Αν και θα σου ήταν παρα πολυ ευκολο να ανοίξεις το DSM-5 Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών ΑPA (American Psychiatric Association) Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία 5η έκδοση - 2013 Ταξινομικό & Διαγνωστικό Εργαλείο που το έχουν ΟΛΟΙ οι γιατροί ή οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας ακόμα και κοινωνικοί λειτουργοί ή εκπαιδευτικοί που ασχολούνται με ολο αυτό , σου βαζω ολες τις πληροφορίες (εχω και την εξτρα βιβλιογραφία στο τελος ) απο το πρόγραμμα που παρακολούθησα "βιολογια της Καταθλιψης " με αφορμή την διάγνωση μου (και την προτροπή απο τον δικο εξαιρετικο γιατρο(σωτήρας μου ) ο οποιος δυστυχώς ειναι πλεον στο εξωτερικο ) εφόσον όπως εχω πει η κλινική κατάθλιψη δεν ξεπερνιέται ουτε με γυμναστική ουτε απο μονος σου και φυσικά ουτε με ενα τσουβάλι χαπια που σε φορτωνουν εδω στην Ελλάδα ΧΩΡΙΣ αιματολογικές ή απεικονιστικές ενδείξεις ......
χωρις ψυχοθεραπεία απο εξειδικευμένο και μόνο ψυχοθεραπευτή στην κατάθλιψη και οχι όλα αυτα τα παιδιακια που παίρνουν ενας απλο χαρτι ψυχολογίας μια αδεια εξασκησεως επαγγελματος ΧΩΡΙς ΕΠΟΠΤΙΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ ανοίγοντας ενα γραφειο και καταστρέφουν κοσμο με την ημιμάθεια τους ...
DSM-5 DSM-V: εισαγωγή πολλών νέων διαγνώσεων, διεύρυνση κριτηρίων, κατάργηση πολυαξονικού συστήματος Κίνδυνος “ιατρικοποίησης” ψυχοπαθολογίας Κίνδυνος διαγνωστικού υπερπληθωρισμού
Καταθλιπτικές Διαταραχές
● Διασπαστική Διαταραχή Απορρύθμισης της Διάθεσης
● Μείζων Καταθλιπτική Διαταραχή
● Επιμένουσα Καταθλιπτική Διαταραχή (Δυσθυμία)
● Προεμμηνορρυσιακή Δυσφορική Διαταραχή
1. Διαταραχή σύμφωνα με DSM-V Σύμφωνα με το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών DSM-5 (APA, 2013) τα διαγνωστικά κριτήρια για τη Μείζονα Καταθλιπτική Διαταραχή είναι τα εξής:
Α.
Πέντε και παραπάνω από τα παρακάτω συμπτώματα που είναι παρόντα για τουλάχιστον 2 εβδομάδες και προκαλούν σημαντική αλλαγή στη λειτουργικότητα: τουλάχιστον
ένα από τα συμπτώματα θα πρέπει να είναι είτε (1) η καταθλιπτική διάθεση είτε (2) η απώλεια ενδιαφέροντος και ευχαρίστησης:
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: να μην περιλαμβάνονται συμπτώματα που αποδίδονται α
ποκλειστικά σε κάποια άλλη ιατρική κατάσταση
(1) Kαταθλιπτική διάθεση στο μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, σχεδόν κάθε μέρα όπως προκύπτει από τις αναφορές του ίδιου του ατόμου (π.χ. αίσθημα λύπης, κενού και απελπισίας) ή τις παρατηρήσεις άλλων ατόμων. (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: στα παιδιά και στους εφήβους η διάθεση μπορεί να είναι ευερέθιστη)
