Είναι αργούτσικα, δεν έχω τι να κάνω κι ο φρονιμίτης δε θα μ αφήσει να κοιμηθώ ούτε απόψε, οπότε ας γράψω κι εγώ ολίγες σκέψεις.
Οι ερωτικές εμπειρίες με διάφορους παρτενέρ, όντως μπορούν να είναι ένδειξη για διάφορα στοιχεία του χαρακτήρα. Σε αντίθεση όμως με το κλισέ της αστάθειας και της ανασφάλειας, μερικές φορές μπορούν να είναι ένδειξη για το ακριβώς αντίθετο. Ένας άνθρωπος που έχει σε μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής του άλλους στόχους και δεν νιώθει πως έχει ανάγκη μία σχέση για να αισθάνεται πλήρης (αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι ένας άνθρωπος δε χρειάζεται το συναίσθημα για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως είπα και πριν το θεωρώ μαζί με το σεξ φυσιολογικές βασικότατες ανάγκες), μπορεί συνειδητοποιημένα φερόμενος να κάνει απλώς σεξ, είτε σε ελεύθερη σχέση, είτε χωρίς καμία σχέση. Το να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου και τις ανάγκες σου και να είσαι ειλικρινής και με τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου για αυτές, για μένα δεν είναι ποτέ κατακριτέο. Και δεν καταλαβαίνω γιατί ένα νούμερο να οδηγεί σε τέτοια κρίση. Φυσικά δε μιλάω για νυμφομανία και φαινόμενα κάθε βράδυ με άλλον/η που επισύρουν πιο ειδική ψυχολογική συζήτηση (την οποία δεν ξέρω και να κάνω).
Θα πρέπει όμως εδώ, όπως είπαν ο χακερ και η Λένω αν δεν κάνω λάθος, παραπάνω, να πούμε πως το σεξ και το συναίσθημα μπορούν να είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Όταν συμπίπτουν είναι προφανώς το ιδανικό κι αλίμονο σ όποιον δεν το παραδέχεται αυτό (το πε κι ο μέγας διδάσκαλος Ιράτους, σεξ χωρίς συναίσθημα στην καλύτερη μέτριο). Και ούτε καταλαβαίνω γιατί να στιγματίζεται κάποιος επειδή κάνει αυτή τη διάκριση.
Επίσης, πολλοί "σχεσάκηδες" έχουν πολλές φορές ακόμα μεγαλύτερο αίσθημα ανασφάλειας. Είναι αυτοί τελικά που δεν μπορούν να υπάρξουν ως αυτοτελείς οντότητες και μπαίνουν στη μία σχέση (και μακροχρόνια ακόμη) μετά την άλλη. Άσε που, δεν ξέρω και τι ακριβώς σχέση είχε ο άλλος πριν τον γνωρίσω. Τι να το κάνω αν είχε μακροχρόνιες σχέσεις αλλά δεν έμαθε ποτέ να κάνει πίσω, να συζητάει, να δείχνει όλα τα θετικά κι αρνητικά συναισθήματά του, να χτίζει εμπιστοσύνη;
Αυτό που θέλω βασικά να πω, είναι πως οι πράξεις ορίζουν μεν τον άνθρωπο, αλλά πιο πολύ τον ορίζουν τα κίνητρά του κι ο τρόπος που προβαίνει σε αυτές. Μένοντας μόνο στα στείρα γεγονότα, ίσως απορρίψουμε άτομα για τον λάθος λόγο.
**Αρχικώς να σου ευχηθώ περαστικά. Ο πονοδοντος είναι από τους χειρότερους πόνους.. **
Σχετικά τώρα με τις απόψεις σου, με βρίσκεις συμφωνη. Δε θεωρώ ότι έχεις άδικο.
Ειναι λογικό ένας άνθρωπος, σε μια ή δυο ή τρεις περιοδους της ζωής του να μη θέλει να δεσμευτεί. Αυτό από εμένα δεν είναι κατακριτέο.
Εκεί που ενίσταμαι, είναι στο διαχωρισμό σεξ και συναισθηματος.
Μη με παρεξηγείς/είτε, δεν είναι ότι κατακρίνω οσους το κάνουν, απλά χαριν συζητησεως, θα ήθελα να διατυπώσω τη δική μου οπτική όσον αφορά αυτό το θέμα.
Παλαιότερα, πίστευα κι εγώ το ίδιο. Ήμουν και δεινή υποστηρικτρια αυτης.
Μετέπειτα, όταν το έζησα και μόνη μου, είδα ότι αυτό από μακροσκοπικη οπτική, ήταν σχεδον καταστροφικό.
