Εναν μικρό πρόλογο πριν απαντήσω με την οπτική που έχω για μένα στα 36 μου.
Ασχέτως με οτι δείχνω εδω μέσα, έξω είμαι ένας πολύ ήσυχος άνθρωπος. Δεν μ αρέσει να ενοχλώ ή να φέρνω σε δύσκολη θέση τους άλλους. Τουλάχιστον αυτό ήμουν επί πολλά χρόνια και πιστεύω ότι ακόμα κι αν πάει στο "πίσω κάθισμα" θα αποτελεί κομμάτι του χαρακτήρα μου. Δεν το θεωρώ κακό.
Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως πλέον το θεωρώ ακατάλληλο τρόπο συμπεριφοράς. Για να φτιάξεις ομελέτα πρέπει να σπάσεις αυγά. Δεν μπορείς να περάσεις ήσυχα για να ανελιχθείς και πλέον το έχω καταλάβει καλά αυτό.
Άρα λοιπόν, εκεί που παλιά ντρεπόμουν ή ένιωθα αδύναμος να διατηρήσω το οπτικό κλείδωμα και "έσπαγα", πλέον δεν σπάω.
Αναγνώρισα κάποια ατου επάνω μου που δεν είχα καταλάβει ότι είχα, έναν νέο τρόπο να τα μεταχειριστώ στις συζητήσεις και τα μάτια είναι ένα από αυτά. Οχι μονο δεν είναι σημείο ντροπής όπως πίστευα, αλλά είναι σημείο επιβολής.
Σέβεσαι τον άλλο με το οπτικό κλείδωμα; Ναι, χωρίς αυτό να είναι απαραίτητο. Έχω λοκάρει και άτομα για τα οποία δεν είχα καμία εκτίμηση.
Το οπτικό κλείδωμα σε συνδυασμό με άλλες τεχνικές, εδραιώνει έλεγχο και επιβολή. Μου είναι απαραίτητο πλέον στις σοβαρές συζητήσεις μου, όταν θέλω να βγάλω αποτέλεσμα και σχεδόν το απολαμβάνω.