Μα δεν ήταν η αφορμή το δικό σου ποστ για αυτό το σχόλιο.
Λες ότι το 95% των γυναικών μόλις δουν άνδρα με χρήμα, χωρίς να αναφέρεις κάποιο άλλο χαρακτηριστικό (εξου και το κουτσός, στραβος, χαζός), τρέχουν από πίσω του σαν τον μπιπ-μπιπ. Τι σε χάλασε σε αυτό που έγραψα; Που το έκανα περισσότερο σεξιστικό; Η ουσία παραμένει ίδια.
Και προφανώς έχω δει πολλούς άνδρες να προβάλλουν τον εαυτό τους στο ινσταγκραμ.
Δεν είναι μόνο θέμα ελληνικής κοινωνίας η προβολή, όλο το γιουτιουμπ/ίνσταγκραμ έχει γεμίσει ανθρώπους που προβάλουν τη ζωή τους σαν big brother του εαυτού τους. Η αυτοπροβολή των γνωστών μας στα σόσιαλ μίντια είναι απλά μια έκφανση του ιδίου φαινομένου. Και δεν είναι μόνο γυναίκες το υποκείμενο, ούτε μόνο κώλοι το αντικείμενο. Είναι και αυτοί που "πουλάνε" ένα πολύ συγκεκριμένο λαηφστάηλ π.χ. ή το λοβ στόρυ τους ή το "ακαδημαικό ταξίδι" τους.
Το θέμα του ποστ μου πάντως ήταν αν ο κοινωνικός μας κύκλος και οι επιλογές μας είναι αυτές που μάς δημιουργούν αυτές τις εντυπώσεις "μα η πλειοψηφία έτσι είναι!". Αν δηλαδή εγώ πάω σε ένα δήθεν μαγαζί που είναι πανάκριβο, με αυστηρό ντρες-κόουντ και δεν αφήνει παρέες αν δεν έχουν κοπέλες, τι στο διάολο περιμένω να συναντήσω εκεί; Αν εγώ κατατάσσω από πριν τους άνδρες ανάλογα με την εμφάνισή τους ή/και τα λεφτά τους και την πέφτω μονο σε αυτούς που προβάλλουν ότι έχουν κάποιο από τα δύο, ή και τα δύο, και τους αντιμετωπίζω ως "'έπαθλο" και βιτρίνα, τότε γιατί θα με χάλασει αν ο άλλος είναι σνομπ; Ή ψώνιο; Η έχει τις ίδιες απαιτήσεις; Και αν ο δικός σου κύκλος είναι έτσι, και από την άλλη ο δικός μου, που αποτελείται από ανθρώπους ηλικίας 25-45, ούτε σχέση σοβαρή με τα σόσιαλ έχουνε, ούτε κυνηγάνε τα λεφτά (άνδρες, γυναίκες), τότε ποιανού είναι η πλειοψηφία; Γιατί το δικό μου 95% είναι το αντίθετο από το δικό σου! Άρα, πώς μπορώ εγώ ή εσύ να γενικεύουμε με βάση τις εμπειρίες μας; Και ως προς τα ποσοστά και τον τρόπο ζωής σε πρώτη φάση, και ως προς το φύλο σε δεύτερη.
Και για να το πάω μακριά από τα ερωτικά. Είχα συζήτηση με παλιά συμφοιτήτρια που μού έλεγε το πόσο ανταγωνιστική ήταν η σχολή μας. Το περίεργο ήταν ότι το μισό, τουλάχιστον, έτος βοηθούσε ο ένας τον άλλον σε όλα, σε όλα όντως, δεν είχα ποτέ παράπονο. Υπήρχαν, βέβαια, και οι αδιάφοροι και αυτοί που το βλέπαν ανταγωνιστικά. Ό,τι ψάχνεις βρίσκεις.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, θίγω τις γενικεύσεις και όχι ότι όντως υπάρχουν περιπτώσεις όπως τις περιγράφετε.
(οι τρεις τελευταίες παράγραφοι δεν αναφέρονται στον Λανσελοτ συγκεκριμένα)
