Νομίζω ότι η πίστη στις «πατρίδες» μάς δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα μας λύνει στον 21ο αιώνα. Σε ό,τι αφορά τώρα τα ανώτατα δικαστήρια που κρίνουν τους πολιτικούς, είμαστε 10 εκατομμύρια μαζεμένα στο νότιο άκρο της Βαλκανικής και ακόμα δεν έχουμε καταλάβει τις ευθύνες που έχουμε κι εμείς απέναντί στις κοινωνίες μας και σε εμάς. Εφησυχάζουμε τις συνειδήσεις μας με το να ασκούμε δριμεία ( ; ) κριτική στα μέλη του κοινοβουλίου για την ανικανότητά τους και τα «πόθεν έσχες» τους και πάμε στις κάλπες και ρίχνουμε κάθε φορά τα ίδια.
Πρέπει να πιστεύουμε πολύ στην κβαντομηχανική εδώ στην Ελλάδα για να κάνουμε τα ίδια πράγματα και να περιμένουμε διαφορετικά αποτελέσματα, πάντως...
Δεν το νομίζω. Το να αγαπά κανείς τον τόπο του δεν είναι κακό. Κακός είναι ο -ισμος.
Από τη δική μου πλευρά , δεν έχω αισθήματα ανυπέρβλητης αγάπης και αφοσίωσης στην πατρίδα, ούτε τη θεωρώ ανώτερη από κάποια άλλη.
Αλλά εφόσον ζω εδώ, θέλω το καλό της. Και το καλό της σημαίνει αυτόματα , το καλό μας.
Έχω μάθει να σκέφτομαι και να δρω συλλογιστικά. Για εμένα είναι πιο σημαντικό το καλό της οικογένειας παραδείγματος χάριν , παρά το δικό μου. Το να κοιτώ την πάρτη μου και μόνο, δεν με εκφράζει.
Γνωρίζω κι έχω δει, ότι όταν το σύνολο είναι καλά, τότε και το άτομο είναι καλά.
Τι να τη κάνεις μια χώρα , όπου οι 100 είναι πλούσιοι κι όλοι οι υπόλοιποι υποφέρουν?
Για να μπορέσει μια χώρα να εξελιχθεί , θέλει μεγάλο δυναμικό. Παρατηρώντας τις πιο αναπτυγμένες χώρες, βλέπω ότι όσο υψηλότερο είναι το επίπεδο διαβίωσης, τόσο υψηλή και η χώρα ως οικονομία και ισχύ.
Τι να το κάνεις αν έχεις μαχητικά, πυρηνικά κλπ εάν ο κόσμος σου πεινάει και αναγκάζεται να εκπορνεύεται?
Όσον αφορά τις εκάστοτε ευθύνες, γνωρίζω καλά ότι όλοι ευθύνονται. Όλοι συμβάλλουν λιθαράκι λιθαράκι. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δε θα πρέπει να ελέγχονται τα ανώτερα στελέχη. Κανείς ποτέ δε θα πρέπει να αισθάνεται ότι έχει την απόλυτη δύναμη.
Με τον έλεγχο των μεγάλων επέρχεται κι ο έλεγχος του συνόλου. Δε θα περιμένουμε από το σύνολο να βρει τη λύση και να τη θεσπίσει. Όσοι μπορούν και βλέπουν μπροστά, να άγουν και να συμμορφώσουν τους υπολοίπους, θεσπίζοντας νέους κανονισμούς και διατάγματα.