Κάπου εδώ πρέπει να σου πω κι εγώ την σκληρή αλήθεια πως στο πρώτο περασιστατικο με την συμμαθήτρια αυτό που είπες δεν ήταν κάποια σκληρή αλήθεια γιατί πατέρας της ήταν νεκρός έτσι κι αλλιώς και δεν μπορούσε να της μάθει να πετάει μπάλα, οπότε ήταν απλά μια σκληρή χοντραδα.
Στην δεύτερη περίπτωση με τον φαλακρό πάλι δεν είπες κάποια σκληρή αλήθεια καθώς οι τρίχες επανέρχονται με την χρήση κατάλληλων χημικών σκευασματων η με εμφύτευση οπότε πάλι μπαρουφα είπες.
Αλλά οκ ρε παιδί μου, έστω ήθελες να τον πληγώσεις, στην φαλάκρα βρήκες να βαρέσεις; Εμείς οι αραιομαλλουντες την βλέπουμε την συγκεκριμένη αλήθεια κάθε φορά που κοιτιομαστε στον καθρέφτη οπότε έχουμε πλέον αναπτύξει ανοσία στον συγκεκριμένο τομέα. Εμένα αν μου το έλεγες αυτό δεν θα έτρωγα ούτε μισό κομμάτι μιλφειγ.
Rookies...
Η αλήθεια έχει πολλές μορφές.
Προσωπικά την χρησιμοποιώ για να υπενθυμίζω.
Αυτό βέβαια δεν αποτελεί δικαιολογία.
Κανείς από εμάς δε θέλει να έρχεται ή να φέρνει κάποιον σε δύσκολη θέση.
Το παράδειγμα το έδωσα απλά και μόνο για να επεξηγήσω πως η αλήθεια πληγώνει και πώς για να την πεις, χρειάζεται να γίνεις αναίσθητος. Από τότε έχουν περάσει χρόνια.
Το τι με οδήγησε να πω αυτό που είπα,δεν το γνωρίζει κανείς παρά εμέ.
Και για να δώσω όλο το background ....:
Όταν άρχισα το λύκειο, μεταφέρθηκα σε ένα νέο σχολείο. Από το 2ο γυμνάσιο πήγα στο 1ο λύκειο. Γενικότερα δεν αντιμετώπισα κάποιο θέμα, έκανα γρήγορα φίλους και οι καθηγητές ήταν αρκετά καλοί. Κατά τις αρχές Οκτωβρίου, έμαθα ότι η θεία μου (η αδερφή της μητέρας μου) είχε διαγνωσθεί με καρκίνο.
Η μάνα μου είχε ήδη χάσει τους γονείς της και τώρα θα έχανε και την αδερφή της. Έβλεπα τη μάνα μου να ραγίζει μέρα με τη μέρα. Την είχαν πάει για χημειοθεραπείες , λεφτά πολλά, αλλά δεν βοήθησαν διόλου.
Εγώ τότε ήθελα να κάνω φροντιστήρια. Η τάξη που ήμουν ήταν αρκετά δυνατή και καλή. Δεν μπόρεσα όμως να κάνω λόγω οικονομικών που προέκυψαν.
Συνεπώς , εγώ ρωτούσα συνεχώς μέσα στην τάξη. Η συγκεκριμένη άλλαξε θέση και ήρθε να κάτσει μπροστά μου. Μόλις πήγαινα να ρωτήσω κάτι, πεταγόταν και σχολίαζε με τη διπλανή της "να πάλι θα ρωτήσει κάτι", "Με τόσες ερωτήσεις καλύτερα να πλήρωνες για ιδιαίτερα". Τέσπα πολλές άλλες τέτοιες εξυπνάδες ενώ γνώριζε ότι δεν έκανα φροντιστήρια.
Η θεία μου πέθανε.Άφησε την τελευταία της πνοή στα χέρια της μάνας μου . Το πιο τραγικό ήταν ότι άφησε πίσω της ένα 14χρονο κορίτσι κι ένα 3χρονο.
Τότε άρχιζαν οι εξετάσεις.
Και κάπου εκεί, έφαγα την μπάλα στο κεφάλι. Μια λίγο πιο διαφορετική στάση κεφαλιού να είχα και θα έσπαγα τη μύτη μου.
Και πάλι, δε θα της έλεγα κάτι. Δεν με ενδιέφερε. Πραγματικά, αδιαφορούσα συνεχώς για το τι έκανε ή έλεγε.
Είχα σοβαρότερα προβλήματα. Αλλά αφού ήρθε κι αντί να μου ζητήσει συγνώμη, απλά γέλαγε, τότε απλά άλλαξα γνώμη. Αφού μπορούσε αυτή να μου υπενθυμίζει κάθε μέρα ότι δεν μπορούσα να κάνω φροντιστήρια για τους λόγους που ήδη εξήγησα, τότε κι εγώ μπορούσα να της υπενθυμίσω τι δεν μπορεί να κάνει κι αυτή.
