Παιδιά, έχω γράψει και στη στήλη <<ρινοπλαστική>> την εμπειρία μου από σπάσιμο ρινικού οστού και την επέμβαση. Ειλικρινά παιδιά, να σκεφτείτε 10 φορές αν θα την κάνετε.
Εγώ κόντεψα να πεθάνω στη μετεγχειρητική φάση. Αιμορραγία, ζαλάδα, πίεζε το κεφαλι, ανέβασα Α.Π., σκοταδίνη, λυποθυμία, δύσπνοια, πόνος παντού (μύτη, λαιμός), πρήξιμο σ όλο το πρόσωπο, όλα όλα όλα. Είπα, αν τη γλυτώσω τώρα, θα ζήσω 100 χρόνια. Και μια φίλη μου έκανε ρινοπλαστική για αισθητικούς λόγους, θεληματικά και πέρασε παρόμοια δοκιμασία συν το ότι έμεινε ταμποναρισμένη, αναπνέοντας μόνο από στόμα, επί 2 μέρες και νυχτες. Εγώ το έβγαλα το ταμπονάρισμα μόνη, δεν άντεξα. Φρίκη φρίκη! Το οικονομικό είναι ένα κομμάτι μόνο. Το μαρτύριο είναι το ιατρικό μέρος. Το πιο μεγάλο λάθος είναι: μπρος στα κάλη τι ΄ναι ο πόνος.