Το θέμα είναι ότι όποιοι αξίζουν την συνεπιμέλεια την έχουν έτσι και αλλιώς δεν περιμένουν τους νόμους, συνεννοούνται οι χωρισμένοι γονείς . Για να καταλήξεις εκεί σημαίνει ότι κάποιος γονιός είναι στραβόξυλο, βίαιος.. άρα τι δουλειά έχει με το παιδί .
Επειδή έχω κάνει παρέα με πολλούς διαζευγμένους γονείς και απο τα δυο φύλα, να σου πω ότι όχι όσοι αξίζουν τη συνεπιμέλεια δεν την έχουν πάντα έτσι κι αλλιώς.
Υποθέτεις ότι η γυναίκα πάντα είναι η συνεννοήσιμη ή ο άντρας ειναι στραβόξυλο και βίαιος (καθότι τα δικαστήρια πάντοτε δίνουν την επιμέλεια στην μητέρα).
Υπάρχουν σίγουρα αδικημένες μητέρες με στραβόξυλα πρώην συζύγους ναι, πράγματι έχω δει τέτοιες περιπτώσεις, αλκοολικών, τζογαδόρων, βίαιων, που άνοιξε την άλλη με μαχαίρι και η γυναίκα θυμόταν ακόμα τη μυρωδιά του αίματος κλπ κλπ.
Όμως υπάρχουν και κάτι άθλιες γυναίκες (ενα μικρό αλλά υπαρκτό ποσοστό), που χωρίζουν γιατί πείνασε η ψείρα και ξαναβγήκε στο γιακά για δεύτερη εφηβεία (και αποκαλέστε με όπως θέλετε οι πιο εύθιχτοι της παρέας), που έχω δει να κρατάνε το παιδί μακριά από τον πατέρα, μια χαρά άνθρωπο ή να το δηλητηριάζουν στη νοοτροπία, και να το στρέφουν εναντίον του.
Που πέφτει το ποσοστό της μιας και της άλλης περίπτωσης; Μέσες άκρες, 50-50 να ειναι προβληματικός ο άντρας ή προβληματική η γυναίκα. Σαν σύζυγοι ο ένας προς τον άλλο, επισημαίνω. (Άσχετα με τη σωματική βία που
όντως εκπορεύεται κατα πλειοψηφία από τους άντρες εις βάρος των γυναικών).
Απλούστατα πολλές από τις προβληματικές, ως συζύγους, αυτού του 50%, δεν δηλητηριάζουν τόσο τα παιδιά τους εναντίον των πατεράδων τους, αυτό είναι μια αρκετά μικρή μειοψηφία.
Όσοι νομίζετε ότι η μπίλια των προβληματικών έκατσε στους άντρες αποκλειστικά, ενώ
όλες οι μαμάδες είναι θεούσες, νομίζω πως θα έπρεπε να αναθεωρήσετε.
