συναγρίδα ψητή είναι ίσως ό,τι πιο ιδιαίτερο έχω φάει.
μετά σε ιδιαιτερότητα και θαλασσινό, είναι οι καραβίδες ψητές.
αλλά συμβιβάζομαι και με γάβρο τηγανητό, σαρδέλα ψητή, παλαμίδα φέτα ψητή, φρέσκα μπακαλιαράκια και γλώσσες τηγανιτές, καλαμαράκια, σουπιές, χταπόδια, κοτσομούρες, φρέσκο βακαλάο σούπα, μουρμούρες, σαργούς κλπ.
πέρα από κονσέρβα δεν έχω φάει ποτέ τόνο ρε γμτ, όπως το κάνουν οι Γιαπωνέζοι. είναι ολόκληρη επιστήμη ο τόνος: