Ωραίο αυτό που είπες αλλά θα πω κάτι.
Είχα ένα φίλο κάποτε, πολύ γυναικάς, τις άλλαζε λες και πήγαινε να αγοράσει κονσέρβες σε σουπερ-μαρκετ (ήταν και ωραίο παιδί η αλήθεια ήταν αλλά είχε και το τρόπο του), κάποια στιγμή και ενώ δεν το έκανε ποτε αυτό, μας έπρηζε για μια τυπισσα, δεν του δίναμε πολύ σημασία γιατι λέγαμε "σιγα μωρε! Μας δουλεύει, έχει ο Κώστας ανάγκη αυτήν; Πλάκα μας κάνει" και είχε πραγματικά πολύ ωραία κορίτσια κατα καιρούς. Τελοσπάντων! Τα έφτιαξε με αυτήν, την κατάφερε. Όμως αυτή δεν ένιωθε στον ίδιο βαθμό αυτά τα συναισθήματα και έτσι τον χώρισε για κάποιον άλλο. Ο Κώστας εξαφανίστηκε, αναρωτιόμασταν τι είχε απογίνει, τηλέφωνα δεν σήκωνε η δεν εμφανιζόταν στο τηλέφωνο όταν τον παίρναμε σπίτι του, η μάνα του έλεγε οτι είναι άρρωστος ή έχει φύγει κλπ, δεν εμφανιζόταν στα στέκια και γενικά είχαμε ανησυχήσει. Μια μέρα λοιπόν ένας μας φέρνει την είδηση ότι είχε καταλήξει στο ψυχιατρείο γιατί ήθελε να πηδήξει από το μπαλκόνι και του φώναζε όλη η γειτονιά να μην το κάνει και αποκαλύπτεται εν τελει οτι ο τυπος μετα τον χωρισμό το είχε πάρει βαρέως και έκλαιγε στο σπίτι του, οι γονείς του σε απόγνωση να τον συνεφέρουνε, η μάνα του "τσούλα" ανέβαζε την κοπέλα και τσούλα την κατέβαζε που έκανε το παιδι της κουρέλι, την έπαιρναν τηλέφωνα να εμφανιστεί κλπ. Αφού έκανε κάτι θεραπείες εν τελει βγήκε αλλά άλλος άνθρωπος, τωρα και μετα απο τόσα χρόνια ξέρω οτι είναι παντρεμένος με παιδί. Εδώ λοιπόν ο έρωτας δεν έμεινε ανεκπλήρωτος, προχώρησε αλλά είχαμε θυμα. Βέβαια εδώ να πω ότι δεν ξέρω αν είχε από πριν κάποια τάση προς ψυχική ασθένεια που το περιστατικό του το διόγκωσε, αλλά δεν φαινόταν, σάμπως τα ξέρει και κανείς;
Εγώ θα πω επιπλέον σε αυτά που γράφεις πέρα από την ιστορία μου, ας εκπληρωθεί ο ερωτας και ας απομυθοποιηθεί, τουλάχιστον να μην μείνει απωθημένο.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 23 Ιουλίου 2024
Μα δεν υπήρχε ανταπόκριση, τι να πω?
