Τον Τσίπρα μην το πιάνεις στο στόμα σου. Είναι εύπορος, με οικογένεια και έχει δουλειά, όπως και η γυναίκα του έχει δουλειά.
Πλέον με την υφιστάμενη διεθνή οικονομική κρίση, δεν υπάρχουν παράδεισοι ζωής. Ο σημαντικός παράγοντας, που αρκετοί παραγνωρίζουν, είναι ο χαρακτήρας του καθενός. Επιμένω ότι καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία. Όλοι ψάχνουν ευκαιρίες σε ανεπτυγμένες χώρες, κάνουν (μεταπτυχιακές) σπουδές σε αντικείμενα που φημίζονται αλλά χωρίς να ξέρουν αν τους πηγαίνει το εργασιακό περιβάλλον / προφίλ στην αγορά εργασίας που θα βρεθούν μετά τις σπουδές.
Επίσης με τη συμβολή των ΜΜΕ και των social media έχει αυξηθεί πολύ ο λαϊκισμός και αρκετοί νέοι βλέπουν την Ελλάδα από το πληκτρολόγιο! αντί να λάβουν δημιουργική δράση μήπως και αλλάξει κάτι. Το εύκολο είναι να προβάλλονται τα θετικά στοιχεία π.χ. της Σουηδίας ή ότι για χίλιους καλούς λόγους αξίζει η μετανάστευση στη Γερμανία. Το δύσκολο είναι τι αντιπροτείνεται στην μαζική αδράνεια, φυγοπονία και φυγή προς το εξωτερικό για έναν μισθό; Συμφωνώ ότι η οικονομική και πολιτική υπάρχουσα κατάσταση δεν βοηθάει σε κίνητρα. Ζούμε σε μια άσχημη συγκυρία. Μεγάλη ομάδα νέων, συμπολιτών μας δεν έχει εναλλακτικές, δεν έχει πτυχία, δεν έχει κάποια τέχνη με την έννοια της εξειδίκευσης. Ζει με την οικογενειακή στήριξη. Όμως πέρα από αυτό, τι μέλλον δίνουμε σε αυτή τη χώρα; Θα μας κρίνει η Ιστορία, οι επόμενες γενιές θα μας φασκελώνουν.
Δεν μ' αρέσει η αφοριστική άποψη της γενιάς του Facebook, ότι στην Ελλάδα μένεις μόνο για διακοπές. Η διαφορά των ξένων λαών είναι ότι στηρίζουν και τα αρνητικά τους στοιχεία, προβάλλοντας τα θετικά τους στοιχεία με διαδικασίες marketing. Εμείς αντιθέτως, βλέπουμε ή θέλουμε να βλέπουμε τη μια όψη των πραγμάτων. Αυτή που ίσως βολεύει αρκετούς. Ίσως βολεύει και ξένες Οικονομίες ή Κέντρα Αποφάσεων Χάραξης Πολιτικής.
Η άλλη όψη είναι ότι δεν υπάρχει στην κουλτούρα μας, η σκληρή δουλειά, η δουλειά χωρίς κομματικά δεκανίκια και εξυπηρετήσεις με τους πολιτικούς. Δεν υπάρχει στο όραμά μας, η Ελλάδα των επόμενων 10-15 χρόνων που θα τη φτιάξουμε με δουλειά όλων μας. Ζούμε μόνιμα στο χθες. Ορισμένοι (νέοι) ζουν ακόμη με άσβεστη επιθυμία να βολευτούν ξανά σε μια καρέκλα με μισθό. Συντηρούνται "μαυσωλεία" πάσης φύσεως και συντεχνίες που παγιδεύουν το αύριο, το νέο, το φρέσκο γιατί η εξέλιξη στο άγνωστο τρομάζει! Το νέο απαιτεί ευθύνες και σωστή διαχείριση για να έχει μέλλον και διάρκεια. Λέξεις άγνωστες, καθώς ο καιροσκοπισμός, ο τυχοδιωκτισμός στις σπουδές, στην δουλειά, στην πολιτική, στην αυτοδιοίκηση, στον εθελοντισμό, ... χαρακτηρίζουν απόλυτα την πορεία της χώρας μας εδώ και αρκετές δεκαετίες.
Εκεί όμως επενδύουν οι Αυστραλίες, οι Δανίες και οι Ολλανδίες. Στο risk management της κοινωνίας και της ζωής. Οι θεσμικοί φορείς εκεί δαπανούν κονδύλια σε κάθε θεσμό της δημόσιας ζωής γνωρίζοντας ότι θα υπάρξει αντισταθμιστικό κέρδος, γιατί οι πολίτες εκεί γνωρίζουν από μικρή ηλικία τι υποχρεώσεις και τι δικαιώματα έχουν απέναντι στο κοινωνικό σύνολο της χώρας τους. Συμβάλλουν ενεργά στο σήμερα, μαθαίνουν να πετυχαίνουν με σκληρή δουλειά και όχι με παπαγαλία, να ανανεώνουν την στάσιμη σκέψη, να στηρίζουν τη νεολαία, να αποβάλλουν λάθος και γερασμένα στοιχεία για να υπάρξει η αυριανή κοινωνία, η γενιά που θα τους διαδεχθεί. Σχεδιάζουν ένα κράτος που να σέβεται τον πολίτη, τον μετανάστη, την δημιουργική σκέψη και να καλλιεργεί την περιβαλλοντική συνείδηση στην πράξη (διότι από εκεί ξεκινάει η κοινωνική συνείδηση). Η αντιπρότασή μας σε μια τέτοια χώρα σαν την Ελλάδα, γιατί πρέπει να είναι τόσο λίγη; Γιατί πρέπει να βλέπουμε το εξωτερικό ως την μοναδική λύση στην Ελληνική μιζέρια των τελευταίων ετών;
Ίσως για αρχή έπρεπε να μειώσουμε την τηλεθέαση του Σκάι και του Μega.
