είναι τόσο χιλιοειπωμένη αυτή η ατάκα που την ξεπατικώνουν στις ταινίες.
Καλά δεν είπα ότι δεν έχει συνέπειες αυτή η στάση, προσωπικά δεν την ακολουθώ κιόλας, απλώς λέω ότι δε συνεπάγεται την υποταγή σε μια σχέση. Τώρα όσον αφορά το τι θες και τι όχι, εγώ θα πιστέψω τη μαμά μου που μου λέει πως "όταν βρεθεί ο σωστός άνθρωπος θα το καταλάβεις ενστικτωδώς, θα νιώθεις ότι τον ξέρεις χρόνια", είναι ρομαντική η γλυκούλα.
Περιγράφεις έναν κλασσικό τύπο μικροαστού. Τίποτα το επαναστατικό σε αυτό, είναι ο τύπος άνδρα που αρέσει στις περισσότερες 30+ .
Όχι όχι, δεν εννοώ να είναι ο τύπος γραφείο - σπίτι - νοικοκύρης, καμία σχέση. Λέω απλώς πως είναι ωραίο να ξέρεις πως σε μια ανάγκη θα μπορεί να μείνει μόνος του ή να βοηθήσει αν χρειαστεί, δεδομένου ότι θα εργαζόμαστε και οι δύο. Καμία σχέση, εγώ θέλω τα οικονομικά μου στο μέλλον να μου επιτρέπουν να έχω οικιακή βοηθό, είμαι τόσο προσγειωμένος άνθρωπος
Πιο μικρές θέλετε τους τυπάδες με τις μηχανές να κάνετε το χαβαλέ σας.
Είμαι 24 στα 25 και δε θυμάμαι ούτε μια μέρα να θέλησα τυπά με μηχανή. Κι εκεί κυριλέ, αυτοκίνητο και πάλι αυτοκίνητο.
Ο χαβαλές πάντως είναι απαραίτητο στοιχείο σε όλη μας τη ζωή, σε όλη τη διάρκεια της σχέσης. Άμα δεν κάνεις πλάκα με τον άνθρωπό σου, τότε με ποιον θα κάνεις;
Τα γούστα αλλάζουν φυσικά αλλά με τον ίδιο τρόπο αλλάζουν και απαιτήσεις προς εμάς. Στα ντουζένια του έρωτα μας θέλουν περιπετειώδης, κεφάτους, αλέγκρο μπρίο φινετσάτο. Μετά το πρώτο παιδί, βαλιτσοκουβαλητές, δουλευταράδες σε γραφείο και σπίτι. Μετά τα 45-50, μας θέλουνε σοφούς!
ΌΛΑ ΣΥΝΔΥΆΖΟΝΤΑΙ, ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΏ ΠΟΛΎ ΜΗ ΜΟΥ ΧΑΛΑΣ ΤΑ ΌΝΕΙΡΑ
Κανένα αγόρι δεν είναι πια έτσι, τουλάχιστον όσα αγόρια απευθύνονται στην μεσοαστή ελληνίδα. Δεν ξέρω τι γίνεται στα "πακιστανικά" ήθη και έθιμα αλλά τα νεοελληνόπουλα είναι πολύ πιο τρέντι για να γκρινιάζουν για ένα φαί. Παραγγέλνουν πίτσα και κινέζικο. Εκεί που ενοχλούνται είναι άμα τους κόψεις τα χόμπι τους. Το γυμναστήριο π.χ., βόλτες με τα φιλαράκια, την μπαλίτσα την Κυριακή, αυτά ναι, ό,τι "φαλοκρατικό" κατάλοιπο μπει στην αμφισβήτηση, προκαλεί σύγχυση.
Ναι ναι ναι, κι εγώ έτσι πίστευα μέχρι που ήρθε το κουλ τρεντι αγόρι μιας φίλης μου σπίτι και ρωτούσε "τι μαγείρεψες; τιιι; μπριααααμ; τουλάχιστον έχουμε φέτα και ψωμί για να το φάω;" και λέω από μέσα μου Παναγία μου εκκολάφθηκε ο πατέρας μου στη νέα γενιά.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 14 Μαρτίου 2022
Εν τω μεταξύ και οι δύο τύποι αντρών που περιγράφεις, δεν ξέρω, πολύ basic μου φαίνονται. Ο πρώτος είναι ο κλασσικός μικροαστός, όπως εύστοχα τον περιέγραψε ο parafernalia από κάτω και ο άλλος είναι ο κλασσικός καγκουροελληνάρας. Δεν ξέρω, αν ήμουν γυναίκα πιστεύω ότι θα ήθελα έναν πιο ιδιαίτερο άντρα, μακριά από νόρμες και να με εξιτάρει*. Βέβαια γούστα είναι αυτά, επίσης δεν έχω κάνει και γυναίκα για να ξέρω τι θα ήθελα όντως.
Δε χρειάζεται να δείχνει σαν αναρχικός καλλιτέχνης ή χίπης ο άνθρωπος για να έχει ενδιαφέρον, μπορείς να δείχνεις 100% νορμάλ και να έχεις πολύ μεγάλο εσωτερικό πλούτο. Μακάρι να ήταν basic αυτό που μ' αρέσει για να το έβρισκα και εύκολα.
* Δε μ' αρέσει καθόλου εμφανισιακά αυτός που έχεις άβαταρ, μπουμ.
