Λοιπον, εχοντας βαρεθεί να βλέπω ταινίες όπου οι πρωταγωνιστές απλά δεν πεθαίνουν
(είτε ζομπι, είτε βρυκολακες, είτε ο μητσοτάκης)
αποφάσισα να αλλάξω βρε παιδί μου τη ρουτίνα,
να βαλω να παρακολουθήσω μια ταινία με περιεχόμενο και με νόημα...
Πήγα λοιπόν στο imdb και έγραψα "exsitnetialist cinema" ή κάτι παρόμοιο, δε θυμαμαι τώρα τι,
και από τη λίστα των ταινιών (υγ. πολυ δραμα ρε παιδι μου στον κοσμο
) έπεσαν τα μάτια μου
στην ακόλουθη:
Πήγα λοιπόν μία και δύο στο ντιβιντικλαμπ, και του λέω "ρε συ μακη, εχεις αυτή την ταινία μηπως;"
Τι λετε να μου απάντησε. Φυσικά και όχι
Εάν μια ταινία δεν είναι για ...ενήλικες ή για μικρά παιδιά, δεν θα την βρείτε στα ντιβντικλαμπ.
Τελικά, κατάφερε και τη ...βρήκε μεσω piratebay ή κάτι τέτοιο
Δηλαδή ...ο ντιβιντάς μου κατέβασε πειρατική ταινία
...και τον πλήρωσα να την δω
...
μηπως να νοιωσω λιγο @@@ς?
Τέσπα. Ωρα για υπξαπηρστικό σινεμά.
Πήγα σπίτι, έφτιαξα λιγο ποπκορν, χαμήλωσα τα φώτα και άνοιξα μια μπύρα, για να ζήσω την απολυτη εμπειρία του home cinema που μόνο μια επταμιση ιντσων οθονη ενός νοτεμπουκ μπορεί να προσφέρει.
Η ταινία ξεκίνησε μέσα σε ένα σαλόνι.
Και μέχρι να τελειώσει, δεν έφυγε από το σαλόνι η κάμερα
Εντάξει, αυτό συμβαίνει, δηλαδή πόσα να κάνει πια ο καμεραμαν σε μια ταινία;
Έκατσα λοιπόν και έβλεπα τι συμβαίνει στο σαλόνι του ανθρώπου.
Η πλοκή της ταινίας δεν ήταν δύσκολη, απλά εγώ δεν την κατάλαβα
πάντως ήταν μια παρέα πανεπιστημιακών ή κάτι τέτοιο, και μιλουσαν για τα γερατειά και τον θάνατο ή κάτι τέτοιο...
δηλαδή νταξ, άμα θέλω να ακούσω συζήτηση για κάτι τέτοια, θα παω στο καφενείο με τα παπουδια, να παίξω και καμμιά ξερή τουλάχιστον.
Τέσπα, όσο συνεχιζόταν η ταινία, περιμενα τουλάχιστον να δω μια ερωτική σκηνη, κάτι βρε παιδί μου, έστω ενα μπουμπ φλας.
Τίποτε
Τόσος θάνατος και καθόλου έρωτας
πω...
γι' αυτό ο υπξαρσιμος ειναι τοσο μπλεγμένη υπόθεση τελικά. δεν ασχολειται με το σεκς
Τελικά, όχι μόνο δεν έδειξε ούτε καν λιγο μπουτάκι
, αλλά πέθανε κιόλας ένας στο τέλος
*(τουλάχιστον ενας, δεν ημουν συνεχώς πανω απο τη ταινία, μιλούσαμε στο τσατ για το
Ιερόν Πηδάλιον)
Τελείωσε λοιπόν η ταινία, και έμεινα με μια ανάμεικτη αίσθηση...
α) Πάλι είδα ταινία που κάποιος δεν πέθαινε με τίποτα
Τι στο διάολο.
β) Τι κουλτουριάρηδες άνθρωποι οι κουλτουριάδες άνθρωποι...
δεν λένε σχεδόν ποτέ "φακ γιου".
αυτο τους ξεχωρίζει από εμάς τους λουμπεν προλετάριους
γ) Τελικά, εάν είχα διαλέξει να δω την δεύτερη επιλογή μου για τη βραδιά, το "Ζοmbie Strippers", παίζει να είχα προβληματιστεί περισσότερο
Τέσπαλολ. Ήταν μια ευχάριστη βραδιά, τουλάχιστον γελάσαμε στο τσατ
Α, να βαλω και μια βαθμολογία, γιατι εχω δει τοσες ταινιες του χολλυγουντ που είμαι ειδικός πια στο καλλιτεχνικό σινεμα
...-1/10
σακζ
