λοιπόν εγώ δεν έχω φάει ξύλο από τους γονείς μου (ήμουν ήσυχο παιδί πάντως).
Τις ελάχιστες φορές που ήθελαν να με τιμωρήσουν μου έδιναν δυο ξυλιές στον ποπό και με μάλωναν. Δεν πονούσα, ο λόγος που έκλαιγα ήταν ότι στεναχωριόμουν που με μάλωναν. Πιστεύω λοιπόν ότι ο γονιός μπορεί με μια φωνή να επιβληθεί στο παιδί του, το ξύλο είναι απαράδεκτο
Δεν ειμαι της βίας , δε μαρεσει να την χρησημοποιω, πολλες φορες τη θεωρω σημαδι αποτυχιας.
Ομως απο την αλλη, για καποιες ηλικιες τα παιδια ειναι -σε καποια θεματα-, σαν ζωακια, δεν κατανοουν αμα δε πεσει και καμια κατραπακια. Με σωστη χρηση δεν εβλαψε ποτε κανεναν. Ισα ισα κανει και καλο.
Λίγο ξύλο χρειάζεται νομίζω.Όταν δεν καταλαβαίνεις με τα λόγια,θα καταλάβεις αλλιώς...
Ειδικά αν κάνεις κάτι κακό επανειλημμένα,θέλεις γερό ξύλο πιστεύω...για πιο ασήμαντα πράγματα,λέγοντας ξύλο μη φανταστείτε κλωτσομπουνίδια
,απλά να τραβάς το μαλλί και τέτοια...
Δε θα κρατάει κακία ρε Hunter,ίσα ίσα καταλαβαίνει την-κακιά-πράξη του και στο μέλλον θα ευγνωμονεί τους γονείς του
Την παράθεση του Bill την έβαλα απλώς γιατί από έναν Slayer δεν περίμενα τίποτε λιγότερο
. (Ξέρεις Μπιλ ότι το αγαπημένο συγκρότημα της οκτάχρονης κόρης μου είναι οι Slayer; )
Τις άλλες δύο παραθέσεις τις έβαλα για να οριοθετήσω ορισμένα πράγματα χωρίς να επαναλαμβάνω τα ίδια.
Ο κινέζος στρατηγός Σουν Τζου είπε:
"Σοφός ηγέτης είναι αυτός που ξέρει να χρησιμοποιεί την αυστηρότητα και την επιοίκια με φωτισμένο τρόπο"
Ο ελληνικός πολιτισμός πρόσφερε στον κόσμο
την έννοια "του Μέτρου".
Μέσα σε αυτά τα πλαίσια διαφωνώ με τη δογματική καταδίκη κάθε μορφής βίας. Η βία είναι βασικό ανθρώπινο χαρακτηριστικό που συντελεί στην επιβίωση του ανθρώπινου είδους και στη φυσική επιλογή (μέσω του ανταγωνισμού) και η πλήρης καταστολή της έχει τις συνέπειες που μπορεί κανείς να δει στην ταινία "Το Κουρδιστό Πορτοκάλι".
Επίσης έχω να επισημάνω ότι το παιδί θα βρει μπροστά του βία, όταν θα φύγει από τα χέρια μας, βία που διδάσκεται συστηματικά από την άθλια κοινωνία μας, κι έτσι θεωρώ ότι ο γονιός θα πρέπει να το προετοιμάσει να την αντιμετωπίζει. Η πλήρης άρνηση της βίας είναι σαν να αρνούμαι να κάνω εμβόλια στο παιδί μου επειδή θεωρώ ανήθικο να του βάλω παθογόνα μέσα στο αίμα του. (Τέτοια ιατρικά-χειρουργικά παραδείγματα έφερνε και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος, λες να πρέπει να το κοιτάξω σε κανέναν ειδικό; )
Ένα άλλο ζήτημα είναι το εξής: Επειδή όπως είπα η βία είναι έμφυτη στον άνθρωπο, προκειμένου αυτός να επιβιώσει (στο φυσικό περιβάλλον εννοώ, ξέρετε τα ένστικτα έχουν εγχαραχτεί πολύ νωρίτερα από τη δημιουργία πολιτισμού), κάθε μωρό από τη στιγμή που γεννιέται προσπαθεί να επιβληθεί στο περιβάλλον του, ενστικτωδώς. Σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχει ένας διαρκής αγώνας επικράτησης μέσα στην οικογένεια, μη σας μπερδεύουν τα ροζ τους μαγουλάκια και οι αθώες τους φατσούλες,
αυτό που ζητά κάθε μωρό είναι η εξουσία μέσα στην οικογένεια. Το να μάθει ένας νεογέννητος άνθρωπος ότι μόλις κλάψει ή κάνει ένα πείσμα οι άλλοι θα τρέξουν να τον εξυπηρετήσουν, του δημιουργεί αίσθηση ασφάλειας περί της επιβίωσής του (άγριο ένστικτο και τα μωρά δεν έχουν φραγμό στα ένστικτά τους). Έτσι τα μωρά (μιλάω για εξαιρετικά μικρές ηλικίες, ξέρω καλά τι λέω, πιστέψτε με) εξασκούν με διάφορους τρόπους βία (ψυχολογική βέβαια) πάνω στους γονείς. Αν σε αυτήν την προσπάθεια δεν βρουν σθεναρή αντίσταση, τίποτε δεν πρόκειται να πάει καλά. Αυτούς τους γονείς που έχουμε δει τα παιδιά τους να ουρλιάζουν δημοσίως και αυτοί να τα δέρνουν, τους λυπάμαι, έχουν χάσει το παιχνίδι (ένδειξη αποτυχίας λέει ο Lory).
Για να έχει αποτέλεσμα η βία, χωρίς μάλιστα να καταπατά τα αυτονόητα ανθρώπινα δικαιώματα, ή αν θέλετε ο "φωτισμένος" τρόπος χρήσης της είναι ο εξής: Η βία πρέπει να είναι περισσότερο
ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ παρά ουσιαστική. Η χρήση της πρέπει να είναι
σπάνια, ο τρόπος άσκησής της
ήρεμος, αυστηρός και
αταλάντευτος και η παρουσία της να δίνει την εντύπωση ότι "
το θέμα είναι σοβαρό". "Και ο Άγιος θέλει φοβέρα" λέει μια παροιμία και πιστεύω ότι είναι σοφή. Με αυτόν τον τρόπο η έννοια της βίας απλά θέτει κάποια όρια, τα οποία καλό είναι να τηρούνται ("Ο φόβος φυλάει τα έρημα). Με συγχωρήτε αλλά έχω παρατηρήσει ότι όσο αυξάνεται το ποσοστό γονιών που "δεν σηκώνουν ποτέ χέρι" τόσο αυξάνεται και το ποσοστό παιδιών χωρίς αγωγή, ευγένεια και σεβασμό.
Προσοχή, όλα αυτά τα λέω υπό την προϋπόθεση ότι δεν καταλήγουμε σε ψυχολογική βία, τρομοκρατία και καταπίεση. Η ζωή είναι μια μυητική διαδικασία και η ελευθερία θέλει αρετή και τόλμη. Ο φωτισμένος δάσκαλος θέτει περιορισμούς στους μαθητές του, τους οποίους ο ίδιος μετά αποσείει, όταν αυτοί περάσουν τις δοκιμασίες τους και δείξουν έτοιμοι για την επόμενη μύηση.
Με την ελπίδα ότι δεν θα με βάλετε στο ίδιο καζάνι με το θείο Αδόλφο και τον Πατερούλη Ιωσήφ....