Οταν κάνω λόγο για συναισθήμα, δεν εννοώ απαραιτήτως τον έρωτα, όπου η καρδιά σου φτερουγιζει και οι πεταλούδες κάνουν παρτυ στην κοιλιά σου. Και είναι όλα τέλεια και λουλουδάτα.
Δεν εννοώ αυτό.
Προσωπικά αν θα μπορούσα να το διατυπωσω οσο καλύτερα γίνεται, κατα τον παραπάνω ορισμό, ούτε εγώ είμαι ερωτευμενη με τον φίλο μου.
Ως συναισθημα, ορίζω οταν βλέπω έναν άνθρωπο και μου αρέσει, η παρουσία του με κάνει χαρούμενη και η φιλία και η κατανόηση και το νοιαξιμο μας, μας κάνει να θέλουμε να βλέπουμε τον άλλον χαρούμενο και υγιή.
Όταν λοιπόν φαντάζομαι έναν άνθρωπο, να θέλει να κάνει σεξ, φαντάζομαι ότι τα συναισθήματα που θα του
γεννιούνται θα είναι αρχικά αυτά του ότι με το άτομο που έχει απέναντί του, του αρέσει, έχει πλάκα, ή του αρέσει το σεξ μαζι του /της.
Δε χρειάζεται να υποσχεθουν αιώνια αγάπη ή να θέλουν να κάνουν αναγκαστικά οικογένεια.
Μιλώ για θετικά συναισθήματα/σκέψεις που μας κάνει να θέλουμε να πάμε με τον άλλον /η.
Εαν λάβω υπ οψιν, ότι βλέπω απλά έναν άνθρωπο, τον κρίνω εξωτερικά και μόνο και θέλω απλά σεξ, τότε αυτομάτως αυτό με κάνει να θεωρώ ότι βλέπουν τον άλλον /η ως κομματι κρεατος. Όπου βλέπω, αρεσει, θελει σεξ, τελείωσα, εφυγα.
Ε αυτό για εμένα δεν ξέρω καν τι είναι.
Ο άνθρωπος ως κοινωνικό ον, πάντα είχε ανάγκη από σχέσεις (διαφόρων μορφών). Δεν μπορεί να λειτουργήσει αποκλειστικά και μόνο ως ζώο, ακολουθώντας απλά και μόνο το ένστικτο του, γιατί αυτό συνεπάγεται με κάποιας μορφής δυσλειτουργιας.
Τώρα για να απαντήσω και στον αριθμό των ατόμων, βεβαίως και δεν είναι αυτό το μόνο κριτήριο με το οποίο κρίνω έναν άνθρωπο. Αλλά είναι ένα βασικό συστατικο.
Δε θεωρώ ότι ο άνθρωπος μπορεί να αλλάξει σε μεγάλο βαθμό όπου να καταργεί την ύπαρξη του παλαιότερου εαυτού. Συνεπώς, εάν ένας άνθρωπος συστηματικά διαλέγει να πηγαίνει με πολλαπλούς συντρόφους, τότε αυτό θα το λάβω υπ οψιν.
Και πάλι , δεν κάνω λόγο για εξαιρέσεις ή ακραίες περιπτώσεις.
Για εμένα αυτό που έχει σημασία, είναι να έχω έναν άνθρωπο ώριμο και να ξέρει τι θέλει από τη ζωή του. Αυτό είναι το πιο σημαντικό.
Κάπου διάβασα για ανασφάλεια που δημιουργείται από την σύναψη πολλαπλών δεσμών. Εαν αυτό ειπώθηκε με βάση ενα δικό μου παράδειγμα, τότε θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δεν εννοούσα αυτό καθ αυτό.
Απλά είχα δώσει ένα παράδειγμα, όπου εαν στο παρελθόν με έχουν απατήσει, τότε θα μου έχει καλλιεργηθεί η ανασφάλεια, την οποία στις περισσότερες των περιπτώσεων θα την μεταφέρω στην επόμενη μου σχεση.
Για μένα η ανασφάλεια δημιουργειται από μικρή ηλικία, κι όσο λιγότερο γνωρίζουμε τον εαυτο μας, τόσο μεγαλύτερη κι η ανασφάλεια.
Να απαντήσω επίσης και στον Devil.
Δε ζούμε στον μεσαίωνα. Αλλά ας μην είναι αυτη η δικαιολογία για οποιαδήποτε απελευθερωση που καταλήγει στα ακρα.
Η αποστασιοποιηση, το άγχος και η κατάθλιψη, στηρίζονται σε αυτό ακριβώς.
Χρειαζόμαστε ανθρώπους σε όλες τις εκφάνσεις της ζωης μας. Αυτό δε συνεπάγεται αυτομάτως με την αιώνια δέσμευση. Αλλα με μια ανάγκη τόσο βαθειά, χαμένη στις χιλιετιριδες της ανθρώπινης υπαρξης.
