Λοιπόν, εκεί στο γνωστό κανάλι του κουτσομπολιού και των κατευθυνόμενων ειδήσεων, δεν λέω ποιό μα φαντάζεστε,
η
βραδινή ζώνη τρολλάρει την
μεσημεριανή. Τι εννοώ... Όταν τελειώνουν η ανόητη σειρά για ηλίθιους
Φριντζ
και το πορνoσπλάττερ
Νιπτακ, τις προάλλες και χτες το βράδυ, προβλήθηκαν ταινίες που δ ε ν θα έπαιζαν στην υπέροχή μας
τηλεόραση, ούτε καν στο ψευτοκουλτουριάρικο κανάλι της Βουλής.
Η πρώτη από αυτές... He was a Quiet Man, με τον Φρανκ Καπέλο να σκηνοθετεί έναν μεταμορφωμένο Κρίστιαν Σλέητερ. Μια πικρή κωμωδία ή, αν θέλετε, μια τραγωδία πλήρης
λυρισμού.
Η δεύτερη, και πολιτισμικό σοκ για την αφεντιά μου, ήταν το Mother Night, με τον ανέκφραστο Νικ Νολτε στον πρωταγωνιστικό ρόλο (πολυ ταιριαστή επιλογή
).
Βλέπετε, παρότι έχω φυλλομετρήσει αρκετές φορές το ομώνυμο
βιβλίο του Βόννεγκατ (και μάλιστα πρέπει να το έχω αναφέρει στα προτεινόμενα με διαφορετική πλοκή, ως συνήθως
)
δεν είχα καθήσει ποτέ να παρακολουθήσω την "τηλεοπτική μεταφορά" (κλισε). Ομολογώ πως ακόμα και η γεροπαραξενιά μου έμεινε έκθαμβη με την χρήση του φωτός στο κάδρο (Κιθ Γκόρντον. Ήταν σαν θεατρική παράσταση...
)
Για την υπόθεση του έργου δεν θα πω τπτ, να πάτε να ψάξετε στις βιβλιοκριτικές
Τεσπα... Πολιτισμικό Σοκ βραδιάτικα
Κατάρα στο βαρδινογιαννοκάναλο
Βέβαια, δεν είναι το πρώτο πολιτισμικό σοκ που παθαίνω σε αυτή την χώρα.
Αυτό που θυμάμαι πιο έντονα, έγινε λίγα χρόνια πριν, μπροστά στον πάγκο ενός περιπτέρου, και αφορά δύο βρωμερές κουτσομπολοφυλλάδες, από τις οποίες η μία κατέβασε ρολλά, ενώ η έτερη
συνεχίζει να μας θυμίζει πόσο άδικα καταστρέφονται τα δάση για να παραχθεί χαρτί. Αυτές οι δύο φυλλάδες, που λέτε,
συνήθιζαν να προσφέρουν σιντι στους αναγνώστες τους, ώστε να αυξήσουν την αναγνωσιμότητα (τι ανέκδοτο και αυτό... κάντε μια βόλτα σε έναν κάδο ένα σάββατο βράδυ, και θα δείτε τα πακέτα των εφημερίδων ξεκοιλιασμένα, μα το χαρτί άθιχτο). Εκείνη τη μέρα για την οποία φλυαρώ τόση ώρα, η μία από τις δύο φυλλάδες προσέφερε το "Point Of No Return"
των Kansas
...Ενώ η δεύτερη, απευθυνόμενη σε σινεφίλ κοινό, προσέφερε ασπρόμαυρη βωβή κωμωδία: Τον "Στρατηγό"
με τον Μπάστερ Κίτον, ανέκφραστο ως πάντα (σσ δευτερη φορά που αυτό θεωρείται προσόν ηθοποιού στο ίδιο ποστ), μπροστά στον κίνδυνο...
Έπαθα που λέτε το σοκ, και σκεφτόμουν πόσο θα χαρούν τα σιντίζ οι κυράτσες στα κομμωτήρια...
Τι να κάνω, χάζεψα λίγο τον Κίτον παγιδευμένο μπροστά στο τραίνο, ενώ παράλληλα σιγοψυθίρισα
"
Dust in the Wind...
Everything is Dust in The Wind"
Καληνύχτα
