Πάντως, ο πατέρας μου αν και φανατικός κομμουνιστής, είναι άνθρωπος με αξίες. Γνωρίζω τι ΖΩΑ είναι μερικοί του χώρου, αλλά είναι πραγματικά αγαθός, άνθρωπος με άλφα κεφαλαίο στην χείριστη περίπτωση. Μου έμαθε οτι το Α και το Ω είναι η ατομική και προσωπική ελευθερία, και μου έμαθε το "Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια" με τον δικό του τρόπο (Αγνό πατριωτισμό, ηθικές αξίες, θυσία για την οικογένεια).
Θυμάμαι χαρακτηριστικά που πέρναγα την "ριζοσπαστική" φάση μου που μισούσα οτιδήποτε είδος θρησκείας υπήρξε. 3 πράγματα με ανάγκασε να κάνω στο σχολείο
α) να διαβάζω ιστορία
β) να διαβάζω θρησκευτικά (και είτε να την μπαίνω στον καθηγητή είτε όχι, τουλάχιστον να μορφωθώ)
γ) και την προπαίδεια (και μου έλεγε σε τυχαίες φάσεις 2 επι 2, 7 επι 8, 6 επι 8). Αυτά ήξερε μονάχα, δεν έβγαλε το λύκειο.
Μόνο αυτά ήξερε, και με έπλασε όπως είμαι τώρα. Δε μου απαγόρεψε ποτέ να διαβάζω, αντιθέτως με παρότρυνε να διαβάζω βιβλία, άρθρα, θέσεις άλλων κομμάτων, θρησκειών, χωρών για να διευρύνω τους ορίζοντές μου και στη χειρότερη να "μάθω τον εχθρό μου"
Όταν τα βίωνα αυτά τα έλεγα σαχλά και άχρηστα, τώρα εκ των υστέρων ονειροπολώντας στις 10 το βράδυ με το βιβλίο φυσικής παραμάσχαλα και το τετράδιο στο μπούτι αναγνωρίζω το θαυμάσιο έργο που έκανε αυτός ο άντρας. Αν δύο άνθρωποι αξίζουν μόνο να είναι στον παράδεισο, σίγουρα είναι ο παππούς μου και ο πατέρας μου, και ας μην είμαι εγώ εκεί.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 19 Οκτωβρίου 2024
το τραγουδάω με την μάνα μου αυτό, εγώ στην κιθάρα αυτή φωνή
