αυτό πρέπει να είναι κάποιο ιδιαίτερα εκλεπτυσμένο είδος λοβοτομής που γίνεται χωρίς αποστειρωμένα εργαλεία.
Αν ποτέ στη ζωή μου καταντήσω έτσι ελπίζω προς ελάχιστη ένδειξη σεβασμού ως προς το κουφάρι μου να με χτυπήσει κεραυνός το συντομότερο
Ξεκάθαρα, είναι σπάνιο είδος.
Κάθε χρόνο και χειρότερα εκεί μέσα κυριολεκτικά. Και το πιο τρομακτικό είναι πως ακόμα και η AI συμπεριφέρεται πιο ανθρώπινα απο αυτούς πλέον. Μετά σου λένε για soft skills, λες και έχουν οι ίδιοι.
Επίσης όταν λένε πως επενδύουμε στον άνθρωπο, εννοούν πως κατέχει πλήρως το τεχνικό κομμάτι και μας ενδιαφέρει επιπλέον να ταιριάζει στο εταιρικό culture μας(είτε αυτό είναι καλό...είτε είναι ο,τι πιο τοξικό).
Γνωστός μου (ασιάτης) manager 4ετίας με μεταπτυχιακό τίτλο και πρακτική από τη σχολή του δεν τολμάει να αλλάξει εταιρεία γιατί δεν βρίσκει καλύτερη δουλειά στο εξωτερικό που βρίσκεται ήδη εδώ και 5-6 χρόνια. Ενώ έχει κάνει πολλά projects, σεμινάρια μέσα στην δουλειά, κτλ, οι διάφοροι ρεκουιταρέοι Σάντρες, Λίες, Μάρβιν και Γιόχαν του λένε κάτι ασυναρτησίες ότι δεν ταιριάζουν ακριβώς τα προσόντα με αυτά που απαιτεί η νέα θέση και τον θεωρούν πρακτικά σχεδόν junior-entry level. Ο ίδιος ζει σε μια εταιρική αδράνεια. Δεν προάγεται αλλά μένει σε μια εφεδρεία με μόνιμο τον κίνδυνο της απόλυσης αν αλλάξουν οι στόχοι της εταιρείας. Την ίδια στιγμή του απαντούν ότι τα προσόντα του είναι πολύ ισχυρά, είναι ανταγωνιστικός αλλά δεν του απαντούν. Από ότι μου είπε 3-4 φορές του έκλεισαν ραντεβού για συνέντευξη και τελευταία στιγμή του το ακύρωσαν ή δεν υπήρχε η πρόσκληση επικοινωνίας με το κανάλι της συνέντευξης. Μια φορά του είχαν ζητήσει να γράψει κώδικα ζωντανά και 5 άτομα της συνέντευξης απλά παρακολουθούσαν. Δεν του άρεσε καθόλου το κλίμα και ο τρόπος που γινόταν η ανατροφοδότηση.
Έχει απελπιστεί λίγο. Μου αναφέρει ότι επικρατεί μεγάλη ανασφάλεια εργασίας στο δυτικό κόσμο ενώ καθημερινά κόσμος χάνει τη δουλειά του με απίστευτες δικαιολογίες απόλυσης. Υπάρχει μια έντονη κινητικότητα ανθρώπινου δυναμικού που εννοείται ότι αποτελεί "ενδυνάμωση" της αγοράς με τη λογική «ο θάνατός σου, η ζωή μου»: η μετακίνηση λαών στο όνομα μιας εργασιακής μετανάστευσης πάντα ωφελεί μια τοπική οικονομία (π.χ. σπίτια, μέσα συγκοινωνίας, αλυσίδες τροφίμων, επίπλων κτλ). Η τοπική πόλη της Γερμανίας ή της Ολλανδίας έχει μεγάλα οικονομικά οφέλη από μετακινήσεις απολυμένων σε νέες θέσεις μόνιμης ή προσωρινής απασχόλησης.
Νομίζω πως δεν υπάρχει λογικός άνθρωπος που δεν θα νιώσει απελπισία στην καλύτερη των περιπτώσεων. Απο ο,τι έχω καταλάβει αυτό είναι γενικά το κλίμα. Σε αρκετές περιπτώσεις όχι μόνο για τους άπειρους αλλά και για τους έμπειρους. Κάνεις καμιά 500αρια applications και εύχεσαι να απαντήσει έστω και ένας. Βέβαια και να απαντήσει κάποιος, μετά περνάς αυτή την ψυχοφθόρα και πολλές φορές ανούσια διαδικασία των πολλαπλών γύρων συνεντεύξεων που εξαρχής οι recruiters ξέρουν πως δεν θα καταλήξει κάπου, γιατί δεν έχουν σκοπό να κάνουν πρόσληψη.
Πάντως πάνω απο τρία χρόνια, δεν νομίζω πως μπορεί να σε θεωρεί κάποιος ακόμα junior, το θεωρώ ακραίο. Το βλέπουμε όμως γιατί έχει συγκεκριμένα οφέλη για τον εργοδότη αφού εκμεταλλεύεται παραπάνω προϋπηρεσία σε χαμηλότερο κόστος.
Δεν χρειάζεται απογοήτευση πάντως γιατί δεν καθορίζει την αξία κάποιου όλο αυτό το τσίρκο. Προσωπικά έχω φάει αρκετά άκυρα, ενώ ταυτόχρονα έχω δει Αμερικανούς που μπήκαν στην αγορά εργασίας με πολύ πιο αδύναμο βιογραφικό απο εμένα και έπιασαν δουλειές σε τοπ Αμερικάνικες εταιρίες. Είναι πολλοί οι παράγοντες που παίζουν ρόλο, και δεν βγάζουν πάντα νόημα. Η γνώμη μου είναι πως γενικά φαίνεται απο την αρχή εαν ο άλλος έχει σκοπό να προχωρήσει σε πρόσληψη ή όχι. Εαν στα μασάει, ή δεν είναι ξεκάθαρος, ή σε περνάει απο 40 κύματα...σκούρα τα πράγματα.
Η παπάτζα πουλάει τρελά όπως έχει πει η Αμαρέλια γενικά. Δηλαδή στο LinkedIn αν μπορείς να κάνεις την τρίχα τριχιά, σου δίνει τρελό boost.
