Πράγματι, τί το κακό υπάρχει στο να γνωρίσεις κάποιον και να τον ρωτήσεις τί δουλειά κάνει;
Προσωπικά μιλώντας, έχω πολλούς λόγους για να το θεωρώ κακό
ως πρώτη ερώτηση ή έστω από τις πολύ πρώτες. Και ναι, η τοποθετηση και ο χρόνος και ο τρόπος που το ρωτάς είναι που παίζουν τον μεγαλύτερο ρόλο.
Δεν ειναι κακο καποια στιγμή στη ροη του λογου ύστερα να ρωτησεις με τροπο "με τι ασχολείσαι", αλλά το εξ αρχής τι δουλεια κανεις ειναι "τικάρω κουτάκια".
Ο πρώτος λογος και ο υποκειμενικός εξ όλων, είναι ότι δεν "δουλευω". Δεν δουλεύω ρε παιδάκι μου και δε γουστάρω να συζητήσω για κατι για το οποίο δεν μπορώ να ανταποκριθώ στη συζήτηση. Εσυ θα μου πεις για την εταιρία σου, τους συναδέλφους σου, μια κακή εμπειρία στην ημέρα σου, και αντε οκ να το κανεις μια δυο πέντε φορές. Αμα η εστίασή σου ειναι πρωτίστως "η δουλειά" πως θα απαντήσω εγω που δεν είμαι στην ίδια φάση;
Ασε που θα με κάνεις να νιώσω και σκατά, με την εννοια οτι με σκαναρεις με αυτό ως βασικό σου κριτήριο και όχι για όλα τα υπόλοιπα που είμαι ως άνθρωπος. Και ναι, αυτό με πειράζει, και δε θέλω επαφή με τετοια άτομα.
Ο δεύτερος και ο πιο αντικειμενικός, είναι ο εξής: Καταλαβαίνω οτι για πολλούς η δουλειά είναι η ζωή τους. Καλά να είστε, να ζείτε για να δουλεύετε και να περηφανεύεστε και πόσο εργατικοί είστε και ότι τέλος πάντων σας δίνει χαρά. Ε, δεν είναι ομως η ίδια προτεραιότητα για εμάς οταν γνωρίζουμε ενα άτομο.
Γνωρίζω μια κοπέλα, είναι νυχού, η άλλη ειναι καθαρίστρια σε σχολείο, και η άλλη ειναι λογίστρια σαν εμένα αλλά το ασκεί, ε δε με νοιάζει ρε φίλε. Δε σε γνωρίζω για το πρεστίζ. Δε με νοιάζει πόσα βγάζεις, δε με νοιάζουν οι τίτλοι, μπράβο σου για όσα κατόρθωσες και το οτι εισαι μορφωμένη, δικά σου τα λεφτά να τα κάνεις ότι θέλεις.
Και αντε με τη λογίστρια λογω κοινού αντικειμένου, είχα πολλά να πω. Αλλά και πάλι δεν θέλησα. Μιλάγαμε για τους σεισμούς, για το τσάι και τις γεύσεις του, για το τι ταξίδια θέλουμε να κάνουμε, για τις ανησυχίες και τα όνειρά μας. Δεν καθήσαμε να παίρνουμε συνέντευξη ο ένας στον άλλο να τικάρουμε κουτάκια.
Παλια οταν γνωριζα κοπέλες που εργάζονταν, για να πω κι εγω κατι να μη ντραπώ, έλεγα "ειμαι χρηματιστης" (αλήθεια ειναι, το χω σπουδάσει και το εχω εξασκήσει εκτός επαγγελματικής ιδιότητας αλλιώς, επενδύσεις, κρύπτο πρόσφατα κλπ) και έπρεπε μονίμως να το διανθίζω κάπως για να μη φωνάζει άνεργος η φάση. Γιατί δεν είναι ωραίο, κακά τα ψέμματα.
Ε γυρισα σε μια και της είπα πρόσφατα "Εχω πλάνα να φυγω απο τη χώρα και προς το παρόν φτιαχνω την υγεία μου και θα ψάξω μετά κατι remote για να μην κανω αποστάσεις, δόξα τω Θεω είμαι σε μια κατάσταση που μου επιτρέπει να μπορώ να είμαι σχετικά επιλεκτικός".
Της είπα την αλήθεια. Και ένιωσα ΑΝΑΛΑΦΡΟΣ. Και δεν με έκρινε, τουλάχιστον απέξω, απο μέσα της δεν ξερω. Αν και ειμαστε της ιδιας νοοτροπίας ακριβως (αντιδραστικό στυλ αντι-υλιστικό και anti-hustle culture) οπότε ήρθαμε και ταιριάξαμε 100%.
Τωρα αμα θα γινει κάτι, δεν ξέρω, θα βγουμε να τα πούμε αυτές τις μέρες κι απο κοντά κάπου σε κανα καφέ.
Αμα ήταν η τυπική μέση Ελληνίδα και της το λεγα αυτό, θα με είχε για σεξ μόνο και θα με έκρυβε απο τη μάνα της. Και προβληματικός στο σώμα και χωρίς ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ; Αει απο δω χρυσέ μου, πάμε γι άλλον.
Κακά τα ψέμματα, έχουν γινει σαν συνεντευξεις οι πρώτες επαφές. Ειτε ρωτάει ο άντρας τη γυναίκα, είτε το αντίστροφο.
Συγγνώμη, θα ακουστεί 100% σαν γενίκευση, αλλά το θεωρώ κουτοπόνηρο και βλαχιά την τόση εστίαση στη δουλειά, βρωμάει low class υλιστής που δεν έχει τιποτε να δειξει ως πνευματικό επίτευγμα και το ρίχνει στο "ειμαι πολυ εργατικός, δουλευω 25 ωρες το 24ωρο".
Κατάλοιπο λαών Οθωμανικής νοοτροπίας, η φιλιππινέζικης ή αφρικανικής, Φτωχά δηλαδή έθνη που το ρίχνουν στην εργατικότητα και στον δυτικό μιμητισμό των εργασιομανών των ΗΠΑ.
Εργάσου, δεν είπαμε να μην εργαστείς, και ρώτα το με εναν ωραιο τροπο στην κατάλληλη στιγμή. Αγαπάμε τους τιτλους, την ουσία, το χρήμα και χάνουμε τις μικρές χαρές της ζωής, να γνωρίζουμε τον ανθρωπο και όχι την εικόνα.
Θα μου πεις τα λες γιατί ζηλεύεις. Εντάξει οκ ζηλευω, με έπιασες.
