Ναι βρε, πλάκα έκανα άλλωστε. Διαχρονικό έργο του δίπολου «μεγάλοι - μικροί» είναι οι πρώτοι να νουθετούν και να κράζουν τους δεύτερους, θυμίζοντάς τους πόσο ωραία ήταν στην εποχή τους κάθε τρεις και λίγο και οι δεύτεροι να απεχθάνονται και να επαναστατούν με ό,τι έχουν συνδέσει με τους πρώτους.
Το ξέρω ότι έκανες πλάκα.
Γνωστό το pattern. Ανέκαθεν ίσχυε και θα συνεχίσει να ισχύει.
Συμφωνώ εδώ. Όμως, η πραγματική διαφορετικότητα, έτσι; Ανέκαθεν τις μεγάλες αλλαγές τις έκαναν οι λίγοι, αυτοί που σκεφτόταν αντισυμβατικά και πιο ανοιχτόμυαλα από την εποχή τους, που ξέφευγαν από τη «συλλογική συναίνεση» των καιρών τους. Οπότε, είτε προ είτε μετά σόσιαλ, οι συγκεκριμένοι ήταν ελάχιστοι. Η μόνη διαφορά είναι ότι η διαφορετικότητα στην εποχή μας έχει αναχθεί ως αρετή. Παρατήρησε δε, ότι αυτοί που χρησιμοποιούν την έννοια κάθε τρεις και λίγο, συνήθως είναι οι πιο αλλοτριωμένοι και πρόθυμοι να ταιριάξουν.
Μόνο για την πραγματική διαφορετικότητα μιλάω.
Είναι αποδεδειγμένο ιστορικά ότι τις μεγάλες αλλαγές, τις έκαναν οι λίγοι.
΄Εχει αναχθεί σε αρετή επειδή "οι λίγοι" στην εποχή μας, είναι λιγότεροι από τους "λίγους" του παρελθόντος. Και αυτό πράγματι χρήζει διερεύνησης επειδή ο όγκος της πληροφόρησης είναι τόσο μεγάλος και τόσο εύκολα προσβάσιμος που ο καθένας θα μπορούσε αφομοιώνοντας έστω και ένα ελάχιστο ποσοστό αυτού και περνώντας το από τα προσωπικά του φίλτρα, να δημιουργήσει μια διαφορετικότητα.
Και όμως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Και δεν μιλάω για την περίοδο της εφηβείας που η παθητική αποδοχή των ανά εποχή, κατασκευασμένων αποδεκτών "εικόνων", είναι γνωστή αλλά δυστυχώς αυτό επεκτείνεται και σε μεγαλύτερες ηλικίες.
Από τη στιγμή που κάτι παρέχεται στη μάζα, νομοτελειακά θα ξεφύγει προς το αρνητικό. Δυστυχώς οι περισσότεροι έχουμε αποδειχθεί μανούλες στο να χρησιμοποιούμε οτιδήποτε δύναται να αξιοποιηθεί δημιουργικά και παραγωγικά με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο, στην καλύτερη σαν ένα μέσο για να «σκοτώνουμε» τον χρόνο μας.
Συμφωνώ.
Τη συζήτηση περί αισιοδοξίας την έχουμε κάνει και παλαιότερα. Δεν μου αρέσουν οι μίζεροι άνθρωποι, καθόλου. Από την άλλη, δεν μου αρέσει και το να προσπαθείς να δεις με το ζόρι θετικά, κάτι που βγάζει μάτια ότι θα πάει σε άσχημα μονοπάτια (προφανώς και δεν αναφέρομαι σε εσένα προσωπικά με τα τελευταία, γενικά μιλάω).
Δεν θυμάμαι τι ακριβώς είχαμε συζητήσει επειδή είχαμε πει πολλά. Μάλλον τα ίδια θα πω και τώρα καθώς οι θέσεις μου από τότε που τις υιοθέτησα συνειδητά, δεν έχουν αλλάξει.
Μεταξύ της "τοξικής απαισιοδοξίας" και της "τοξικής αισιοδοξίας", προτιμώ το πρώτο. Τουλάχιστον όσοι ανήκουν στην πρώτη κατηγορία, σου δημιουργούν και ένα αίσθημα συμπόνοιας , μια τάση να τους βοηθήσεις, να τους συμπαρασταθείς, να τους παρηγορήσεις κτλ.
΄Οσοι ανήκουν στην δεύτεροι κατηγορία, για μένα είναι επιεικώς απαράδεκτοι.

Φαντάζεσαι τώρα, να γκρεμίζεται ο κόσμος γύρω σου, σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί και οι άλλοι χάι χούι, φιρουλί φιρουλά, τι ωραία τι καλά όλα είναι ανθηρά.΄Ημαρτον!!!
Μα, δεν θα μπορούσες ν΄αναφέρεσαι σε μένα επειδή εγώ για το συγκεκριμένο θέμα, ανήκω στους απαισιόδοξους.
