Ας το αφήσουμε καλύτερα τι γίνεται στα ζώα. Διάβασα θυμάμαι στον "Υποβρύχιο Κόσμο" του Ιδρύματος Κουστώ, πως λίγο μετά τη γέννηση του νεογνού δελφινιού, η μητέρα έρχεται σε επαφή με το μωρό μόλις αυτό αποκτήσει τη πρώτη του στύση. Δεν είναι κάτι κατακριτέο, απλά του διδάσκει την αναπαραγωγή, πολύ καλύτερα απ' ότι το μάθημα της "Σεξουαλική Αγωγής" στα σχολεία. Θυμάμαι πως όταν το διάβασα - και ήμουν και βαριά 8 χρονών - σκέφτηκα πως αυτό συμβαίνει επειδή δε ζούν σε σπίτια, αλλιώς θα προτιμούσαν πχ τις γειτόνισσες (...κάτι αστέρια γειτόνισσες που είχαμε... Καταραμένη ηλικία τα 8...).
Προσπερνώ τα πρώιμα σημάδια κουταμάρας που επεδείκνυα στα νειάτα μου, και συνεχίζω. Στο Αρχιπέλαγος της Πολυνησίας, οι ιεραπόστολοι σοκαρίστηκαν με το βαθμό της σεξουαλικής ελευθερίας που επιδείκνυαν οι "άγριοι" (προσοχή: οι πολιτισμένοι είναι συχνά πιο άγριοι από τους "αγρίους"). Οι γονείς συνευρίσκονται μπροστά στα παιδιά τους. Με τα πρώτα ίχνη εφηβείας, αγοράκια και κοριτσάκια διδάσκονται (...πρακτικά) τον έρωτα από
συγγενείς του ζευγαριου. Δηλαδή, σε μια κοινωνία πλήρους σεξουαλικής ελευθερίας, αμόλυντης (τότε) από τα απόνερα του "πολιτισμού", δεν ήταν συνήθης πρακτική η αιμομιξία. Και λογικό είναι, αφού η μάνα μπορεί να ψήσει όποιο τεκνό θέλει, με το γιό της θα πάει?
Η σημερινή κενωνία μας, κινείται ήδη σε αυτή τη κατεύθυνση. Παρά τους νόμους και τη θρησκεία, η σεξουαλική ελευθερία -- σόρι, ασυδοσία εννοούσα-- μαίνεται. Οπότε, και οι αιμομιξίες δεν είναι πια τόσο συχνές, όσο άλλοτε, που κανείς δε μάθαινε τι γινόταν πίσω από τις βαριές κλειστές πόρτες.
Τι εννοώ με όλα αυτα? Δε κάνω κοσμοπολιταν-ιστική ανάλυση, όπως ένας φίλος μου εδώ μέσα. Λέω τη γνώμη μου. Η οποία δεν είναι καν δική μου. Όπως είπε ο Γκορ Βιντάλ,
"Προς Θεού, μη κάνετε παιδιά, κάνετε κατευθείαν εγγόνια". 
