Μα φαίνεται! Γι αυτο τον θες έτσι, για να στηριχτεις εσυ πάνω στην πατερίτσα.
Εγω δε θα δεχόμουν να γίνω η πατερίτσα. Βεβαια τωρα το καταλαβαινω γιατι είμαι απέξω. Ερωτευμενος την εχω πατησει και εχω γινει η πατερίτσα και μολις πήρε τα πανω της έγινε ξανα σκληρή και επικριτική.
Επειδή ειμαι σε τετοια φάση κι εγω για πολλούς λόγους, γι αυτο σου έδωσα αυτη την απάντηση. Γιατι αν ειχα -που είχα- μια τετοια επικριτική στάση απο την άλλη, θα ξενέρωνα.
Εγω θέλω μια πιο ενσυναισθητική, υποστηρικτική, να με πουσάρει να κατακτησω οσα θέλω χωρίς να με κρινει ή να με κραταει πίσω.
Ειναι πολύ μεγάλο πράγμα η άλλη να ειναι ενσυναισθητική, υποστηρικτική, σε εναν βαθμό ελαφριάς κατάθλιψης τολμώ να πω, να το ξέρει όλο αυτό, να μην ειναι αντρούτσα αναίσθητη.
Τρελαίνομαι με τις αντρούτσες, τις σκληρές. Όπως και με τις πολύ ακραίες απο την άλλη πλευρά. Από την κάθε πλευρα. Ειτε μιλάμε για "εγω ολα μόνη μου", είτε την "κυρία του κυρίου".