Και γενικότερα παρατηρώ πως ο κόσμος, λόγω ανατροπών διεθνώς και αναταράξεων, νέων συγκυριών, ''πειραματίζεται'' τελευταία πιο εύκολα σε νέες ακόμη και εκκεντρικές, αντιπολιτικές ή και αμφιλεγόμενες πολιτικές επιλογές στη Δύση, χωρίς απαραίτητα να γνωρίζει πού θα οδηγήσει αυτό, αλλά το πράττει γιατί προφανώς η πίστη στο σύστημα έχει συρρικνωθεί. Αποκορύφωμα οι τελευταίες ευρωεκλογές στην Κύπρο, με την αποδοκιμασία των λεγόμενων συστημικών κομμάτων και την ανάδειξη του απολιτίκ Φειδία. Αυτό που εγώ νιώθω και αισθάνομαι σαν πολίτης είναι πως έχει χαθεί από την εξουσία στη Δύση, η εν συναίσθηση και η κατανόηση του τι νιώθει πραγματικά ο μέσος πολίτης. Παρατηρώ μια γενικότερη τάση περιθωριοποίησης του μέσου πολίτη από την εξουσία, μία σχέση ελίτ-μάζας και στοχοποίησης/δαιμονοποίησής του αν δε συμφωνεί με το κεντρικό mainstream αφήγημα. Δε θυμάμαι ποτέ τα τελευταία χρόνια να έχουμε τέτοιο έλεγχο και χειραγώγηση στη δυτική δημοκρατία. Επίσης, αισθάνομαι ότι ειδικά μετά την πανδημία προσπαθούν να εφαρμοστούν βεβιασμένα και απότομα νέες πολιτικές, χωρίς να πάρει τον χρόνο του ο πολίτης ώστε να τις αποδεχτεί. Σα να γίνεται συγκαλυμμένα πιο αυταρχική η δημοκρατία, από άλλοτε παραδοσιακά φιλελεύθερες και υπέρ της ατομικότητας πολιτικές δυνάμεις.
Έχεις ψυχανεμιστεί το ιστοριάκι τους πολύ καλά.
Ομως εδω ενσκήπτει μια παγίδα, ότι και ο λαικισμός μπορει να μην αποβεί όσο ευεργετικός τον θελήσουμε και απλώς να είναι άλλη μια μάσκα που θα ανήκει στην Αρνητική Παράταξη (αριστερή ατραπό -- δεν εχει σχέση με την Αριστερά, μιλάω για κατι πολύ ανώτερο και διαφορετικό, αρχέγονο σχεδόν).
Αυτο δε σημαινει οτι δεν πρέπει να αγωνιστούμε για κατι διαφορετικό. Ναι αλλά με προσοχή και σύνεση.
Και ο Φειδίας που πήγε Ευρωβουλή τον είδαμε τι μαλακίες έλεγε και έκανε.
Η δε ερμηνεία μου για τους παρόντες κυβερνώντες ειναι πως απλά συμπεριφέρονται στη χώρα ως πολυεθνική, με τις εντολές να έρχονται από τη μαμά εταιρία και εδω το παράρτημα να το διοικεί σαν τσιφλίκι το νεόπλουτο παλικαράκι που όταν ήταν νεο του πέταξε ο μπαμπάς κληρονομικά τα κλειδιά για τη χώρα όπως πετάς στο παιδί σου να πιάσει τα κλειδιά στο νεο αμάξι που του αγόρασες και μυρίζει καινουργίλα. Οι δε πολίτες ειναι απλά οι αντίστοιχοι εργαζόμενοι της πολυεθνικής, βαράτε κουπί στο σφαγείο, σε ενα κάτεργο που ακολουθούμε διαταγές γιατί θα μας απολύσουν απο την ίδια μας τη χώρα και θα φέρουν βιογραφικά ανατολασιατων να πιάσουν "δουλειά". Πιο διάχυτοι και ανομοιογενείς και πιο υπάκουοι.
Η δε διαπίστωση πως πολλοί "σωτηρες" του λαικισμού, προσεταιρίζονται την αριστερή ατραπό στο τέλος και γίνονται το ίδιο με το σύστημα, δημιουργεί μια απελπισία στον λαό όπου πάει μετά και ψηφίζει σαν ζαλισμένο κοτόπουλο φοβισμένος. Και οταν ο λαός φοβάται απο φτωχειες πολέμους και ακριβειες, προτιμάει τον δυνάστη που ήδη γνωρίζει, εξ ου και το 41%.
Και ακριβώς επειδή ειναι πολλοί και όχι ένας που σε κυβερνάνε, διαχέεται η ευθύνη, δεν έφταιγα εγω άλλα μου τα είπανε, μαμα ο μικρός έσπασε τη γυάλα και δε συμμαζεύεται.
Και καθε 4 χρονια σου υποσχονται ακριβως αυτά που έπρεπε να ειχαν κανει απο την προηγουμενη τετραετία απλά επειδή "κάτι κάποιος κάπου κάποτε έφταιξε αλλά θα τα φτιάξουμε τώρα με δουλειά σκληρη δουλειά" λέξεις κλειδιά και ψυχολογίες κλειδιά, που οταν το ζαλισμένο κοτόπουλο για λαός τις ακούει, είναι τόσο απελπισμένος να πιστέψει κάτι αρκει να πιστέψει και τις χάφτει.
