Λοιπόν, δε θα το έλεγα ακριβώς ρεζιλίκι, μιας και συνηθίζω να γίνομαι πραγματικά ρεζίλι όταν βγαίνω, αλλά τέσπα.

Ήμασταν με τα παιδιά από το τμήμα μου στον φούρνο κοντά στο φροντιστήριο για να πάρουμε καφέ, τυρόπιτες κλπ.
Ε λοιπόν ένας συμμαθητής μου πίνει πάντα τον καφέ του πικρό, χωρίς ίχνος ζάχαρης.
Εκεί που διάλεγα τι χυμό να πάρω, ακούω μια φωνή να λέει : ένα τάδε καφέ γλυκό με γάλα.
Νόμιζα λοιπόν ότι ήταν ο συμμαθητής μου ε, και αφού δεν υπήρχε και πολύς κόσμος τριγύρω, του λέω '' έλα τώρα που θες και γλυκό! ''
Οι υπόλοιποι συμμαθητές μου να έχουν μείνει κάγκελο και 'γω ακάθεκτη. Πάω λοιπόν στο ταμείο για να πληρώσω και τον ρωτάω: μα καλά, εσύ δεν το είπες? Και μου απαντάει: όχι, αυτός πίσω σου με την μπλε μπλούζα.
Γυρνάω, τον κοιτάω κι εκείνος να έχει μείνει με ένα βλέμμα ''πόσο γκάου μπίου είσαι κοπελιά?'' (πάλι καλά ήταν πάνω-κάτω στην ηλικία μου δηλαδή.

)
Ε μετά ξεραθήκαμε όλοι μαζί στα γέλια, αν και συνεχίζουν να με δουλεύουν για αυτό το περιστατικό.
Εμένα μου άρεσε.