Για το πριν. Όπως αξιολογούνται εκ των προτέρων οι ηθοποιοί του κινηματογράφου, έτσι αξιολογούνται και οι ηθοποιοί του θεάτρου. Από ακρόαση περνάνε (casting) εκτός των περιπτώσεων που (όπως στον κινηματογράφο) έχουν αποδείξει από πριν την αξία τους, ή αν μιλάμε για μικρότερους θιάσους και οργανωμένες ομάδες. Πάνω κάτω όμως είναι το ίδιο σύστημα.
Αυτό π βλέπεις στον κινηματογράφο, χωρίς να θέλω να μειώσω την αξία κανενός, κάθε σκηνή ακόμη και κάθε φράση, μπορεί να έχει γυριστεί και 20 φορές και απλά κόβουν και συρράβουν το καλύτερο. Στο θέατρο δεν μπορείς να πεις κατ, πάμε πάλι, το οποίο σημαίνει πως ο ηθοποιός θα πρέπει να έχει σταμπιλάρει και την παραμικρή ανάσα. Επιπλέον ακόμη και σε μεγάλους θιάσους, έχεις πάντα να προβλέψεις το απρόβλεπτο, από τεχνικά προβλήματα σε φωτισμό και ήχο, στο σκηνικό, στη διάδραση με το κοινό, κλπ, πολλά μπορεί να συμβούν τα οποία όταν συμβαίνουν στον κινηματογράφο, απλά διακόπτεται το γύρισμα και ξαναρχίζουν. Στη σκηνή πρέπει να είσαι σε φοβερή ετοιμότητα ώστε να διαχειριστείς το κάθε απρόβλεπτο και συνήθως ο καλός ηθοποιός το διαχειρίζεται με τέτοιο τρόπο που δεν παίρνεις ποτέ χαμπάρι πως κάτι συνέβη. Στον κινηματογράφο αν ξεχάσεις μια ατάκα, αν κάνεις σαρδάμ, αν θες να βήξεις ή οτιδήποτε, απλά σταματάς και ξαναρχίζεις. Είναι πολλές οι διαφορές. Και φυσικά υπάρχουν και τα υπέρ και στην άλλη πλευρά. Όπως επιπλέον υπάρχουν άλλα πλεονεκτήματα που δεν έχουν να κάνουν τόσο με τον ηθοποιό. πχ με τα ίδια χρήματα που θα κάνει κάποιος μια ταινία, με τα ίδια μπορεί να κάνει 2-3 έργα στο θέατρο, όχι πως είναι φθηνό κ το θέατρο αλλά τέλος πάντων, θα έχει τη δυνατότητα να πει περισσότερα.
Ακόμη κ το τάδε εφέ που στην ταινία θα το κάνουν στον υπολογιστή, στο θεατρο πρέπει να στο δείξουν αλλιώς, χρησιμοποιώντας υλικά ή και το σώμα τους, σίγουρα περισσότερη δουλειά. Στον κινηματογράφο αυτό που βλέπεις είναι επι τω πλείστον η δουλειά του σκηνοθέτη, του υπολογιστή, το μοντάζ και χίλια δυό ακόμη, και λιγότερο του ηθοποιού. Απλά έχουμε συνηθίσει να αποδίδουμε τη δουλειά στο πρόσωπο π βλέπουμε. Είναι και πολλες οι παράμετροι, πχ ο τρόπος που δουλεύει ο σκηνοθέτης, στο κατά πόσο η δουλειά που βλέπεις είναι του ηθοποιού.
Εν ολίγοις, στο θεατρο μπορεί να σου φανεί κάτι χειρότερο, ενώ είναι πολύ καλύτερο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
