11 μηνών πλέον, τον έχω λατρέψει όσο τίποτα άλλο.
Ο Πάρης/Τζιώτης μου είναι ειλικρινά κάτι που μου άλλαξε τη καθημερινότητα.
Τόσα χρόνια ήθελα αδέρφια και πέρσι μόλις το έμαθα-στη γιορτή μου- ήθελα να πάρω το πρώτο αεροπλάνο για Μαϊάμι και να φύγω.
Σιγά-Σιγά συνήθισα στην ιδέα του οτι θα έχω έναν αδερφό 12,5 χρόνια μικρότερο.
Τη μέρα που η μάνα μου μπήκε χειρουργείο δεν είχα κοιμηθεί απ'το άγχος.
Πήγα απο τα ξημερώματα και μέχρι το μεσημέρι που γέννησε ήμουν στην αγωνία.
Λόγω του οτι γεννήθηκε πρόωρα όμως, το κράτησαν λίγες μέρες στη θερμοκοιτίδα. Όταν πήγα λοιπόν να τον δω, μια νοσοκόμα με έδιωξε. Είχα τόση αγωνία να τον δω. Τελικά τρεις μέρες μετά αντίκρυσα ένα ποντικάκι.

Η Κολλητή μου μόλις το έμαθε άρχισε να με κοροϊδεύει αλλά μόλις τον είδε τον λάτρεψε.
Είναι τρομερά απερίγραπτα τα αισθήματα που νιώθω τώρα.
Μου σπάει τα νευράκια μερικές φορές, αλλά είναι τόσο γλυκούλι. ^^
θα μπορούσα να γράψω ένα σωρό πράγματα.. αλλά τι να τα κάνω όταν μπορώ να τα τελειώσω με μια πρόταση;
Το υπεραγαπάω το σκατό.