Ναι απλως αυτο που λες εχει νοημα μονο αν δε σε νοιαζουν καθολου οι σχεσεις με τις γυναικες.
Ο,τι γυναικα και να θες, ακομα και να ναι 150 κιλα βαρος και 150 κιλα ανασφαλειες εχεις ανταγωνισμο. Βεβαια για να θες τετοια εξ αρχης, προφανως εχει παιχτει απειρη εκλογικευση και παρηγορημα για να νομιζεις πως αυτο ειναι το γουστο σου.
Δε θα μιλαει μονο με σενα, σε κοινωνια ζουμε. Ποσο μαλλον ρεαλιστικα θα πρεπει να σε επιλεξει μεταξυ πολλων αλλων και αυτος ο ανταγωνισμος ειναι απολυτα υπαρκτος και σημαντικος στη ζωη σου.
Ε, προφανως, ο ανταγωνισμος εχει αυξηθει για 2 λογους. Πρωτον γιατι η μονογαμια οσο παει χανει εδαφος και το ινσταγκραμ εχει αλλαξει το σκηνικο και δευτερον γιατι ο φεμιναζισμος οσο παει μειωνει την ποιοτητα των γυναικων.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 7 Ιουνίου 2023
Γιατι να μεινουν με το χερι τους, ενω μπορουν να τις εναλασσουν μεχρι να βρεθει και καμια ποιοτικη να κανουν σχεση;
Το 90% ασχολειται με την χερουκλα του, μεχρι να βρει καποιο μπαζακι, που οι ιδιοι αν επρεπε να το παραδεχθουν θα εβαζαν 5-6/10 σε εμφανιση και χαρακτηρα. Το σκεφτηκες αυτο ή δε συναδει με τις ατεσταριστες θεωριες σου;
Εγω πάντως βλέπω ότι όσο προχωράει ο καιρός, τόσο πιο εύκολο γίνεται να τις ρίξεις, σα να κλέβω εκκλησία νιώθω. Για να τις πας μέχρι σχέση εννοώ.
Γιατί αν νομίζεις ότι η παρακμή άγγιξε μόνο τις γυναίκες και δεν έχουμε γεμίσει και άντρες χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν, κάνεις λάθος. Είναι σα να παίζω μπάλα μόνος μου με τόσους παράξενους τριγύρω που το παίζουν γαμάτοι.
Το μόνο που είναι δύσκολο, είναι να βρεις άνθρωπο με τις αξίες που θες για το στήσιμο σπιτιού (για γάμο), εκεί το χω παρει απόφαση οτι ΙΣΩΣ δε θα βρω αυτό που θέλω και κατα πάσα πιθανότητα θα μείνω μόνος.
Και απο το να ειμαι με το λάθος άνθρωπο προσπαθώντας με το ζόρι να κάνω χωριό για γάμο, καλύτερα μόνος.
Γιατί ακόμα και το "χωρίς γυναίκα" δε με ενοχλεί, έχω μάθει να περνάω καποια διαστηματα και μονος.
Το να περάσω τη ζωή χωρίς να έχω κάνει παιδι, αυτο ναι, με πειράζει. Αυτό είναι και απο τα λίγα θέματα που κάνουν τζιζ αμα μου τα ανοίξεις, με βλέπεις και κουμπώνομαι.
Οι φίλοι μου το εκλογίκευσαν μέχρι αηδίας και παντρευτηκαν (και οι δυο που έχω στο μυαλό μου), κυρίες οι οποίες εντάξει το γούστο εξωτερικά υποκειμενικό δε θα κρίνω, αντικειμενικά όμως με πολύ στραβό χαρακτήρα. Εγω δε θα τις παντρευόμουν ούτε υπο απειλή κρεμάλας.
Εκείνοι είναι και οι δυο στη φάση "μου πλένει, μου σκουπίζει, μου κάνει έρωτα, άρα παντρευτήκαμε για να μην πεθανω μονος". (παραδοχή κι απο τους δυο). Το βλέπω ΓΕΛΟΙΟ αυτό.
Εγω που σκουπιζω, πλένω, μαγειρεύω, φέρνω ένα σπίτι βόλτα μόνος μου με τη μισή τους αντοχή, διαλέγω γυναίκα με άλλα κριτήρια.
ΑΝ παντρευτώ ποτέ, θα παντρευτώ αυτή που θα γουστάρω να βλέπω το χαμόγελό της όταν ξυπνάω κάθε πρωί (δηλαδη θηλυκή, ευχάριστη), που θα μαγειρεύουμε μαζί και θα γίνεται η κουζίνα σκατά από τις γκάφες μας (παιχνιδιάρα, ευχάριστη, όχι κομπλεξική), που θα βλέπουμε σειρές αγκαλιά (κοινά γούστα) και κυρίως
θα είμαστε το ίδιο ήρεμοι και θα έχουμε τις ίδιες αξίες για τα μελλοντικά παιδιά μας. (κοινές αξίες και αντιδράσεις)
Αυτο που κάνανε οι άλλοι που παντρεύτηκαν τον Μήτσο τον Τραμπάκουλα με το τσιγάρο στο στόμα και τη συμπεριφορά "απο Ταμπούρια μεριά" για να χουν καποιον σα τη μαμά τους να τους ξεσκατίζει, εγω το βλέπω ως αδυναμία. Συμβιβάστηκαν, ξέπεσαν, βολεύτηκαν.
Και όλοι έχουν μικροαστικές κατινιές, αυτα τα "μεγαλώσαμε τωρα, δεν ακούω πια την μουσική που ακούγαμε πριν 5 χρονια, αυτα ειναι για παιδιά" ή ντύνονται σαν παππούδες και αφήνονται και οι ίδιοι, ή αρχίζουν τα νεοπλουτα, μαλακίες που ουτε να περιγράψω δεν θέλω.
Όλα αυτά δείχνουν και αντρική παρακμή, παράλληλα από την κριτική μας στις γυναίκες, την οποία δεν συζητάμε στους κύκλους μας.
Κι εσυ ο ίδιος το λες, παίζουν 90% το πουλί τους μέχρι να συμβιβαστούν με μια αλίμονη. Είναι αυτο ποιοτικό αρσενικό;