Να θυμηθούμε και τους Αρχαίους Υμών Προγόνους.
Υμών;Νοτ ημών;
Μόνο δικοί Mας πρόγονοι;
Εσύ κατάγεσαι από τη φυλή των Τατάρων;
Ο Θουκιδίδης μάλιστα, αποκαλεί έναν τοπικό άρχοντα
"αρχίδιον".
Θουκ
υδίδης, agapoulino.
Αρχίδιον = του εαυτού εξουσιαστής.
Υπ'αυτή την έννοια δεν μπορούμε να ασκήσουμε εξουσία επι κανενός και ίσως ούτε ακόμα (επαρκώς) και του ίδιου του εαυτού.
Μα θα πει κάποιος:
Πες το αυτό όταν πας να πληρώσεις εφορία, ΕΥΔΑΠΟΔΕΗΟΤΕΔΕΣ.
Περίεργο, μα
οσο περισσότερο γερνάω, τόσο περισσότερο
βλέπω την αναρχία, την έλλειψη τάξης
ως φυσιολογικότατη εκδήλώση αυτού του κόσμου.
Growing old effect.
(tip: θολή όραση)
Λίγο πριν το θάνατό σου πάντως θα πάψεις να ασχολείσαι με τη παρατηρούμενη αταξία.
Στην πραγματικότητα όλα είναι εν-τά-ξει αφού ένας ψευτοθεός έχει μεριμνήσει ακόμη και για τη μετακόμιση μας σε άλλη ζωή (μεταφορικά, συμφωνία με τον Χάρο για ποσοστό πόνου, κλπ.)
Εχμμμ... Θεός είναι,
στα ...παπουτσια του
η δική μου και η δική σου άποψη.
« Nul ne peut se faire justice à soi même »
(Ουδείς δύναται να απονέμει δικαιοσύνη στον εαυτόν του)
(Γαλλική νομική αρχή του Δικαίου)
Ούτε κι ο Θεός ο ίδιος.
Άρα, το κακό δεν υπάρχει μόνο τριγύρω μας, αλλά και μέσα μας,
δεν είμαστε από κακό,
είμαστε κακό
με την ίδια έννοια που ο πρωτόγονος, λάτρης της θεότητας Φύσης,
ήταν η Φύση και ο ίδιος.
Στη φύση όμως, δεν υπάρχουν ούτε ανταμοιβές, ούτε τιμωρίες. Υπάρχουν συνέπειες.
Κι ο άνθρωπος (όχι μόνο ο πρωτόγονος) δεν μπορεί να είναι φύση καθώς διέπεται από κίνητρα αυστηρά ωφελιμιστικά.
Ακόμη κι αν ο ανθρώπινος "κύκλος" έχει μια σκυθρωπή περηφάνεια που κάτι από της φύσης έχει κλέψει.
Αμφιβάλλω, πάντως αν αυτό είναι pure evil. Μάλλον νοθευμένο με βλακεία.
Εκείνες οι περιγραφές σου κρατούν με πείσμα στον ήχο ένα κόσμο άδειων σχημάτων (της φύσης)
Εσύ έλεγες "ονομάζομαι ουρανός".
Εγώ έλεγα τίποτα.
Πλαστήκαμε να ερωτευόμαστε τις συμπτώσεις...
Και τερηδόνα. Πάντως, όσο το περιγράφεις,
αυτό το κακό γίνεται όλο και πιο θελκτικό,
όλο και πιο ...ερωτικό, τολμώ δε είπω
σαν γκοθού έφηβη, που χαράζει τις φλέβες της.
Κι ακούω την (θεούσα) γκοθού να λέει:
And now, it's time to leave and turn to dust........(ζμποινγκ)
Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις.
Nα μην τις παίρνει ο άνεμος και κανενός θεού πνοή που θα'λεγε κι ο Αναγνωστάκης.
Η γλώσσα της ατέλειωτης σιγής του θεού είναι η πιο ταπεινωτική απάντηση.
Το χάραγμα της φλέβας ισοδυναμεί με κρότο στα αυτιά του Δημιουργού, συγκριτικά μιλώντας...
Όλα αυτά το καλό;;;
Να γιατί ο κόσμος το αποφεύγει,
είναι αβάσταχτη η ζωή, όταν γιωμάει βεβαιότητες...
Μου θύμισες έναν υπο διαμόρφωση συσχετισμό.
"Μα με το Θεό δεν γίνεται κανείς πιο ωραίος;"
"Κάποτε ήμουν πιο άσχημος ξέρετε..."
Δεν ευσταθεί και τόσο σαν διαλογισμός...
Απ' όλα θέλω λεύτερος να πλέω στα χάη του κόσμου
(Κ.Καρυωτάκης)
Γιατί φρονώ πως βεβαιότητες δεν υπάρχουν στα καλά μήτε στα κακά.
--------η ώρα του παιδιού (sequel)--------
Έψιλον-γιώτα ρε αδιόρθωτε.
επικούρειον.
Το μπέρδεψα με το επικουρικό (ταμείο) ----- άτιμε γκούφυ που σε αποπέμψανε από υπουργό και πήγες να ζήσεις στη Ντίσνεϋλαντ.
Είναι κι αυτή η σκληρή λιτότητα των ημερών που επηρεάζει την ορθογραφία μου, damn it.
Ρεμπεσκάκι μου.
My bad grammar savier.
Υγ. Πόσες φορές το έχουμε πεί σε αυτό το τόπικ πάντως;
Εμμμμ...
