Διαφωνώ πως ο Θεός είναι υπερβατικός και το αντίθετο της λογικής. Εν αρχήν ο Λόγος και ο Υιός είναι η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή. Ένας ένθεος που δεν είναι φαρισαίος ή φανατικός είναι κατά πολύ λογικότερος από έναν άθεο.
Την έχουμε ξανακάνει αυτή τη συζήτηση. Όταν μιλάω για λογική αναφέρομαι στην ανθρώπινη λογική, ή, καλύτερα, στην περιορισμένη λογική του υλικού πεδίου. Δε αναφέρομαι στην ενσάρκωση του Λόγου για την οποία μιλάς. Με αυτή την έννοια που μιλάω, η (ανθρώπινη) λογική είναι πάρα πολύ χρήσιμη για τον κόσμο των εικόνων και των ψευδαισθήσεων που ζούμε.
Ο «άλλος κόσμος»,
ο κόσμος του θαυμαστού κατά Ουσπένσκυ, δεν δουλεύει έτσι και για να κάνεις την υπέρβαση ώστε να τον βιώσεις, οφείλεις να απομακρυνθείς τελείως από την καθημερινή σκέψη, από την ύλη, τις ανάγκες σου, ακόμα ακόμα και από τον κόσμο του αίτιου και του αιτιατού (έστω την εκφυλισμένη του μορφή την οποία αντιλαμβανόμαστε) και γι' αυτό σε κάθε θρησκευτική τελετή -πχ Θεία Λειτουργία- υπάρχει κάτι για να χαλαρώνει το συνειδητό (εδώ το λιβάνι) και να σε φέρνει στην υπερβατική κατάσταση που λέω.
Όσον αφορά στα των άπειρων διαστάσεων, δεν παίρνω θέση γιατί και δεν έχω το υπόβαθρο, αλλά και γιατί δεν με ενδιαφέρει, να σου πω την αλήθεια. Θεωρώ ότι χάνουμε το νόημα όταν προσπαθούμε να μπούμε στο παιχνίδι των αποδείξεων γιατί:
α) εκ των πραγμάτων δεν θα βρεις αποδείξεις (το είδος τουλάχιστον που θέλουν)
β) ο κόσμος μας είναι φοβερά υποκειμενικός. Οι νόμοι (και οι αποδείξεις) υπάρχουν γιατί συμφωνούμε να υπάρχουν. Είμαστε οι ίδιοι δημιουργοί με τρόπους που ούτε καν περνάει από τη φαντασία των περισσότερων ανθρώπων (φαντάζομαι αντιλαμβάνεσαι τι εννοώ εδώ και είμαι σίγουρος ότι θα είσαι ένας από τους ελάχιστους στο στέκι).
Όσον αφορά στην υποκειμενικότητα που περιγράφω, ακόμα πχ και το ίδιο παραφυσικό φαινόμενο να βιώσουμε, την ίδια ακριβώς στιγμή, θα το βιώσουμε διαφορετικά. Το ίδιο το παραφυσικό φαινόμενο υπάρχει ταυτόχρονα αφ' εαυτού αλλά δημιουργείται επίσης από εμάς, ασυνείδητα. Ο περισσότερος κόσμος δεν έχει ιδέα τι υπάρχει στα αλήθεια και ότι η κατάσταση που ονομάζουμε «συνειδητότητα» αποτελεί στην πραγματικότητα τον μεγαλύτερο και βαθύτερο ύπνο. Οπότε, με μια συλλογική συνείδηση που έχει «συμφωνήσει» να ζει αποκλειστικά στον κόσμο των αισθήσεων, ποιο το νόημα να εμβαθύνεις σε τέτοιες συζητήσεις; Απλά πετάς στοχευμένα «στοιχεία» γιατί πάντα θα υπάρχει έστω και κάποιος που βρίσκεται κοντά στον Ανώτερο Εαυτό του και μπορεί να διαβάζει...
Μακριά τα φασιστικά απ' το Θεό.
Συμφωνώ. Κι εγώ που μπαίνω σε Ταλιμπάν mode είναι γιατί σαφώς το επίπεδο στο στέκι δεν είναι για σοβαρή συζήτηση περί των μεταφυσικών.
