Πριν τοποθετηθώ, λέω να ακουμπήσω μια σφουγγαρίστρα πάνω στο στόμα μου.
Ο μεσιέ
Charles Maurice de Talleyrand
(ναι ω ναι επίκληση αποφθεγματικών σατανάδων, ξανά και ξανά και ξανά )
έγραψε το:
"Οι γυναίκες μπορεί να συγχωρέσουν κάποιον
που εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία,
ποτέ όμως κάποιον που την έχασε".
Ακόμη και την ευκαιρία να της
κλέψει μερικά φιλιά
ή μερικά γ@μήσια ενώ είναι παντρεμένη ή σε σχέση.
Σημείο στίξης ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ στην ηθική της αποδεδειγμένης ανασφάλειας
που βυζαίνει το δάχτυλο της στο ξενοπήδημα ή που κρυφοκ@υλώνει
τα υγρά βράδια με το ροχαλητό συντρόφι.
Πως δηλ θα κατηγορήσεις κάποιον/κάποια
ως ανήθικο-η
(η αηδία της λέξης κυλάει στον οισοφάγο μου ΚΙΟΛΑΣ με το που την έγραψα)
την ώρα που τρίβεται στα πατώματα σκεπτόμενος-η ότι δε μπορεί να αναπνεύσει
από το αίσθημα του έρωτα?
Τι θα τον/την σταμάταγε, τάχα;
ότι είναι ευυπόληπτος οικογενειάρχης?
Η διάθεση/δύναμη για ζωή πάντα μα πάντα μα πάντα (κι ευτυχώς)
θα προσπερνά τους άγραφους κώδικες του απόλυτου σκοταδιού των
ανιαρών συμβιβασμών όπου σου βγαίνει η ψυχή,
κάτι σαν μια ανάποδη φάλαγγα που σου μειώνει τη ζωτικότητα ώσπου να γίνει
αφόρητο.
"Κάθε φορά ακούς τα λουριά να τρίζουν. Μόλις σταμάτησαν χάθηκαν",
που λέει κι ο Κοροβέσης στους ανθρωποφύλακες.
Ανθρωποφύλακες θα γίνουμε στο ταίρι μας?
Μπρρρρρρρ.
Συμβιβασμός, μαστίγιο και θαλαμοφυλίκι VS. μοναξιά, αμαρτία , σημειώνω 2.
Άντε να πω κι άλλο ένα γιατί θα σκάσω:
Όλες οι αμαρτίες είναι προσπάθειες να γεμίσουν το κενό, της Σιμόν Βέϊλ.
Καλύτερα να γεμίζεις το κενό παρά να ζεις αγναντεύοντας το, Isidore Ducasse comte de Lautreamont.