(2) Σημαντικά μειωμένο ενδιαφέρον ή ικανοποίηση σε όλες ή σχεδόν όλες τις δραστηριότητες το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας, σχεδόν κάθε μέρα
(3) Σημαντική απώλεια βάρους, ενώ το άτομο δε βρίσκεται σε δίαιτα ή προσθήκη βάρους (π.χ μία αλλαγή της τάξης του 5% του σωματικού βάρους σε ένα μήνα) ή αύξηση ή απώλεια της όρεξης σχεδόν κάθε μέρα (ΣΗΜΕΙΩΣΗ: στα παιδιά να αξιολογείται η αδυναμία πρόσληψης του αναμενόμενου βάρους)
(4) Αϋπνία ή υπερυπνία σχεδόν κάθε μέρα
(5) Ψυχοκινητική διέγερση ή επιβράδυνση σχεδόν κάθε μέρα (γίνεται αντιληπτό και από τρίτους και δε βασίζεται μόνο σε υποκειμενικές αναφορές του ίδιου του ατόμου)
(6) Κόπωση ή απώλεια ενέργειας σχεδόν κάθε μέρα
(7) Αισθήματα αναξιότητας ή υπερβολικής ενοχής (που μπορεί να είναι παρανοϊκή) σχεδόν κάθε μέρα
(8) Ελαττωμένη ικανότητα του ατόμου να σκεφτεί, να συγκεντρωθεί, να πάρει αποφάσεις σχεδόν κάθε μέρα (είτε σύμφωνα με τις υποκειμενικές αναφορές είτε σύμφωνα με παρατηρήσεις τρίτων)
(9) Επαναλαμβανόμενες σκέψεις θανάτου (όχι μόνο φόβος θανάτου), επαναλαμβανόμενος αυτοκτονικός ιδεασμός, χωρίς την ύπαρξη συγκεκριμένου αυτοκτονικού σχεδίου ή απόπειρα αυτοκτονίας ή συγκεκριμένο σχέδιο αυτοκτονίας
Β. τα συμπτώματα προκαλούν σημαντική ενόχληση και έκπτωση της λειτουργικότητας σε σημαντικούς τομείς (κοινωνικό, επαγγελματικό)
Γ. Το επεισόδιο δεν μπορεί να αποδοθεί στη φυσιολογική επίδρασης μίας ουσίας ή κάποιας άλλης ιατρικής κατάστασης
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: τα κριτήρια Α-Γ αφορούν ένα μείζων καταθλιπτικό επεισόδιο
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: οι αντιδράσεις σε μία σημαντική απώλεια (πένθος, οικονομική καταστροφή, απώλειες από μία εθνική καταστροφή, σοβαρή ιατρική κατάσταση ή αναπηρία) μπορεί να ταιριάζουν με αυτές που αναφέρονται στο κριτήριο Α. Αν και αυτά τα συμπτώματα μπορούν να θεωρηθούν αναμενόμενα στο πλαίσιο αντιμετώπισης μίας απώλειας
δε θα πρέπει να φεύγει από την προσοχή του κλινικού η ύπαρξη ενός καταθλιπτικού επεισοδίου. Για τη σαφή διάκριση, θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη το ατομικό ιστορικό αλλά και πολιτισμικοί παράγοντες που καθορίζουν την έκφραση του θρήνου στο πλαίσιο της απώλειας
. Δ. Η ύπαρξη του ΜΚΕ δεν εξηγείται καλύτερα α
πό άλλες ψυχιατρικές καταστάσεις: σχιζοσυναισθηματική διαταραχή, σχιζοφρένεια, παρανοϊκή διαταραχή ή άλλες ψυχωτικές διαταραχές.
Ε. Δεν υπήρξε ποτέ κάποιο μανιακό ή υπομανιακό επεισόδιο.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: η εξαίρεση αυτή δεν ισχύει εάν τα μανιακά ή υπομανιακά συμπτώματα είναι αποτέλεσμα μίας άλλης ιατρικής κατάστασης.
