Επίσης, μου επισήμανε ότι τα άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη δεν κλαίνε, καταβάλλονται από απάθεια, κ ακριβώς επειδή το συναίσθημα λείπει από τα άτομα αυτά, προσπαθούν με άλλους τρόπους (π.χ. ακραίες συμπεριφορές) να "ερεθίσουν" συναισθήματα μέσα τους προκειμένου να νιώσουν. Η διάγνωση για μένα ήταν αρνητική... Αλλά τελικά έχω διχαστεί. Είμαστε όλοι μας κάπως μελαγχολικοί?
Είναι οι ρυθμοί κ ο τρόπος ζωής μας? Η αίσθηση του ανικανοποίητου που νιώθουμε? Ή όντως πάσχουμε από κάποια μορφή κατάθλιψης? Αλλά, έχει η κατάθλιψη επίπεδα?
Διαβάζοντας το θέμα, παρατήρησα ότι πολύς κόσμος νιώθει στα πρόθυρα της κατάθλιψης, ακόμη κι όταν οι ειδικοί απορρίπτουν αυτήν τη διάγνωση. Πολλοί άλλοι έχουν διαγνωσμένη κατάθλιψη και παίρνουν χάπια. Ποιος είναι άραγε ο λόγος που η ασθένεια αυτή τείνει ν' αποκτήσει διαστάσεις πανδημίας στο Δυτικό κόσμο; Φαντάζομαι ότι κάτι τέτοιο θα πρέπει ν' αποδοθεί στην όλο και αυξανόμενη απομάκρυνση απ' οτιδήποτε φυσικό, αλλά και σε άλλα δομικά στοιχεία του πολιτισμού μας, αφού πλέον δεν αποτελεί ατομικό αλλά πληθυσμιακό φαινόμενο.
Ο καταναλωτικός πολιτισμός στηρίζεται στην καλλιέργεια του εγωκεντρισμού, ώστε να διευκολύνεται η κατανάλωση. Μαζί καλλιεργεί και τη μόνιμη αίσθηση του ανικανοποίητου, όπως μας έγραψε η Niyia. Επίσης υποδαυλίζει την αδρανοποίηση των συναισθηματικών μας εκδηλώσεων, ταυτόχρονα με την έλλειψη πραγματικής επικοινωνίας και την απομόνωση, ώστε οι συναισθηματικές μας ανάγκες να διοχετεύονται στην κατανάλωση αγαθών. Η καλλιέργεια φοβικών συναισθημάτων και συνεχούς ανασφάλειας είναι ακόμη ένα συστατικό του κοινωνικού μας γίγνεσθαι, που σχετίζεται άμεσα με τα παραπάνω. Η πώληση υπηρεσιών ασφαλείας θα είναι ο ταχύτερα αναπτυσσόμενος κλάδος της οικονομίας τον 21ο αιώνα.
Πόσο μας θυμίζει άραγε η αναφορά της Niyia για έλλειψη συναισθήματος και αναζήτηση ακραίων συμπεριφορών με σκοπό τη διέγερση πρόσκαιρων συναισθημάτων, την σύγχρονη τάση προς οτιδήποτε το "extreme"; Ακόμη, ο σκληρός ανταγωνισμός σε όλα τα επίπεδα, από το Δημοτικό σχολείο κιόλας, η μη δημιουργική, άχαρη, καταπιεστική και υπερεντατικοποιημένη εργασία, με τις εξουσιαστικές δομές και την τρομοκρατία της απόλυσης υπό το βάρος του μπαμπούλα της ανεργίας, η κονσερβαρισμένη διασκέδαση και η ψυχαγωγία της αφασίας, η με νοσηρό κι υπερβολικό τρόπο παρουσίαση από την τηλεόραση κάθε μικρού ή μεγάλου δράματος, πιστεύω ότι συμβάλλουν στην ολοένα αυξανόμενη επίπτωση της κατάθλιψης.
Πολλά απ' αυτά που γράφετε μου θυμίζουν την ταινία Fight Club, όπου ο πρωταγωνιστής έπασχε από αϋπνία κι αδιαφορία, έτσι ώστε αρχικά για ν' ανταπεξέλθει πήγαινε στις συναντήσεις διαφόρων "Ανώνυμων καρκινοπαθών, τοξικομανών, αλκοολικών" κλπ, για να διεγείρει το απρόσφορο συναίσθημά του και να τον πιάσουν τα κλάματα. Μόνο έτσι κατάφερνε να κοιμηθεί.
