Καλησπέρα. Δεν θα έλεγα πως τους καταλαβαίνω δυστυχώς. Άλλωστε είμαι της άποψης ότι όταν κάτι δεν δουλεύει ή το φτιάχνουμε από κοινού ή το πετάμε μια για πάντα. Ο άνθρωπος που παντρεύεται από φόβο, πάντα με τον φόβο θα ζει στον έγγαμο βίο του. Εν μέρει "περιμένει" την απειλή, διότι το πιθανότερο να την ειχε και απο πάντα. Ο φόβος ενδέχεται να είναι και ο λόγος που αυτοί οι άνθρωποι ίσως δεν εκμυστηρευτουν στο παράνομο ταίρι τους ότι είναι παντρεμένοι. Γι αυτό λοιπόν ίσως το τρίτο άτομο να μην ξέρει ότι είναι το τρίτο άτομο.
Αυτό λοιπόν που αναφέρεις, στο οποίο συμφωνώ απόλυτα, μπορεί να παρουσιαστεί αργότερα σαν πρόβλημα, αφού τα δύο παράνομα πιτσουνακια έχουν έρθει πιο κοντά και τελικά ο παράνομος μάθει για τη νόμιμη σχέση του έρωτα του.
Με λίγα λόγια, μπορεί ήδη να πέσανε στα βαθιά και να φαγαν τη πατάτα και να ειναι αργά να αξιολογησουν τον "καφρο" που έχουν δίπλα τους.
Εξαρτάται απλά στο πως θα το αντιμετωπίσουν. Αν συνεχίσουν μαζί του/της τοτε είναι αξιοι/ες της μοίρας τους. Όντας τυφλωμενοι βέβαια πόσο σίγουρος είσαι ότι θα πάρουν τη σωστη αποφαση; Ελάχιστα έως και καθόλου.
ΥΓ:
Κοπελίτσες (δεν αναφέρομαι στον Valder μην με παρεξηγήσει...
) Μιλάω στις νεαρές κοπέλες που πιστεύουν ότι θα τυλιξουν τον κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερο τους και θα τον κάνουν να αφήσει την γυναίκα του. Δεν πρόκειται να γίνει. Δεν αφήνει ο άλλος τη γυναικούλα του που του μαγειρεύει, του κάθεται, δεν τον παρεξηγεί άμα ρίξει και κάνα ρεψιδι (άλλωστε τον ξέρει χρόνια τώρα) για να τρέξει στα δάση στα άγρια βουνά για λίγο σεξακι με μια νεαρή κοπελίτσα 15,20 χρόνια μικρότερη με ελάχιστα κοινά σημεία επικοινωνίας και ενδιαφέροντος. Τελειωμένη κατάσταση χωρίς γυρισμό. Δεν μιλάω από εμπειρία αλλά από αηδία. Συχνό φαινόμενο πλέον μικρούλες να τα μπλέκουν με παντρεμένους και αρκετά μεγαλύτερους. Θα πω το κλασικό "Που πας ρε Καραμητρο;"