Προσδιοριστές βαρύτητας/πορείας:
● Ήπια
● Μέτρια
● Βαριά
● Με ψυχωτικά στοιχεία
● Σε μερική ύφεση
● Σε πλήρη ύφεση
● Απροσδιόριστη Προσδιορίστε:
● Με αγχώδη δυσφορία
● Με μικτά στοιχεία
● Με μελαγχολικά στοιχεία
● Με άτυπα στοιχεία
● Με συμβατά με τη διάθεση ψυχωτικά στοιχεία
● Με ασύμβατα με τη διάθεση ψυχωτικά στοιχεία
● Με κατατονία
● Με έναρξη πριν ή μετά τον τοκετό
● Με εποχιακή εμφάνιση
Συννοσηρότητα Η Μείζονα Καταθλιπτική Διαταραχή συχνά συνυπάρχει με άλλες ψυχικές διαταραχές. Το 30% των ατόμων με Μείζονα Καταθλιπτική Διαταραχή εμφανίζει μία ή περισσότερες επιπλέον αγχώδεις διαταραχές, όπως Γενικευμένη Αγχώδη Διαταραχή, Διαταραχή Πανικού και Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες, τα συμπτώματα των οποίων πιθανόν να επιβραδύνουν την ανάρρωση, ενώ αυξάνουν την πιθανότητα υποτροπής και την αυτοκτονική συμπεριφορά (Moffitt et al., (2007) και Hirschfeld, (2001)). Η εμφάνιση κατάθλιψης είναι 1,49-3,5 φορές πιο πιθανή στα άτομα με κοινωνική φοβία, ενώ στο 77% των περιπτώσεων η κοινωνική φοβία προηγείται της κατάθλιψης. Το γεγονός αυτό πιθανόν συνδέει την έλλειψη προσωπικών σχέσεων και την απομόνωση που προκύπτει εξαιτίας των κοινωνικών αποφυγών πουχαρακτηρίζουν τη διαταραχή κοινωνικού άγχους με την επακόλουθη εμφάνιση της κατάθλιψης (The Wiley Blackwell Handbook of Social Anxiety Disorder (2014)).
Τα άτομα που πάσχουν από Κατάθλιψη συχνά εμφανίζουν αυξημένα ποσοστά εξάρτησης από το αλκοόλ ή/και από ουσίες, γεγονός που επιδεινώνει την πορεία της θεραπείας και αυξάνει τον κίνδυνο εκδήλωσης αυτοκτονικής συμπεριφοράς (Grant, (1995) και Boden (2011)). Συχνή είναι επίσης η
συννοσηρότητα με Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Το 1/3 των ατόμων
με ΔΕΠΥ αναπτύσσουν στην πορεία και Μείζονα Καταθλιπτική Διαταραχή (Hallowell, (2005)).
Η συνύπαρξη των δύο αυτών διαταραχών τείνει να δυσκολεύει τόσο τη διάγνωση όσο και τη θεραπεία τους (Brunsvold, (2008)). Τέλος, στα άτομα τρίτης ηλικίας η Κατάθλιψη συχνά συνυπάρχει με σωματικά νοσήματα, όπως αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο, καρδιαγγειακά νοσήματα, νόσο του Πάρκινσον και χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια (Yohannes, (2008)).
Διαφοροδιάγνωση Είναι σημαντικό
να μη συγχέεται η Kατάθλιψη με τη Δυσθυμία.
Η Δυσθυμία αποτελεί μια χρόνια, ηπιότερη διαταραχή της διάθεσης, η οποία χαρακτηρίζεται από πεσμένη διάθεση σχεδόν σε καθημερινή βάση για τουλάχιστον δύο χρόνια. Τα συμπτώματα δεν είναι τόσο έντονα όσο στην Κατάθλιψη, ωστόσο τα άτομα
με Δυσθυμία είναι πιθανό να εμφανίσουν δευτερογενή μείζονα καταθλιπτικά επεισόδια (Sadock, (2002)). Η Μείζονα Καταθλιπτική Διαταραχή προσομοιάζει αρκετά στην Διαταραχή της Προσαρμογής με καταθλιπτική διάθεση, η οποία εμφανίζεται ως απόκριση σε κάποιο συγκεκριμένο στρεσογόνο παράγοντα και τα συμπτώματά της επηρεάζουν σημαντικά τη διάθεση και τη συμπεριφορά του ατόμου, ωστόσο δεν πληρούνται τα κριτήρια για διάγνωση Μείζονος Καταθλιπτικού Επεισοδίου (APA, (2013)).
Στις Διπολικές Διαταραχές, τα Μείζονα Καταθλιπτικά Επεισόδια εναλλάσσονται με Μανιακά ή/και Υπομανιακά Επεισόδια, τα οποία χαρακτηρίζονται από ανεβασμένη ή ευερέθιστη διάθεση, διογκωμένη αυτοεκτίμηση, ιδεοφυγή και παθολογικά αυξημένη ενέργεια (APA, (2013)).
