Γι' άλλη μια φορά η Δύση πάει να κάνει το μοιραίο σφάλμα παρερμηνεύοντας για μία ακόμη φορά τη σωστή Αρχεία Ελληνική, μετέπειτα Ορθόδοξη και κατά συνέπεια Ελληνορθόδοξη φορά των πραγμάτων (στη δυτική φιλοσοφία, βέβαια, η "φορά" πάντα ακολουθούσε εκείνη του εκκρεμούς, προτιμώντας την από τη σωστή ροή, καθότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά μία σκιά, πόσο μάλλον ο Δυτικός, που δεν είναι παρά μία σκιά του εαυτού του).
Και στην περίπτωση του συγκεκριμένου θέματος, λοιπόν, η Ιστορία, που είχε επαναληφθεί ως τραγωδία (κυριολεκτικά!) στην πρώτη περίπτωση, θα επαναληφθεί, αυτή τη φορά, ως φάρσα της τραγωδίας, κατά συνέπεια ως Τέλος της (ανθρώπινης) Ιστορίας, ακριβώς επειδή οι Δυτικοί έχουν την τάση να ακολουθούν τη ζωή ως φιλοσοφία και, κατά συνέπεια, να χάνουν εντελώς τη σωστή θεώρηση της φοράς των πραγμάτων.
Αλλά ας το δούμε κάπως πιο αναλυτικά.
Ως γνωστό, στην Αρχαία Ελληνική Τραγωδία, ένα από τα σπουδαιότερα, αν όχι ΤΟ σπουδαιότερο, επιτεύγματα του ανθρωπίνου πνεύματος, το "αμάρτημα" είναι το πραγματικό σφάλμα, αυτό που λένε οι ποινικοί "αστόχημα βολής" ή "πραγματική πλάνη" (π.χ., βλέπω πίσω από τους θάμνους τον γουρουνοειδή φίλο μου και συνοδοιπόρο στο κυνήγι και εντελώς φυσιολογικά τον περνάω για αγριογούρουνο με αποτέλεσμα να του την ανάψω και να τον αφήσω σέκο - αυτό δεν είναι ηθελημένο, σκόπιμο, από μέρους μου, πίστευα ότι σκοτώνω ένα γουρούνι (με την κυριολεκτική, βέβαια, έννοια, καθότι αν ερμηνευθεί όλο αυτό με τη μεταφορική, οι δικαστηριπρούχοντες θα αντιμετωπίσουν πολλά προβλήματα)). Με τον ίδιο τρόπο, ο Οιδίποδας δεν έχει ιδέα για το τι πρόκειται να πράξει - αντίθετα με τον Φρόυντ, για τον οποίον πολλά θα μπορούσε να υποθέσει κανείς, αν έκρινε με βάση τον τρόπο που σκέφτηκε ο συγκεκριμένος τρελός. Προφανώς ο Οιδίποδας δεν γούσταρε τη μάνα του, κατά το κοινώς λεγόμενο - κ όποιος ισχυρίζεται το αντίθετο μάλλον θα αρέσκεται και σε λογοπαίγνια εφηβικά, του τύπου mfucker κλπ.
Τι κάνει όμως η Αναγέννηση - μία εποχή που, σημειωτέον, βρίθει μαγείας (την οποία οι Δυτικοί θέλουν να παρουσιάσουν ως επιστήμη); Περιβάλλει το γυμνό σώμα του αρχαιοελληνικού αμαρτήματος με τον μανδύα της ηθικής - ενός σπορ που οι Αρχαίοι Έλληνες προφανώς και δεν είχαν, ούτε και αρέσκονταν να επιδίδονται, όπως σημειώνει ο Γουίλιαμς. Έτσι, το αμάρτημα γίνεται ξαφνικά αμαρτία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την Ελισσαβετιανή τραγωδία κλπ.
Όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς, η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία.
Και τα πράγματα παίρνουν τον δρόμο τους. Μέχρι το συγκεκριμένο σημείο, όπου η Δυτική Ιστορία κρίνει σκόπιμο να τα γυρίσει, ακολουθώντας τη φορά του εκκρεμούς, και να φέρει στο επίπεδο της πραγματικότητας, πλέον (αντί του επιπέδου της μυθοπλασίας), το αλλοπρόσαλλο της αναγεννησιακής ερμηνείας της αρχαιοελληνικής τραγωδίας.
Πώς;
Μα με τον συγκεκριμένο παραλογισμό, που παρουσιάζεται, βέβαια, αυτή τη φορά απαλλαγμένος από την προβιά της ηθικής και περιβεβλημένος το ένδυμα της πραγματικής επιχειρηματολογίας που φυσικά δεν εδράζεται πουθενά αλλού παρά μόνο στο ένστικτο και μία μέθεξη των παθών που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στον... κανιβαλισμό.
Διότι, όπως έχει ειπωθεί, μετά από την αιμομικτική ακολουθεί η κανιβαλική σχέση.
Και όλα αυτά, αγνοώντας πλήρως την αρχαιοελληνική, έπειτα χριστιανική, και προφανώς ελληνορθόδοξη φορά των πραγμάτων που είναι και η μόνη λογική, συν τοις άλλοις.
Προσωπικά, έχω πάρει ποπ κορν. Άλλωστε αυτά περιμένουμε...
Τη φάρσα
