1.Αντε πες οτι το παιδι ειναι πολυ ζωηρο και καθε φορα το δερνεις.
Καταφερνεις να το εκφοβισεις ετσι ωστε να συμμαζευτει,και αυτο οσο γινεται διοτι εαν ειναι τετοιος ο χαρακτηρας του δεν θα υπολογιζει ουτως η αλλως τιποτα.Ειναι δηλαδη σαν να προσπαθεις να πεις σε καποιον που εχει μια εμμονη να μην κανει κατι.Προφανως στην πλειοψηφια των περιπτωσεων θα το ρισκαρει γνωριζοντας τις πιθανες συνεπειες.Αυτο που θα καταφερεις στο τελος ειναι το παιδι να σε δει ως τυρρανο και εκεινο τον εαυτο του ως επαναστατη.Οχι μονο δεν περνας το σωστο μηνυμα,αλλα υπαρχει κιδνυνος να βρει τροπους να ξεφυγει απο τον ελεγχο σου εντελως και να κανει οτι θελει.Με αποτελεσμα να μπλεξει,με τον εναν η τον αλλο τροπο, και εσυ να μην το παρεις καν χαμπαρι, διοτι δεν θα υπαρχει καμια επικοινωνια.
2.Εκτος αυτου οι γονεις που χτυπανε τα παιδια τους,παντα μου φαινονται τραγελαφικοι. Το να φωναζεις και συγκεκριμενα να βαρας ενα 10χρονο παιδι επειδη δεν εχει την συμπεριφορα που θες εσυ,αυτη του ενηλικου δηλαδη,ειναι σαν να βαρας τον σκυλο σου επειδη δεν μπορει να κανει αριθμητικη. Δεν πρεπει να ζηταει κανεις τα αδυνατα,και συνηθως ουτε καν τα "χαλασμενα" πληντυρια φτιαχνουν εαν τα κοπανησεις απλα.Τα πραγματα ειναι λιγο πιο περιπλοκα στην πραξη οποτε.
1.Ο χαρακτήρας πλάθεται και για αυτό θα πρέπει να το μάθεις από μικρό κάποια πράγματα. Αν περιμένεις στα 10-12-15 να αντιδράσεις έτσι είναι χαμένο το παιχνίδι. Και εννοείται ότι δεν περιμένεις συμπεριφορά ενηλίκου από ένα παιδί αυτών των ηλικιών, εδώ πλέον δεν την βρίσκεις στους ίδιους τους ενηλίκους. Και αναφερόμαστε πάντα σε έλλογους γονείς, όχι σε γονείς που απαιτούν παράλογα πράγματα.
Γιατί να έχει εμμονές, τί έχεις κάνει λάθος; Το παιδί σε βλέπει ως τύραννο, όταν δεν νιώθει την αγάπη σου και νομίζει ότι του φωνάζεις χάριν γούστου. Αν δεν μάθει να σέβεται τους γονείς του, δεν θα μάθει να σέβεται κανέναν αργότερα. Επίσης, είναι καλό να ξέρει τί αποδοκιμάζεται και τί όχι αλλά και το γιατί. Κανείς δεν είπε το αντίθετο.
Το ξύλο έχει να κάνει με παιδιά προνηπιακής, και νηπιακής και κάτι ηλικίας, μετά είναι άσκοπο και εφαρμόζονται άλλες μέθοδοι ανάλογα την περίπτωση. Και μιλάμε πάντα για σοβαρά παραπτώματα και όταν δεν <<παίρνει από λόγια>> ή όταν το <<άσ' το να πάθει για να μάθει>> θα του στερήσει περισσότερα από το σκληρό αλλά καλό μάθημα που θα πάρει, αν δεν σε υπακούσει. Αλλά νομίζω οι περισσότεροι εδώ μέσα μιλάμε για παραπτώματα με άσχημες συνέπειες.
Τα παιδιά είναι ζιζάνια και εξερευνούν στις μικρές ηλικίες τα πάντα και κάποιες φορές όση πρόληψη και να κάνεις, πάντα βρίσκουν κάτι που θα σου έχει ξεφύγει και που μπορεί να αποβεί επικίνδυνο για την υγεία του. Άλλο περιστατικό που άκουσα, μια γυναίκα μέχρι να βγει από την τουαλέττα, το παιδί της είχε ανέβει σε μια καρέκλα και είχε πιάσει κάτι απ'το φαρμακείο του σπιτιού και το άνοιγε. Κι αν το έτρωγε; Το λες με όμορφο τρόπο, επεξηγείς τί το κακό ελλόχευε η πράξη του αλλά αν επιμένει να στριγγλίζει και να απαιτεί, δεν το ρισκάρεις και πρέπει να του δώσεις να θυμάται τα αντίποινα σε περίπτωση που σκεφτεί να ξαναπλησιάσει εκεί. Εκτός κι αν προτιμάς να τρέχεις για πλύση στομάχου σε 2 χρονών παιδάκι.
