Το καλύτερο είναι να το συνδυάσεις με μια γενικότερη φιλοσοφία και όχι απλά με γαστρονομικές ορέξεις.
Π.χ. λες, στη Φάση 1, δεν θα τρώω τίποτα που στην παραγωγή του περιέχει αίμα. Έτσι κόβεις μαχαίρι το κόκκινο κρέας και σταδιακά το κοτόπουλο και τα υπόλοιπα πουλερικά.
Στη Φάση 2, δεν θα τρώω τροφές που στην παραγωγή τους προκαλούν πόνο. Έτσι σταματάς να τρως ψάρια και αρκείσαι μόνο σε κάτι μαλάκια και όστρακα, τύπου καλαμάρια και μύδια.
Στη Φάση 3, σταματάς να τρως οτιδήποτε προέρχεται από την βίαιη εκμετάλλευση της Φύσης. Εγκαταλείπεις έτσι τα βιομηχανοποιημένα γαλακτοκομικά και τα οπωροκηπευτικά των ψαράλευρων και λοιπών λιπασμάτων.
Στη Φάση 4, γίνεσαι ωμοφάγος, διατροφικός ακτιβιστής και επιλέγεις μόνο ωμές, φυτικές τροφές.
Εγώ δεν νομίζω ότι μπορώ να κάνω κάτι καλύτερο απ' τη Φάση 1, ίσως και λίγο απ' την 3. Ψάρι θα συνεχίζω να τρώω - κυρίως σε μορφή τόνου - μαζί με τυράκι και αυγουλάκια.

Υπάρχουν και ανάλογα επιχειρήματα:
α) Ο Χριστός ευλόγησε τα πανέρια με τα ψάρια και χόρτασε τα πλήθη
β) Η αγελάδα παρακαλάει να την αρμέξεις για να ανακουφιστούν τα μαστάρια της
γ) Η ίδια η κότα τρώει το αυγό της όταν πεινάει