Σε καμία χώρα δεν φτάνει να ζεις μόνος σου με τον βασικό μισθό στην πρωτεύουσα ή στις 2-3 μεγαλύτερες πόλεις.
Το να γκρινιάζουμε ότι δεν μένεις μόνος σου Αθήνα με τον βασικό είναι άτοπο γιατί ποτέ δεν έμενες.
Στην επαρχία γίνεται αλλά είναι πιο δύσκολο να βρεις δουλειά, ανάλογα και την ειδικότητα πάντα.
Το θέμα εδώ είναι ότι πλέον και σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες μεγάλο ποσοστό συνεχίζει να παίρνει τον βασικό ή κοντά σε αυτόν ακόμα και στα 30+ ενω ο βασικός υποτίθεται είναι για το πλήρως ανειδίκευτο άτομο με μηδενική εμπειρία.
Θεωρώ ότι κάποιος πρέπει να μένει μόνος του όταν πλέον έχει εισόδημα.
Δεν είμαι υπερ του Αμερικάνικου τρόπου που στα 18 σου λένε κόψε το λαιμό σου, πάρε και δάνειο ή ότι άλλο και φύγε. Αλλά το υγιές σε κάθε περίπτωση είναι όταν ο νέος τελειώσει με σπουδές κλπ και ξεκινήσει να δουλεύει να πάει να μείνει μόνος του. Δηλαδή κάπου στα 25-26 που είναι και ο ευρωπαικός μέσος όρος.
Το σκεπτικό αυτού που παίρνει τα 700 ευρώ καθαρά του βασικού μισθού και λέει "από το να συγκατοικήσω με έναν άγνωστο, να δουλεύω όλη μέρα και στο τέλος του μήνα να μην μένει φράγκο καλύτερα με τους γονείς" δεν είναι λάθος, έχει βάση, δεδομένου και ότι σπάνια η ελληνική οικογένεια θα πιέσει το παιδί της να φύγει από το σπίτι.
Αρκεί όμως να υπάρχει ένα πλάνο ότι αυτό θα γίνει για χ χρόνο μέχρι πχ να τελειώσει ένα μεταπτυχιακό, να πάρει εμπειρία ή κάτι άλλο αντίστοιχο που θα του επιτρέψει σε κάποιο λογικό χρόνο να φύγει με καλύτερες οικονομικές συνθήκες από το πατρικό και εκεί είναι η παγίδα με την επανάπαυση. Ο άλλος είναι άνετος που γυρίζει από την δουλειά και βρίσκει φαγητό έτοιμο, το σπίτι καθαρό, τα ρούχα πλυμένα και σιδερωμένα, ζει άνετα με τα 700-800 που παίρνει γιατί όλο το ποσό πάει για γούστα και μένει εκεί αιωνίως.
Είναι συνδυασμός νοοτροπίας και οικονομικής κατάστασης. Δεν είναι τυχαίο ότι ο
ψηλότερος μέσος όρος ηλικίας που τα παιδιά φεύγουν από το πατρικό είναι σε Κροατία, Σλοβακία, Ελλάδα, Βουλγαρία,Ισπανία, Μάλτα, Ιταλία που φεύγουν στα 30+ και ο χαμηλότερος στις Σκανδιναβικές που φεύγουν στα 21.