Επίσης σε μεγαλύτερες ηλικίες, υπάρχουν διάφοροι τρόποι να εκτονωθεί το παιδί και μάλιστα επιβάλλονται διότι είναι δημιουργικοί και του δίνουν χρήσιμα μαθήματα για την υπόλοιπη ζωή του. Κἀποια από αυτά είναι τα αθλήματα και γενικότερα η εκτόνωση της ενέργειας μέσω εκγύμνασης, κάποια άλλα μπορεί να απαιτούν και πνευματική κούραση. Αλλά ακόμα και σε αυτά πρέπει να προϋπάρχει πειθαρχία και σωστή προσέγγιση από παλαιότερα. Είναι δηλαδή πράγματα που προϋποθέτουν παράλληλη σωστή διαπαιδαγώγηση από μικρή ηλικία, ει δε μη ευκόλως καθίστανται ανώφελα και εν δυνάμει επικίνδυνα.
Η ποινή έχει να κάνει πάντοτε με την αντίληψη του παιδιού και την ηλικία. Όταν είναι μικρό και έχει ξεφύγει η κατάσταση, πονάει περισσότερο με ένα χαστουκάκι παρά με το να μην κάνει δραστηριότητες με τους <<φίλους>> του για ένα μήνα (ίσα-ίσα η στέρηση <<εξόδου>> το βλάπτει σε πολύ μικρές ηλικίες), ενώ όταν είναι μεγαλύτερο τον πονάει περισσότερο να μην βγει για ένα μήνα με τους φίλους του (εδώ που φτάσαμε), παρά να φάει ένα χαστούκι (ίσα-ίσα θα το περάσει στα ψιλά ή θα πάρει λανθασμένο μήνυμα). Και ξαναλέω όλα γίνονται για το καλό και μόνο του παιδιού, όχι γιατί θέλεις να περάσει το δικό σου ή γιατί σε ενοχλεί από τα ενδιαφέροντά σου.
Άσχετο με ό.τι συζητάτε (και λίγο σχετικό), νομίζω σε αυτή την ηλικία (από τα 3 και μετά), τα παιδάκια έχουν τέτοιες εκρήξεις θυμού που μπορεί να εκφράζονται είτε με αυτοτραυματισμό είτε με επίθεση σε τρίτους. Ο ρόλος του γονέα είναι να μάθει στο παιδί να αναγνωρίζει καταρχάς το λόγο που αισθάνεται έτσι, και έπειτα να διαχειρίζεται αυτά τα έντονα συναισθήματα (θυμός, λύπη, ανυπομονησία, αδικία κ.λπ.)*. Δυστυχώς, για να γίνει αυτό πρέπει πρώτα περάσει το ξέσπασμα του παιδιού, και μετά να μιλήσουν ήρεμα. Απαιτεί τεράστια υπομονή και καταλαβαίνω ότι από τη θεωρία στην πράξη υπάρχει ένα τεράστιο χάσμα.
*Στην περίπτωση της φίλη σου π.χ., μπορεί το γεγονός ότι μόλις ξεκίνησε το σχολείο να του προκάλεσε άγχος, οπότε δεν ξέρω αν πρέπει να το ρίχνουμε μόνο στη μίμηση κακών προτύπων.
Η γνώμη μου για το συγκεκριμένο, (επειδή ξέρω το έργο που έχουν επιτελέσει οι γονείς του, διαφορετικά δεν θα μιλούσα), ήταν η μίμηση των συμμαθητών του απ'τον παιδικό. Οι δασκάλες δεν λένε τίποτα, ούτε βάζουν χέρι αν δεν ξεφύγει το πράγμα κι αυτό γιατί είναι επί πληρωμής παιδικός σταθμός και πάει η Σάρα και η Μάρα και φωνασκούν που μαλώσανε τα παιδάκια τους ή που τα συμβουλέψανε για κάτι σωστό αλλά διαφορετικό από αυτό που οι ίδιες πιστεύουν. Συνάμα συνηθίζουν τα βλαστάρια τους να τους περνάει με ένα στρίγγλισμα κάθε τι που θα ζητήσουν και αναρωτιέται το παιδάκι της <<εμένα γιατί η μαμά μου δεν μου δίνει μπισκότα και κουλουράκια κάθε μέρα, όπως στα άλλα παιδάκια; Θα κανω φασαρία, θα ρίξω και κανα-δυο αν πάει να με συνετίσει και θα μου περάσει>>.
Αρχική δημοσίευση από: Incognito
Μου κανει ιδιαιτερη εντυπωση που εστιασατε το θεμα στο πως θα συνετισετε ενα παιδι που ασκει μπουλιγκ κ οχι στο
πως πρεπει να γαλουχηθει ενα παιδι ωστε να μην εμφανιζει παραβατικες συμπεριφορες.
Αυτό είναι
πάντα το ζητούμενο, απλά το πήγαμε ένα βήμα παρακάτω εμείς, στα ημίμετρα που λέω.
Εδώ έχουμε βγει εκτός θέματος σχεδόν, εσύ εκεί κόλλησες;