Στο βιβλίο του Άλντους Χάξλεϋ "Brave New World" ("Θαυμαστός Καινούριος Κόσμος" ήταν η κλασική μετάφραση στα Ελληνικά), ο συγγραφέας προβλέπει μια δυστοπική κοινωνία του μέλλοντος (από το 1914), η οποία προσεγγίζει κατά πολύ τη σημερινή μας κοινωνία καθώς κι αυτήν που προδιαγράφεται για το προσεχές μέλλον. Η ζωή σ' αυτήν την κοινωνία ήταν κενή οποιουδήποτε νοήματος, οι άνθρωποι ζούσαν για να δουλεύουν και να καταναλώνουν, οι ερωτικές σχέσεις αποθαρρύνονταν, ενώ ενθαρρύνονταν μόνο οι πρόσκαιρες σεξουαλικές, η οικογένεια είχε εκλείψει ως έννοια κλπ. Σ' αυτήν την κοινωνία, είχε προβλέψει ο συγγραφέας,
δεν ήταν δυνατή η επιβίωση χωρίς κάποιου είδους ναρκωτικό. Είχαν λοιπόν κατασκευάσει ένα χημικό, το λεγόμενο Σόμα, που συνδύαζε όλα τα θετικά ενός ευφορικού-παραισθησιογόνου χωρίς τις παρενέργειες που συνήθως η χρήση του συνεπάγεται, το οποίο μέσω της υπνοπαιδείας (λέγε με διαφήμιση) διέδωσαν κι επέβαλαν στο κοινωνικό σύνολο. "Πιες Σόμα, για να μην είσαι χώμα" ήταν το σλόγκαν που εμφύτευαν στους ανθρώπους. Μπορείτε να το παραβάλετε με τη συνεχή αύξηση της χρήσης ναρκωτικών, παραισθησιογόνων και ψυχοφαρμάκων στη σύγχρονη εποχή. Αν λοιπόν όλα αυτά είχαν προβλεφτεί και τα βλέπουμε να συμβαίνουν με μαθηματική ακρίβεια, μήπως αυτό αποτελεί ένδειξη ότι ο πολιτισμός μας καταλήγει σε αδιέξοδο και μια καλή αιτία ν' αμφισβητίσουμε τα θέσφατα του σύγχρονου τρόπου ζωής;
Αρχική Δημοσίευση από Briki:
Εύχομαι και ελπίζω να το ξεπεράσω - όχι τελείως αλλά ως ένα σημαντικό βαθμό- κάποια στιγμή
Προσέχω ότι δεν εύχεσαι να το ξεπεράσεις τελείως. Γιατί; Στα όνειρα δε ζει ντροπή. Μήπως τελικά η περιχαράκωση πίσω από μια ιατρική γνωμάτευση αποτελεί βολικό καταφύγιο για όσους απλά θέλουν να διατηρήσουν μια ερμηνεία της ζωής η οποία τους είναι κατανοητή; Δεν βλέπω το σπέρμα της αλλαγής μέσα σε μια τέτοια δήλωση. Το έχω ξαναγράψει, ότι για να ξεπεράσει κανείς ένα ψυχολογικό πρόβλημα θα πρέπει απαραιτήτως να το θέλει πολύ.
Τώρα για μένα τι να πω... Αν οι Suicidal Tendencies ήταν ένα από τ' αγαπημένα μου συγκροτήματα και το τελευταίο στου οποίου τη συναυλία έχω πάει, ε καταλαβαίνετε
EDIT: Και για του λόγου το αληθές, το παρακάτω δημοσιεύτηκε ενώ έγραφα το παρόν ποστ:
Αρχική Δημοσίευση από briki:
Και επειδή ξέρω ότι μπορεί να φαίνεται κάπως αυστηρό ή επιθετικό το ποστ μου, θέλω να ξεκαθαρίσω ότι μπορεί ο καθένας να το εκλάβει όπως θέλει, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι, γιατί όταν μεταφέρω μία ιατρική άποψη και έρχεται μετά ο καθένας (που δεν είναι γιατρός) και γράφει ότι "ΔΕΝ είναι έτσι κλπ" αντί του "πιστεύω ή νομίζω ή έχω την άποψη" ή οτιδήποτε αυτού του πνεύματος, δεν είναι κάτι που χρήζει αποδοχής, αλλά αντιθέτως αντίδρασης.
Το να σου πει κανείς πως δεν πάσχεις από κατάθλιψη είναι επαρκής λόγος για αντίδραση και μάλιστα με επιθετικό πράγματι τρόπο. Αν πεις άλλες 100 φορές "Έχω κατάθλιψη, έχω κατάθλιψη, έχω κατάθλιψη" δεν θα γιατρευτείς ποτέ, ίσως και να μην το επιθυμείς σε τελική ανάλυση. Στην εποχή του Μεσοπολέμου, την εποχή της Πολυδούρη και του Καρυωτάκη, ήταν της μόδας να πάσχεις από μια ελαφρά φυματίωση, το ωχρό χρώμα στο πρόσωπο ήταν λέει πολύ ρομαντικό. Μήπως το ίδιο ισχύει και στις μέρες μας με την κατάθλιψη;
Άλλωστε, όπως έλεγε ο Α. Χάξλεϋ, "Τι είναι μια αλήθεια; 1000 επαναλήψεις ενός συνθήματος". Δεν νομίζω ότι θα έπρεπε να μιλάς έτσι σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται για σένα και θέλουν, με το έστω φτωχό μυαλό τους, να σε βοηθήσουν.
Ζητώ συγνώμη για την παρέμβαση.
