Ρε παιδιά, αν είναι αλήθεια τα όσα γραφονται για τη συμπεριφορά γονιών, διευθυντών, εκπαιδευτικών και μαθητών στα σχολεία, το πράμα πάει πολύ χάλια:
Μου έλεγε ο αδερφός μου, πως στο σχολείο της κόρης του έγινε μια μικροπαρεξήγηση μεταξύ γυμνάστριας και μαθήτριας πάνω στις πρόβες της παρέλασης, δηλ κάτι πολύ συνηθισμένο. Το απόγευμα η μάνα της μαθήτριας επικοινώνησε με τη διευθύντρια του σχολείου, της είπε το γεγονός και αυτή, λέει, υποστήριξε φανερά τη μάνα! Και δε μιλάμε για σοβαρό γεγονός, δηλ βρισιά, προσβολή κλπ. Απλά η γυμνάστρια έβαλε μια φωνή στη μαθήτρια, επειδή έκανε αταξίες και της είπε, αν δε θέλει, να φύγει απ την παρέλαση, κάτι τέτοιο!
Επειδή δεν πιστεύω πάντα ό,τι ακούω, διότι έχουμε το <<χαλασμένο τηλέφωνο>>, σκέφτομαι: Αν είναι αλήθεια το γεγονός, όπως ακούστηκε μεταξύ γονέων, τότε η διευθύντρια είναι τραγική. Αντί να υποστηρίξει τη συνάδελφο και να <<βάλει στη θέση της τη μάνα>>, μπήκε στο τρυπάκι, να την καλοπιάσει! Αποτέλεσμα: Η μάνα, η κόρη και όλη η παρέα, αποκτούν τη γνωστή έπαρση <<θα σου δείξω εγώ κυρά γυμνάστρια>>!
Αν είναι ψέμα, τότε η μάνα το παρουσιάσε στους άλλους γονείς, όπως τη βόλευε.
Παιδιά, όσα χρόνια εργάστηκα, ούτε μία φορά η διευθύντρια δεν άφησε εκτεθειμένο εκπαιδευτικό! Ποτέ! Όσο απλό ή σύνθετο ήταν το θέμα, αν έκανε κάτι τέτοιο ο διευθυντής, θα τον έκραζε ο σύλλογος διδασκόντων πολύ άσχημα!
Έχει πράγματι αλλάξει αυτό; Δεν πολυπιστεύω όσα λέγονται μεταξύ γονέων.
Την αξιολόγηση ποιος την κάνει τελικά; Γιατί αν πράγματι μετράει η γνώμη των γονιών, τότε τα πράματα είναι δύσκολα! Πρέπει να επέμβει το συνδικαλιστικό όργανο. Όλη η παιδεία κινδυνεύει, αν πέσει στα χέρια κάθε κομπλέξικού γονέα.
