Δεν είναι θέμα νοστολγίας ή μοναξιάς. Είναι ότι δεν υπάρχει αυτό που έχεις στη χώρα σου. Μπορεί να είναι το αίσθημα του ανήκειν, μπορεί να είναι οτιδήποτε κάνεις και απλά θα είσαι ο ξένος, όσο καλός και να είσαι. Το είπε και η ακαδημαϊκός Αρβελέρ αυτό, που ήταν παντρεμένη με Γάλλο. Ενώ απέκτησε κύρος, πάντα στα μάτια της Γαλλικής κοινωνίας και της Πανεπιστημιακής κοινότητας της Σορβόννης ήταν η ξένη που έκανε τη δουλειά για την οποία την πλήρωναν. Δεν υπήρχε η κοινωνιολογική ενσωμάτωση, ούτε συναισθηματισμός επειδή υπήρχε η Ελληνοφιλία ορισμένων Γάλλων. Αυτός είναι ένα μύθος που έχουν πλάσει οι ισχυρές οικονομίες της Γης για να αντλούν φθηνό εργατικό δυναμικό υψηλών προσόντων ή τεχνικών ειδικοτήτων όποτε αυτές θέλουν, με την οικονομική χρεωκοπία άλλων χωρών λόγω (κατευθυνόμενων) γεωπολιτικών εξελίξεων. Η Ελλάδα την πάτησε δύο φορές με μετανάστευση πληθυσμού για να στηρίξει τις οικονομίες ξένων χωρών. Δεν υπήρξε ποτέ ανταπόδοση. Οι Έλληνες έμειναν έξω και οι περισσότεροι από αυτούς πέθαναν με το μαράζι του ξεριζωμού.
Είναι πρωτοφανές ότι μόνο οι νεαροί Έλληνες διαφημίζουν το εξωτερικό ως "ανώτερο τρόπο ζωής" μεταξύ άλλων μεταναστών, ειδικά όταν οι παππούδες τους έφυγαν με ένα παντελόνι για τις φάμπρικες της Γερμανίας. Στις ίδιες πολυκατοικίες που έμεναν οι παππούδες τους, πλέον είναι ανακαινισμένες με ψεύτικα υλικά (αλλά η μούχλα στον τοίχο παραμένει) ανήκουν σε εταιρικά funds ακινήτων και μένουν πάλι μετανάστες από το Ζιμπουντί μέχρι τη Μογγολία.
Υπάρχει η απώλεια προσωπικότητας καθώς η εργασιακή καθημερινότητα σε καταπίνει στην ξενιτιά και μετά από ένα σημείο λες, ότι θέλεις να γυρίσεις στην μητέρα πατρίδα αλλά αυτό δεν γίνεται επειδή δεν υπάρχει η εναλλακτική λύση. Σ' αυτό παίζει ρόλο τι θέλει κάποιος από τη ζωή του. Για κάποιους η ζωή είναι μόνο μια καριέρα και πολλά λεφτά. Δεν δέχομαι όμως να μου κουνάνε το δάχτυλο για το τι πρέπει να κάνω στη ζωή μου.
Υ.Γ. Να μεταφερθεί το θέμα στην συζήτηση για την καριέρα στο εξωτερικό.
Αυτό δυστυχώς δεν θα το ακούσεις ποτέ, επειδή είναι οι untold ιστορίες του καθενός.
Γενικά η τάση για υπέρμετρη διαφήμιση πάντα κρύβει πικρές ιστορίες. Μεγάλες δικηγορικές εταιρίες έξω τρέχουν με εισπραχτικές αγωγές εναντίον μεταναστών για απλήρωτους λογαριασμούς σε πάγιες πληρωμές επειδή ξέχασαν να πληρώσουν το έμβασμα 2 μήνες. Μετά αρχίζουν οι κατασχέσεις αϋλων περιουσιακών στοιχείων, κτλ.
Δεν είναι αστείρευτες επιθυμίες όσο τι ορίζει κάποιος ως βασικές ανάγκες ζωής. Υπάρχει μια λάθος προσέγγιση σε αυτή την άποψη. Οι περισσότεροι δεν ξέρουν τι θέλουν. Θέλουν καριέρα οπωσδήποτε αλλά το άλλο είναι αδιευκρίνιστο. Εκ του ασφαλούς μιλούν οι περισσότεροι όπως συνήθως συμβαίνει για πολλά καθημερινά θέματα στην Ελλάδα. Ακόμη και για το θέμα της τραγωδίας στα Τέμπη, οι περισσότεροι μιλούν από την άνεση του σπιτιού τους. Πονούν αλλά όχι όσο οι συγγενείς των θυμάτων.
Με τις τόσες τρομοκρατικές επιθέσεις στη Γερμανία και στη Γαλλία εννοείται ότι η κοινωνική ευημερία πάει περίπατο. Δεν υποφέρεται να ζεις σε μια τεχνολογικά σύγχρονη και υλικά πλούσια χώρα, με σκουριασμένες υποδομές, κοινωνία χυλού και τον διάχυτο φόβο για πιθανή επίθεση κάποιου τρελού. Έτσι δημιουργείται ένας φόβος και η αοριστία ταυτότητας οξύνεται. Για τον ντόπιο είσαι ο ξένος, καλός ξένος φυσικά όσο δεν κάνεις κάτι κακό, ή κάτι που να χαλάει την ηρεμία του. Μάλλον δεν του καίγεται καρφί τι είσαι σαν ξένος, απλά σε βλέπει ως ξένο που θα κάνεις κάποια δουλειά είτε να σκουπίζεις τουαλέτες στο MPREIS (αυστριακή αλυσίδα μάρκετ) είτε να είσαι διευθυντής κλινικής. Είσαι ο υπάλληλος! Κάποιον θα έχεις από πάνω, οπωσδήποτε ντόπιο και θα είσαι με το ένα πόδι σε ό,τι σου λένε. Όποτε βαρεθούν ή αν γίνει κάτι, εσύ έχεις τελειώσει. Σε τελειώνουν και σου θυμίζουν ότι από το αγαπητός Κώστας έγινες ο κύριος τάδε που πρέπει να φύγεις σε 1 μήνα. Ο άλλος μετανάστης και λόγω φυλετικών χαρακτηριστικών μπορεί να είναι σε πιο προνομοιούχα θέση από σένα, επειδή μπορεί να υπάρχουν και σεξουαλικά κίνητρα σε είδος.
Δεν είσαι στη χώρα σου, αλλά στη χώρα του ντόπιου. Ο ντόπιος ορίζει τους κανόνες της ιστορίας. Κόσμος πάει, κόσμος έρχεται, αφήνει συνάλλαγμα. Όλοι ανακυκλώσιμοι.
