Δεν το έχω ψάξει γενικά το θέμα, οπότε αν σας φανούν λίγο περίεργα ή και αλλοπρόσαλλα όσα λέω, το φταίξιμο είναι καθαρά δικό μου λόγω αδυναμίας ξεκάθαρης εξήγησης.
Πιστεύω πως ο καθένας μας πάει κάπου ανάλογα με το τι έπραξε στη ζωή του, με λίγα λόγια. Άρα πάμε στο γνωστό κόλαση ή παράδεισος.
Όμως υπάρχει ένα μεγάλο αλλά εδώ.
Προσωπικά, δεν πιστεύω πως ο παράδεισος και η κόλαση, αν υπάρχουν όντως δηλαδή, είναι απλά τόποι με λιβάδια και καζάνια αντίστοιχα. Έχω την εντύπωση πως αφού μιλάμε για κάτι το υπερβατικό, δεν μπορεί να πρόκειται παρά για κάτι σαν καταστάσεις περισσότερο. Άρα, με βάση τον διαχωρισμό που ήδη ανέφερα, έχουμε την κατάσταση του παραδείσου, όπου η ψυχή αισθάνεται ευφορία, γαλήνη και μια ανεξήγητη χαρά. Τώρα πώς είναι σαν τόπος... Αυτό δεν μπορώ να το γνωρίζω, αν πρόκειται καν για τόπο. Μπορεί να είναι ένας πανέμορφος κήπος, όπως διαβάζουμε στην παλαιά διαθήκη. Ή και ένα πανέμορφο λιβάδι στην τελική, με ζωάκια, φυτά και καταγάλανο ουρανό. Ποιος ξέρει; Από την άλλη, στην κατάσταση που ονομάζουμε κόλαση, η ψυχή θα βιώνει δυσφορία, τρόμο, συνεχή φόβο. Πώς είναι όταν σου σηκώνονται οι τρίχες στον αυχένα όταν αισθάνεσαι ότι κάποιος ή κάτι επικίνδυνο είναι κοντά; Κααααααπως έτσι. Και σκοτάδι παντού, μόνο να ακούς φωνές που δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις.
Ξέρω πως η εξήγηση που δίνω είναι απλοϊκή φυσικά, εφόσον περιγράφω το υπερβατικό με λέξεις που χρησιμοποιούμε στον υλικό και φθαρτό κόσμο. Αλλά προς το παρόν, κάπως έτσι τα φαντάζομαι. Συνεπώς, για εμένα πρώτον, δεν υπάρχει μόνο ένας τόπος, και κατά δεύτερον, δεν μπορώ να τους περιγράψω αυτούς τους τόπους ως κάτι που προσιδιάζει μέρη πάνω στη γη.
Επίσης να σημειώσω εδώ πως μπορεί και να υπάρχουν επίπεδα και στις δύο καταστάσεις.
Ασφαλώς ας μην ξεχνάμε και το άλλο. Μπορεί και να μην υπάρχει τίποτα. Προσωπικά δεν το πιστεύω αυτό, πιο πολύ γιατί δε με ικανοποιεί καθόλου σαν εξήγηση. Μου φαίνεται σαν να μιλάμε ουσιαστικά για τη βίωση της ζωής χωρίς σκοπό. Ποιος ο λόγος να προσπαθείς για το οτιδήποτε, είτε ιδέες, είτε δημιουργία, είτε οτιδήποτε, αν μετά δεν υπάρχει τίποτα; Μου φαίνεται πολύ μηδενιστικό δηλαδή, δεν ξέρω πώς αλλιώς να το περιγράψω.
Φυσικά υπάρχουν και άλλες θεωρίες, τις οποίες όμως δεν έχω μελετήσει, και ίσως επίσης να μη με ικανοποιούν κιόλας ως εξηγήσεις για το τι υπάρχει σε αυτό το άγνωστο "μετά".
