Δεν υπάρχει κανένα παιδί που δεν συσσωρεύει θυμό για την κοινωνία και δε θέλει να κάνει πράγματα για να την αλλάξει. Δες τα παιδιά των λουλουδιών πώς ζούσαν. Μαζεύονταν όλοι μαζί σε πάρκα, έκαναν ναρκωτικά, όργια, άκουγαν μουσική (που για την εποχή ήταν πολύ προχωρημένη), δεν είχαν σκοπό στη ζωή τους, οι γυναίκες γεννούσαν παιδιά που δεν ήξεραν καν ποιανού ήταν και τα μεγάλωναν σαν σε κοινόβιο. Τί έγινε αυτή η γενιά; Μεγάλωσε, ωρίμασε, έκανε οικογένειες, τώρα είναι παππούδες και κοιτούν τα εγγόνια τους και κουνάνε το κεφάλι τους με αποδοκιμασία...
Πολύ ωραίο το παράδειγμα σου αλλά ξεχνάς ένα σημαντικό παράγοντα...
Την εκδήλωση της βίας..
Εκείνη την εποχή μπορεί να ζούσαν έτσι αλλά δεν υπήρχε ο τόσος μεγάλος βαθμός βίας..
Βασικο στοιχείο πιστεύω στο μετέπειτα αποτέλεσμα.
Έλα τώρα, έχουν υπάρξει πολύ χειρότερα γεγονότα στον κόσμο και μια χαρά μεγάλωσαν και απέκτησαν αρχές και έγιναν σωστοί οι άνθρωποι αυτοί. Άνθρωποι της κατοχής ακόμα ζουν και διηγούνται ιστορίες. Σιγά τώρα ο εγκλεισμός για λίγους μήνες που θα καταστρέψει τα παιδιά. Υπερβολές.
Τι συγκρίνεις τώρα βρε Χιμελα μου εδώ?
Την κατοχή με τον δικο μας εγκλεισμό?
Ένα θα σου πω ,τι ανέσεις και ελευθερία υπήρχε τότε και τι υπάρχει σήμερα..
Ο κόσμος τότε ήταν αλλιώς μαθημενος ...
Σκληρά ζούσε ακόμα πιο σκληρά συνέχισε να ζει ..
Άλλο ζω στα πούπουλα και στο συννεφάκι μου και με κατεβάζουν από εκεί με τόσο βίαιο τρόπο..
Αυτό ένιωσαν όσοι εμφάνισαν καταθλιπτικα επεισόδια μέσα στην καραντίνα και δεν είναι λίγοι πίστεψε με ..
Πώς δεν τους φτιάξαμε; Επί ΠΑΣΟΚ ο κάθε πικραμένος έφτιαξε σπίτι και εξοχικό. Μην το πάμε στα πολιτικά τώρα. Νομίζω τα βλέπεις πολύ μαύρα. Οι νέοι δε φεύγουν κατά τη γνώμη μου επειδή δεν μπορούν εδώ να ζήσουν αλλά γιατί θεωρούν οτι αξίζουν περισσότερα από όσα προσφέρει εργασιακά και οικονομικά η Ελλάδα, και δεν το κατακρίνω, καλά κάνουν.
Μα αυτό λέω, επί ΠΑΣΟΚ και γενικά η γενιά των δικών μου γονιών έφαγαν με χρυσά κουταλιά και τώρα όλα αυτά τα πληρώνουμε εμείς..
Ευτυχώς πρόλαβα και πέρασα και εγώ από αυτές τις εποχές και έχω πλήρη εικόνα..
Εγώ τελείωσα τις σπουδές μου και την επόμενη είχα δουλειά που μάλιστα με περίμενε...
Ειχα περιθώριο να την αφεισω μετά να ξανασπουδασω και να βρω και πάλι γρήγορα νέα δουλειά..
Μπήκα με τόση ευκολία στο δημόσια και έφυγα από εκεί γιατί πολυ απλά ο τότε μισθός ήταν ψυχούλα σε αυτό που βρήκα μετά...
Ο πατέρας μου ήταν στο κομμάτι της εργολαβία και της κατασκευης ..
Δεν προλάβαινε τότε από την τρελή ανοικοδόμηση που υπήρχε και ευτυχώς οι καρποί αυτοί υπάρχουν ακόμα και σήμερα και τους απολαμβάνουν τα παιδιά του...
Τώρα?
τι γίνεται τώρα?
Τα δικά μου παιδιά πληρώνουν ακόμα όλα αυτά...
Και δυστηχως θα τα πληρώνουν και τα δικά τους παιδιά..
Δουλεύουμε σαν τα σκυλιά να μη τους αφήσουμε χρέοι και όχι σπίτια όπως έκανα οι δικοί μας ..
Το ίδιο λέμε...οι νέοι φεύγουν γιατί ξέρουν ότι αυτό που αξίζουν εδώ δεν μπορεί να εκτιμηθεί...
Τα έζησα και με την κόρη μου τα ζω τώρα και με τον μικρό..
Ευτυχώς ή κόρη μου έμεινε εδώ λόγο θέσης πλέον..
Ο μικρός που αν δεν περάσει ΣΑΣΣ ιατρική το έχει δεδομένο ότι θα φύγει γιατί αυτό που θέλει να κάνει δεν έχει δυνατότητα εδώ..
Τα ίδια λένε και πολλά παιδιά από τις παρέες τούς..
Όχι τα βλέπω ρεαλιστικά. Κανένας δε μεγάλωσε σε ιδανικό κόσμο γιατί τέτοιος κόσμος δεν υπήρξε ποτέ κι όμως όλοι κουτσά στραβά βρήκαμε το δρόμο μας. Εντάξει όχι όλοι, κάποιοι έπεσαν σε ναρκωτικά, σε εγκληματικές συμπεριφορές κλπ αλλά αυτό συνέβαινε πάντοτε.
Λάθος, μεγάλωσε...
και είμαι εγώ και η γενιά μου..
Τι παιδικά χρόνια, εφηβικά...ξενοιαστα, ελεύθερα..
πηγαίνανε όπου θέλαμε κάναμε ότι θέλαμε δεν μας σταματούσε ούτε ο φόβος ούτε η βία ούτε φυσικά το οικονομικό ...
Έρωτες ωραίους, όμορφους, πραγματικούς και όχι η ευκολία και η σημερινή χυδαιοτητα ...
Δεν θυμάμαι καν να υπήρχε ένα παιδί που να αντιμετωπιζε οικονομικό πρόβλημα...εκδρομές κάναμε αλλά ποτέ όπως τώρα παρτι και άλλες εκδηλώσεις για να βοηθήσουν συμμαθητές τούς να συμμετέχουν σε αυτές..
Μού αρέσουν οι παροιμίες και τα γνωμικά και είναι ένα που το λέω πολύ συχνά: όπου ο κόσμος κι ο Κοσμάς. Με τα λίγα, με τα πολλά, με τα άσχημα, με τα όμορφα, κάπως όλοι θα ζήσουμε.
Έχε εμπιστοσύνη στους νέους!
Εμπιστοσύνη στους νέους έχω...σε αυτούς που τους μεγαλώνω δεν εχω ακόμα...
Όλα από εκεί ξεκινάνε και βλέπεις και εσύ ή ίδια πως το να μεγαλώνεις ένα παιδί θέλει πολα κιλά μπιμπ να το πω χύμα γιατί αλλιώς δεν καταλαβαινουν ορισμένοι..