1) Όσο αφορά αυτό με το «ν» λέμε "μίλησα με τον Θρασύβουλο" ή "μίλησα με το Θρασύβουλο"; Αυτό εννοούσα με την εξαίρεση, είναι πιο εύηχο το πρώτο αλλά σύμφωνα με τον κανόνα ισχύει το δεύτερο. Έχω μπερδευτεί.
2) Επίσης τι σημαίνει «μη μου τους κύκλους τάρραττε»; (Σωστά το έγραψα; )
3) Είναι «ακόμη» ή «ακόμα» ή και τα δύο;
1) Δεν είναι πιο εύηχο το πρώτο. Χωρίς "ν" είναι το σωστό στην προκειμένη.
2) Κυριολεκτικά σημαίνει "μη μου ταράσσεις τους κύκλους". Μεταφορικά "μη μου χαλάς την ησυχία".
Η φράση ανήκει στον Αρχιμήδη.
Σύμφωνα με την παράδοση, όταν η πόλη μετά από τριετή αντίσταση των ελλήνων- κατελήφθη με προδοσία, ένας ρωμαίος στρατιώτης σκότωσε τον Έλληνα επιστήμονα, ενώ αυτός ήταν προσηλωμένος σε κάποιο γεωμετρικό πρόβλημα . "ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ" πρόλαβε να του απαντήσει ο Έλληνας επιστήμονας...(wikipedia)
3) Νομίζω είναι το ίδιο σωστά (Πέτρο.......

)
Ακόμα μια ερώτηση: Όταν έχουμε ένα επώνυμο που τελειώνει σε -ος π.χ. Βασσάλος πώς προσφωνούμε αυτό το πρόσωπο; κ.Βασσάλε ή κ.Βασσάλο;
- Τα οξύτονα ονόματα (αυτά που τονίζονται στη λήγουσα) δε σχηματίζουν συνήθως κλητική σε
–ε. Λέμε: Νικολό, Δημητρό (και όχι Νικολέ, Δημητρέ) παρά το σχηματισμό σε
–ε των οξύτονων ουσιαστικών (ουρανέ, ποταμέ).
- Τα παροξύτονα (αυτά που τονίζονται στην παραλήγουσα) σχηματίζουν μερικές φορές κλητική σε
–ε, συχνότερα όμως σε
–ο. Λέμε: Αλέκο, Γιώργο, Νίκο, Μάρκο (και όχι Αλέκε, Γιώργε, Νίκε, Μάρκε) παρά το σχηματισμό σε
–ε των παροξύτονων ουσιαστικών (δρόμε, λύκε, ταχυδρόμε).
- Τα προπαροξύτονα (αυτά που τονίζονται στην προπαραλήγουσα) από την άλλη σχηματίζουν συνήθως την κλητική σε
–ε. Λέμε όμως: Αλέξανδρε, Γεράσιμε, Τηλέμαχε, Φίλιππε, ακριβώς όπως σχηματίζουμε σε
–ε τα αντίστοιχα προπαροξύτονα ουσιαστικά (άγγελε, διάβολε, δήμαρχε, δάσκαλε).