Φυσικά και είναι.
Καταθλιπτικό και εξουθενωτικό.
Για αυτό ας επικεντρωθεί ο κάθε ενας σε κάτι πιο ουσιώδες από τα φράγκα.
Φυσικά, εφόσον έχει εξασφαλίσει όσα του είναι απαραίτητα για την επιβίωση του και μια υποτυπώδη ασφάλεια.
Όσο μπορεί κανείς να νιώθει ασφαλής σε αυτό το σύστημα.
Πιστεύω πλέον πως ο κάθε ένας καλύπτει τη τρύπα μέσα του με παπαριές γιαυτό θέλει φράγκα γιατι ουσιαστικά του λείπει ενα νόημα.
Και φυσικά η έλλειψη νοήματος είναι επίσης απόρροια του συστήματος. Όταν οι άνθρωποι κάνουν σκατοδουλειές πίσω απο μια μαύρη οθόνη υπολογιστή πατώντας κουμπιά και δεν υπάρχει καμία ουσιαστική συνεισφορά συνεισφορά στο κοινωνικό σύνολο. Νιώθεις απόλυτα εξαθλιωμένος, αποκομμένος και κενός.
Ακόμα και λειτουργήματα όπως του γιατρού που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με τη προσφορά, τείνουν να εξαθλιωθούν εφόσον τα νοσοκομεία γίνονται επιχείρηση και αν δε γράφεις φάρμακα ή δε κάνεις πολλαπλές εγχειρήσεις δεν είσαι παραγωγικός, δε παίρνεις μπονους κτλ κτλ. Για να μη μιλήσω για όσους βαράνε μπότοξ και βάζουν κώλους και βυζιά.
Πως να νιώσει κανείς καλά μέσα του; Γιαυτο θέλει να πηγαίνει για τρέκινγκ και σκι στην Ελβετία ή σε resorts στο Μπαλί για να νιώσει πως βρήκε το νόημα.
Και μετά πίσω στον τροχό.
Συναναστρέφομαι με άτομα που είχαν ή βγάλαν φράγκα και τις κάναν όλες αυτές τις πίπες, κι εγώ τις έκανα και είχαμε όλοι το ίδιο κενό μαύρο βλέμμα.
Να τσεκάρεις σφιγμό να δεις αν ζείς ή αν τα κακάρωσες.
Και δεν μπορεί κανείς να με πείσει πως κάνει disconnect πλήρως απο τη δουλειά κι ακόμα κι αν δε του αρέσει περνάει πολύ καλά μετά και όλα είναι εντάξει.
Σου γδέρνει τη ψυχή αργά και βασανιστικά μέχρι να γίνεις το alienated being που έλεγε ο Μαρξ.
