Να πω καταρχας οτι ειναι ωραια και χρησιμα τα παραδειγματα, αλλα πρεπει τελικα να καταληγουμε σε καποια αρχη η οποια να μας δινει απαντησεις.
Στις περιπτωσιες που μου αναφερεις, για παραδειγμα ποιος θα πρεπει να βρει τα γυαλια ή τα βιβλια για να τα μοιρασει? Οι γονεις σου, ο διοργανωτης του τουρνουα σκακιου, οι αντιπαλοι σου? Γιατι ειναι προβλημα του αλλου το οτι εσυ δεν βλεπεις ή δεν διαβασες κανενα βιβλιο για το σκακι και να πρεπει τωρα να λυσει τις ανισοστητες σοy? Που τελειωνει η "ευλογη" εξισωση και αρχιζουν τα entitlements, οπως το να δινονται αυτοματα νικες σε γυναικες? Το point μου ειναι οτι, εμμεσα, καταληγουμε και παλι σε μια εξισωση του αποτελεσματος, εστω και αν γινεται με εξτρα βηματα και κρυβεται πισω απο μια λογικη του να "ξεκλεισωσουμε το Potential του καθενος", και δεν εχει πολυ σχεση με την ισοτητα των ευκαιριων.
Απο την πλευρα που τουλαχιστον εγω θελω να εξεταστει, προκειται για μια διαδικασια με δυο βηματα, με το πρωτο να ειναι η ισοτητα απεναντι στον νομο και δευτερο την ισοτητα με την οποια μας αντιμετωπιζει ο ιδιος ο νομος. Δεν ξερω κατα ποσο ισχυει αυτο που λες με τους εφοπλιστες, αν και μαλλον το πραγμα ειναι λιγο πιο πολυπλοκο, αλλα ας κρατησουμε το παραδειγμα της φορολογιας. Και ας μην μπλεξουμε με δυσκολα θεματα οπως το οτι εντελως τυχαια ειναι αναλογικη η συνεισφορα (και οχι ενα ιδιο "εισιτηριο" που να πληρωναμε ολοι), ενω οι πορδες αποψεις επι των συνεισφερομενων εχουν αριθμητικη ισοτητα, αλλα με κατι πιο απλο, το progressive taxation. Με ποση ισοτητα μας αντιμετωπιζει αυτος ο νομος? Δεν θα ηταν πιο δικαιο να πληρωναμε ολοι, εστω και αναλογικα, το ιδιο ποσοστο? Γιατι οπως και να το κανουμε, απλα προκειτα για εναν εμμεσο τροπο οι γνωστοι-αγνωστοι να πληρωσουν περισσοτερα.
