Για τις δουλειές του σπιτιού δεν έχεις κανένα επιχείρημα. Απλά να λέμε ότι υπάρχει πρόβλημα. Κάθε οικογένεια αποφασίζει από μόνη της ποιος θα κάνει ποιες δουλειές. Αναγκάζει κανείς με τη βία να κάνουν οι γυναίκες δουλειές που δε θέλουν;
Εθελοτυφλείς λίγο. Ας πούμε ότι έχουμε ένα ζευγάρι νέων ανθρώπων που συγκατοικεί.
Πρόσεξε την διαφορά μεταξύ του:
"Μαρία, βάλε εσύ πλυντήριο και εγώ θα απλώσω τα ρούχα" (τυχαίο παράδειγμα)
και του:
"Αντρέα, μπορείς να απλώσεις τα ρούχα γιατί δεν προλαβαίνω;"
Στο πρώτο ναι, υπάρχει κατανομή των "5 δουλειών του σπιτιού", υπάρχει πρωτοβουλία από τον άντρα και είναι όλοι ευχαριστημένοι. Στην δεύτερη περίπτωση πάλι (που είναι και η συχνότερη, και δεν ξέρω τι παραδείγματα έχεις), η γυναίκα
ζητάει βοήθεια από τον άντρα, και απλά έχουμε κάνει πρόοδο σαν κοινωνία και ο άντρας αντί να κάθεται αραχτός με την εφημερίδα σηκώνεται να τακτοποιήσει κανένα πιάτο
όταν του ζητηθεί. Ναι, προφανώς και σαν φύλο είμαστε
πιο ευχαριστημένες από μισό αιώνα πριν που θα θεωρούνταν αδιανόητο να απλώσει ο άντρας την μπουγάδα. Αυτό δεν σημαίνει ότι έχουμε επιτύχει την ισότητα όσον αφορά τις δουλειές του σπιτιού. Αν πρέπει να ζητήσω από τον άντρα να με βοηθήσει στις δουλειές, δεν συντηρούμε μαζί το σπίτι, εγώ το συντηρώ και απλά δέχεται να με βοηθήσει. Δεν είναι κάτι για το οποίο θα ήμουν ευγνώμων, though.
Και επίσης, το άλλο. Είμαστε μια γενιά νέων ανθρώπων, κάποιοι από εμάς πιο μορφωμένοι, ψαγμένοι και ενημερωμένοι, που έστω και την στοιχειώδη διευκόλυνση το ένα φύλο στο άλλο την παρέχουμε. Κάποιοι από εμάς όμως, ίσως μεγαλωμένοι σε κλειστές κοινωνίες, είτε επειδή πάντοτε τους έλειπαν τα κατάλληλα ερεθίσματα, εξακολουθούν να έχουν νοοτροπία δεκαετίας '60. Άρα να μην κρίνουμε μόνο εξ ιδίων τα αλλότρια.