Δίκιο έχεις.
Δεν ενεργοποίησα τον καταμετρητή επιμυθίων. Super lol.
Μπας να βρούμε και κάνα δικό μας τσιτάτο;
- Αναφέρεις τη θουκυδίδιο προσφώνηση "αρχίδιο" προς κάποιον άρχοντα.
- Σημειώνεις τη ρήση του Ράσσελ "το πρόβλημα του κόσμου, είναι πως
οι φανατικοί είναι γεμάτοι βεβαιότητα ενώ οι σοφοί γεμάτοι αμφιβολίες" (πλάκα πλάκα) και μάλιστα πλακηδόν
- Επιπροσθέτως παραπέμπεις στον παραπάνω φιλόσοφο για πρώτες αιτίες και άλλα τινά.
- Προσθέτεις και ρητά του βαρώνου του Χόλμπαχ ή 'Ολμπάχ ή 'Ολμπάκ:
"...Το καλό δεν υπερισχύει ποτέ του κακού, εκτός αν η άστατη μοίρα έχει να παίξει
ένα άκαρδο παιχνίδι " από ρομαντικές νουβέλες.
..και χειρονομείς εναντίον μου που χρησιμοποίησα ένα επικούρειο τσιτάτο;
Εκείνο το παλιό “σε τελευταία ανάλυση” της σοφιστικής στα πηγαδάκια στο αφήνω να το συμπληρώσεις μόνος σου...
Πάντως μου μοιάζεις -φορές σαν κι αυτή- σα να διαπνέεεσαι στο κέντρο σου από μια λαθεμένη αντίληψη για το πως καθρεφτίζεται η βάση στο επικοδόμημα.
Επιμυθείς των εντυπώσεων έχουμε πολλούς...
Αυτή η τάση να συγχέουμε τους ανθρώπους και τα ιδιοτελή συμφέροντα τους με την αγνή & τέλεια αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο πάντοτε μου δημιουργούσε την απορία αν γίνεται εσκεμμένα ή από άγνοια...
Εγώ πάλι διακρίνω κάποιους πιστούς και "δικηγορίσκους" του Θεού να τρέχουν να πιάσουν θέση στην εποχή της αλαζονείας.
Η κοκορομαχία και σκιαμαχία στο αν υπάρχει θεός έχει αρχίσει και θα έχουμε πιστεύω αρκετούς λεονταρισμούς πριν τον τελικό συμβιβασμό στην πίττα (ή πίπα).
Δηλ. εσύ στη μεριά σου κι εγώ στη δική μου. Εσύ σε φέρετρο και οστεοφυλάκιο κι εσύ σε μπάζα και χωματερές.
Οπότε κράτα και μια πισινή. Δεν μιλάμε για αθώες περιστερές με τις αγνότερες των προθέσεων όπως προσπαθείς να μας πείσεις ότι είναι ο θεός (Σου).
Όλος αυτός ο διχασμός, εύκολα μπορεί να αποφευχθεί.
Keyword: φανέρωση (και μη μου πείς ότι ο θεός είναι ταπεινός και δεν του αρέσει να περιαυτολογεί...)
Αν υπάρχει Θεός, αγαπητέ, είναι πιο κάτω από κει που τον ψάχνουμε. Είναι ακόμα καταραμένος.
Ευχής έργον να συναντηθεί η χτεσινή οπισθοφυλακή (και δεν εννοώ τους θρησκόληπτους) με τους ανιχνευτές του μέλλοντος.
Πάντως εκεί που τους τοποθετείς (στην αγνή και τέλεια θεϊκή αγάπη δηλ.) αμφιβάλλω.
Θα έρθει ο καιρός να το δούμε… δεν βιάζομαι.
Μέχρι τότε θα έχω γίνει...πούλπα.
Ποια σχέση μπορεί να έχεις ένας Πάπας ή ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος που λαμβάνει από μόνος του την δόξα και την εξουσία χωρίς να του έχει δοθεί από το Θεό με σκοπό να εξυπηρετήσει δικά του συμφέροντα? Ο Πάπας σταυρώθηκε για μας ή Ιησούς Χριστός?
φαρσί εγκόσμιος ο πρώτος, φαρσί "επουράνιος" ο δεύτερος.
Μη με γυρέψεις αλλού
μονάχα εδώ να με γυρέψεις
μόνο σε μένα,
όχι σε σταυρούς επάνω, ούτε σε άμβωνες αραχτό.
Η ποίηση αποφαίνεται ότι ουδείς σταυρώθηκε για κανένα.
Και δε βρίσκω καθόλου ρομαντικό να βασανίζει κάποιος την ύπαρξή του για να χαρίσει παρηγοριά στις καρδιές των ανθρώπων.
Μια κουλαμάρα και μισή είναι αυτό...
Σα να λέμε σκοτώνω εγώ την πεθερά μου και η γυναίκα μου αυτοκτονεί για να με σώσει από την αμαρτία!
Δηλ. με τη σταύρωση τι έκανε ο θεός;
Μας μηδένισε τις αμαρτίες;
Ξεκινήσαμε από το μηδέν με extra κανονάκι;
Ον τόπικ: Όχι. Αλλά κι αν υπάρχει θεός, το βρίσκω πολύ απίθανο να είναι τόσο παράφορα ματαιόπονος ώστε να προσβάλλεται από εκείνους που αμφιβάλλουν την ύπαρξή του...
