To σημαντικότερο είναι ότι τα ελληνικά χωριά δεν έχουν υποδομές μικρής πόλης του 21ου αιώνα. Οι δρόμοι είναι γενικά εκτός σχεδίου, ανύπαρκτη σήμανση και φωτισμός. Τα περισσότερα μικρά και ορεινά χωριά έχουν σημάδια εγκατάλειψης ενώ έχουν εικόνα «αποθήκης» για ζωοτροφές. Δεν υπάρχει η εικόνα του θεσμού της αυτοδιοίκησης και σε αυτό μεγάλη ευθύνη έχουν οι κάτοικοι και όλοι μας κατ' επέκταση που αδιαφορούμε για την επαρχία. Δηλαδή, αφήνουμε κάτι στην τύχη του και μετά ανακαλύπτουμε ότι η Ελλάδα δεν παρέχει ευκαιρίες. Γιατί δεν κάνουμε κάτι να το αλλάξουμε;
Στην Αυστρία διαπίστωσα πόσο καλά λειτουργεί η τοπική αυτοδιοίκηση και κοινότητα. Είτε ζει κάποιος στη Βιέννη είτε ζει κάποιος σε ένα χωριό στο Φόραλμπεργκ είναι το ίδιο! Ή σχεδόν το ίδιο. Οι υπηρεσίες είναι προσβάσιμες σε μεγάλες κωμοπόλεις, υπάρχει ένα καλό δίκτυο δρόμων και τρένου που συνδέει όλη τη χώρα παρ' όλο που έχει μεγάλους ορεινούς όγκους στην περιοχή του Σάλτσμπουργκ και Ίνσμπρουκ. Η τοπική αυτοδιοίκηση στην Αυστρία λειτουργεί καλύτερα από τη Γερμανία της οποίας είναι κάπως απαρχαιωμένη και δυσλειτουργική. Η Αυστρία θα έλεγα ότι είναι χώρα-πρότυπο παγκοσμίως στο πως λειτουργεί η έννοια ομοσπονδιακό κράτος ως τοπική αυτοδιοίκηση.
Νομίζω παραβλέπεις την υπερσυγκέντρωση που έχουμε εδώ, σε αντίθεση με όλες αυτές τις χώρες.
Δεν πρέπει να υπάρχει άλλη ευρωπαική χώρα όπου το 50-60% του πληθυσμού να ζει σε δυο περιφέρειες.
Από εκεί και μετά είναι λούπα που δεν μαζεύεται. Κανένας, ιδιώτης ή κράτος, δεν θα επενδύσει εκατομμύρια για υποδομές σε χωριά των 100 μόνιμων κατοίκων, σε πολλές περιπτώσεις και λιγότερων. Όμως αφού δεν υπάρχουν οι υποδομές κανείς δεν θα σκεφτεί να γυρίσει πίσω/όλοι θα θέλουν να φύγουν από αυτά και πάει κύκλος.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και σε κωμοπόλεις σε μικρότερο βαθμό, αλλά εκεί είναι κυρίως θέμα έλλειψης προοπτικών εργασίας.
Ποιος μπορεί ρεαλιστικά να έχει ένα αξιοπρεπές εισόδημα σε μια πόλη των 5-10 χιλιάδων κατοίκων ή παρακάτω;
Δημόσιοι υπάλληλοι που ο μισθός τους δεν επηρεάζεται από το τι γίνεται στην αγορά, κάποιος που έχει κληρονομήσει γη και μπορεί να κάνει κάτι με αυτό, κάποιος που η οικογένεια του έχει μια οικογενειακή επιχείρηση την οποία μπορεί να αναλάβει, κάποιος που δουλεύει remote οπότε το που βρίσκεται δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο ή κάποιος που είναι εφικτό να ζει στην κωμόπολη και να δουλεύει σε κάποια κοντινή μεγάλη πόλη βέβαια έτσι δεν γλιτώνει τις 1-2 ώρες δρόμο κάθε μέρα. Δηλαδή πολύ μικρό μέρος του πληθυσμού.
Από αυτό εξαιρούνται τα μέρη με τουρισμό, είναι εντελώς άλλη κατάσταση.
Γιατί βλέπω πολύ εύκολα, και εδώ και διάφορους δημοσιογράφους, να λένε πηγαίντε στην επαρχία και να τονίζουν όλα τα καλά αλλά χωρίς να λένε τι θα κάνει ο άλλος στην επαρχία για να ζήσει. Με την υπόθεση πάντα ότι ως επαρχία αναφερόμαστε σε μικρές πόλεις και χωριά όχι πόλεις τύπου Ηράκλειο, Πάτρα, Γιάννενα.
Ακόμα και αν πιάσουμε το κλισέ για τους νέους που δεν πάνε σε χειρωνακτικά επαγγέλματα, πόσους ηλεκτρολόγους και υδραυλικούς χρειάζεται μια μη τουριστική κωμόπολη των 5.000 κατοίκων και τα γύρω χωριά.
Αν θέλουμε αποκέντρωση πρέπει πρώτα να δημιουργηθούν δουλειές και μετά θα έρθουν και τα υπόλοιπα. Το οποίο δεν είναι και τόσο δύσκολο να γίνει...Το κράτος μπορεί να δώσει κίνητρα σε επιχειρήσεις να προσλαμβάνουν κόσμο σε κάποιες περιοχές που θα επιλεγούν και επίσης μπορεί να μεταφέρει την έδρα κάποιων μεγάλων δημόσιων υπηρεσιών εκτός Αττικής. Αν γίνει έτσι η αρχή μετά θα γίνουν και τα υπόλοιπα.
Αλλά η τωρινή κατάσταση βολεύει πάρα πολλούς, για διάφορους λόγους, οπότε στην πραγματικότητα η πλειοψηφία δεν θέλει να αλλάξει αυτό.
