Για πνιγμό είναι μερικοί, αν αφήσω να μου βγει η μαμά από μέσα μου…σε καταλαβαίνω !
Σκέψου, όταν ήμουν μέσα σε αυτά και είχα το παιδί, να βλέπω να γίνονται μπροστά στα μάτια μου…
Σοβάδες έπεφταν από τις οροφές, θαύμα ήταν που δεν είχαμε κάποιο παιδί με σπασμένο κεφάλι, και τους παρακαλούσαμε σαν σύλλογος να κάνουν ένα έγγραφο στο δήμο. Ο διευθυντής έλεγε δεν εχω χρονο ...
Κι εγώ έπρεπε την επόμενη μέρα να στείλω το παιδί μέσα σε αυτή την τάξη…Αφού δεν έγινα δολοφόνος τότε και κρατούσα την ψυχραιμία μου, δεν θα γίνω ποτέ.