Όπως έγραψα, δεν είναι ότι μου άρεσε αυτό που είπα. Απλά έγινε. Ήταν ένα παράδειγμα.
Στη δεύτερη περίπτωση, επειδή ο τύπος το είχε χ*** το ζήτημα, κι αφού μπορούσε να κοροϊδεύει ένα άτομο για τα κιλά του (εμφάνιση) τότε κι αυτόν μπορούσαν με τον ίδιο τρόπο να τον κοροϊδέψουν για το μπιφτέκι του (εμφάνιση).
Πολλές φορές χρησιμοποιείται η αλήθεια για να πληγώσει. Στον συγκεκριμένο τύπο τι να έλεγα?
"Κι εσύ είσαι λεπτός και ψηλός"?
Η έλλειψη τριχών στην κεφαλή του ήταν το θέμα του κι εκεί στάθηκα.
Kai για να κλείσουμε λοιπόν από το offtopic...
Γενικότερα δεν πειράζω. Δεν σχολιάζω. Δεν με ενδιαφέρει καν να ασχοληθώ.
Αλλά άμα αισθανθώ ότι ο χ το παρατραβάει, τότε θα χρησιμοποιήσω την αλήθεια, ως υπενθύμιση "μη νομίζεις ότι επειδή δε μιλώ εσύ κι η ζωή σου είστε τέλειοι ".
Οι νταήδες δε χωρούν στον δικό μου κόσμο. Και δε με ενδιαφέρει να τους λυπηθώ.
**Έτσι για την ιστορία, τελικά εγώ πέρασα στο Πανεπιστήμιο χωρίς φροντιστήρια, δίνοντας έναν αγώνα πραγματικά. Κι είχα ως επιλογή μόνο την Αθήνα. Αλλού δε θα είχα τη δυνατότητα να πάω.
-Εύχομαι σε όλα τα παιδιά που θα δώσουν εξετάσεις τα καλύτερα-.
Η μάνα μου το σχεδόν ξεπέρασε με τη βοήθεια των αδερφών μου κι εμού(αν και αυτά δε ξεπερνιούνται ποτέ). Η ξαδέρφη μου πέρασε χημικός κι αυτή, σπούδασε στην Ιταλία και πρόσφατα παντρεύτηκε. Η μικρή μου ξαδερφή, κάποια στιγμή έμαθε ότι η μαμά της πήγε στον ουρανό και τώρα ετοιμάζεται κι αυτή σιγά σιγά για το Πανεπιστήμιο.
End of story.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 5 Μαΐου 2020
Εν τω μεταξύ πάλι έχουμε ξεφύγει εντελώς εκτός θέματος, αλλά θα επανέλθω και σ' αυτό.
Η καλύτερη κατ' εμέ αντίδραση όταν κάποιος μας ενοχλεί με τη συμπεριφορά του, είναι μια συγκεκριμένη διαδικασία:
1. Αν πει κάτι που μας πληγώνει και θέλουμε να βάλουμε τα κλάματα, βάζουμε τα κλάματα, δεν είναι κακό. Αν όχι, προχωράμε κατευθείαν στο 2:
2. Σιωπή και απομάκρυνση μέχρι να μας φύγουν τα νεύρα, ειδικά για άτομα σαν εμένα που τα παίρνουν εύκολα και βάζουν τις φωνές. Κρίμα είναι.
3. Αφού ηρεμησουμε, αναρωτιομαστε αν έχουμε κάνει εμείς κάτι λάθος και προκάλεσε αυτή τη συμπεριφορά. Αν όχι, προσπαθούμε να καταλάβουμε πώς σκέφτεται το άλλο άτομο και γιατί συμπεριφερεται έτσι, πώς μπορεί να νιώθει κλπ.
4. Πλησιάζουμε με ηρεμία το άλλο άτομο,και του λέμε στα ίσα τι μας ενοχλεί, με ευγενικό αλλά αυστηρό ύφος. Αν θεωρούμε ότι δεν είναι κακό άτομο, αλλά πχ απλώς ανώριμο, μπορούμε να τον βοηθήσουμε κιόλας.
5. Αν δεν εκτιμήσει τίποτα απ' όλα αυτά, κομμένη μαχαίρι κάθε επαφή και πλήρης αδιαφορία.
Μέχρι στιγμής, δεν έχει χρειαστεί να κάνω κάτι παραπάνω απ' αυτά.
On topic:
Δε θα πω σχεδόν ποτέ ουρανοκατεβατο ψέμα απ το κεφάλι μου, αλλά έχει τύχει πολλές φορές να αποκρυψω ή να πω τη μισή αλήθεια για ν' αποφύγω αρνητικες αντιδράσεις.
Ελπίζω να μη σου χρειαστεί ποτέ.
Έξω υπάρχουν άτομα που δεν θα καταλάβουν με το καλό, και που θεωρούν το καλό αδυναμία.