Αναφορικά με τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας, είναι σημαντικό να μην παρερμηνεύονται τα συμπτώματα έλλειψης συγκέντρωσης και χαμηλής ανοχής στην ματαίωση, τα οποία συχνά είναι κοινά και στις δύο διαταραχές, γεγονός που παρακωλύει την ορθή διάγνωση (Brunsvold, (2008)). Σε περιπτώσεις στις οποίες το άτομο έχει
βιώσει κάποια απώλεια, το πιθανότερο είναι τα συμπτώματα να οφείλονται στο Πένθος και όχι στην ύπαρξη Μείζονος Καταθλιπτικής Διαταραχής. Η βασική διαφορά του φυσιολογικού πένθους με την Κατάθλιψη είναι ότι στο πρώτο η πεσμένη διάθεση συνδέεται άμεσα με την απώλεια, η διάθεση συχνά παρουσιάζει διακυμάνσεις και συνήθως η αυτοεκτίμηση του ατόμου παραμένει άθικτη, ενώ στη δεύτερη η καταθλιπτική διάθεση είναι επίμονη και περισσότερο διάχυτη και η αυτοεκτίμηση του ατόμου πλήττεται σημαντικά, καθώς παρουσιάζει έντονο αίσθημα αναξιότητας και αυτο-υποτίμησης (ΑΡΑ, (2013)).
Τέλος, προτού δοθεί η διάγνωση Μείζονος Καταθλιπτικής Διαταραχής είναι σημαντικό να αποκλειστεί το ενδεχόμενο τα συμπτώματα να προκύπτουν από κάποια ιατρική κατάσταση ή από χρήση ουσιών (APA, (2013)).
Βαζω και την επιπλέον βιβλιογραφία απο την οποια υπάρχουν ολες αυτες οι πληροφορίες αν θέλεις να το ψάξεις περισσότερο και σε ενδιαφέρει αν και αφορά και αλλα κομμάτια που αναλύουν την Κατάθλιψη απλα πολλοί εδω μεσα θα τα διαβάσουν, λίγοι θα τα καταλάβουν μιας και εχει να κανει με νευρολογία και απεικονίστηκες ενδείξεις σε νευρώνες υποδοχείς ιππόκαμπο αμυγδαλή κ.α
1. American Psychiatric Association. (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed.) 2. Boden, J. M., & Fergusson, D. M. (2011). Alcohol and depression. Addiction, 106(5), 906-914. 3. Brunsvold, G. L., Oepen, G., Federman, E. J., & Akins, R. (2008). Comorbid depression and ADHD in children and adolescents: consensus and controversy. Psychiatric Times, 25(10), 13-13. 4. Depression and Other Common Mental Disorders: Global Health Estimates. Geneva: World Health Organization; 2017. License: CC BY-NC-SA 3.0 IGO 5. Elsa Broder, M. D. (2006). Delivered From Distraction Hallowell, EM and Ratey, J. Ballantine Books: New York, NY, 2005. 416 pp. CA $35.95. As a child psychiatrist, I’m often asked to see children who are excessively distractible. 6. Grant, B. F., Harford, T. C., Dawson, D. A., Chou, P. S., & Pickering, R. P. (1995). The Alcohol Use Disorder and Associated Disabilities Interview schedule (AUDADIS): reliability of alcohol and drug modules in a general population sample. Drug and alcohol dependence, 39(1), 37-44. 7. Hirschfeld R. M. (2001). The Comorbidity of Major Depression and Anxiety Disorders: Recognition and Management in Primary Care. Primary care companion to the Journal of clinical psychiatry, 3(6), 244–254. 8. Kaplan, H. I., & Sadock, B. J. (1988). Synopsis of psychiatry: Behavioral sciences clinical psychiatry. Williams & Wilkins Co. 9. Kessler, R. C., Berglund, P., Demler, O., Jin, R., Merikangas, K. R., & Walters, E. E. (2005). Lifetime prevalence and age-of-onset distributions of DSM-IV disorders in the National Comorbidity Survey Replication. Archives of general psychiatry, 62(6), 593-602.
Κάποια στιγμη θα ηταν χρήσιμο να βαλουμε και την ερευνα για τις διαταραχές απο της δήθεν αθώες ουσίες που γράφονται εδω μέσα και πως από ενα δήθεν απλο αθρόο χορτο μπορείς να οδηγηθείς σε ψυχώσεις ή και σοβαρότερες καταστάσεις γιατι μας διαβάζουν και νεα παιδιά και ειναι τουλάχιστον επικίνδυνα ολα αυτά που γραφονται μεταξυ σοβαρου και αστειου και εφοσον εδω μεσα δινεται τοσο βαρύτητα στις ιατρικες πηγες
