Εντάξει ΕΣΥ το θέλεις αλλα γιατι τόσο πολύ ; Αν θεωρησουμε οτι εισαι στην ηλικια των 30-40 και γνωριζεις κάποια και μένει μόνη της. Μετα τους 2-3-6 μηνες δεν θα πάς να μεινεις μαζί της ; τι σε εμποδίζει ; Μου φαινονται πολλά τα δύο χρόνια. Για αυτες τις ηλικίες.
Καταρχάς εγω είπα 1 χρόνο μαξ 2, μετά ξεχειλώνει. Ενταξει δεν ειναι Γιάννης είναι Γιαννάκης θα μου πεις, οκ, στο δίνω αυτό.
Για σένα είναι πολύς ο 1 χρόνος, για μένα είναι ότι πρέπει για να γνωρίσω την άλλη σχετικά καλά. Άνθρωποι και άνθρωποι.
Εσυ το βλέπεις ως εμπόδιο το χρόνο που με σταματάει από το "να βιαστώ, να την καπαρώσω". Εγω το βλέπω σαν ευκαιρία να την μάθω καλύτερα για να πάει καλά η σχέση και να μην βρεθούμε προ εκπλήξεων αργότερα, κοινώς "take it slow, make it right".
Ο χαμηλότερης αξίας κυνηγάει να καπαρώσει έναν σύντροφο όταν πιστεύει ότι ο άλλος είναι ανώτερης αξίας, ή αυτό που λέμε "πολύ καλή για μένα". Οκ αμα είχα πέσει σε τετοια φάση, πιθανότατα να είχα κι εγω τέτοιο άγχος, αλλά η εμπειρία μου, μου έχει δείξει πως ακόμα κι εκείνες που είχα σε υψηλή εκτίμηση, δεν ήταν υψηλής αξίας επειδή δεν τις μέτρησα έγκαιρα ή σωστά. Όταν κερατώνεις πχ ή χειραγωγείς, ή θες να φυγεις από το σπίτι του μπαμπά και της μαμάς, περιμένεις εγω να είμαι ο σωτήρας σου; Nope.
Μα θα μου πεις "αμα καταλάβεις ότι δεν χειραγωγεί, δεν κερατώνει, δεν σε θέλει για τα λεφτά σου, δεν σε απατάει, είναι απίστευτη καταπληκτική κλπ, δεν θα την πάρεις;"
ΓΙ ΑΥΤΟ θέλω ένα χρόνο. Μέσα σε 12 μήνες ουδεν κρυπτόν υπό την Αυτοκρατορική Αρχή.
Αν η άλλη ειναι 26-28 μπορει να έχει περιθώρειο 5 ετων εσυ αν εισαι 38-40 μπορει να ΜΗΝ έχεις.
Γιατί δεν έχω; Μου τελειώνουν τα ωάρια;
Θα φανεί ξεκαθαρα αν θέλει να φυγει απο το πατρικο της κ να επενδύσει σε ενα δικό σας σπίτι πλέον. Ουτε εγω θέλω γονείς πάνω απο το κεφάλι μ συνεχώς να μπαινοβγαίνουν σπίτι χωρις προειδοποιήσεις.
36 ειμαι όχι 15-20-25... άντε και 30-32 το πολύ.
Αυτο το ΣΟΥΚΟΥ θέλω να κατσω ΝΑ ΞΕΚΟΥΡΑΣΤΩ μετά απο 12 μέρες συνεχομενη εργασια χωρις ρεπο βάλε και τα πανω κάτω στη δουλεια βάλε κ τα γυμναστηρια. ΟΧΙ.
Θελω χαλάρωση πχ να μην ερθει κανείς σπίτι.
Στα λόγια μου έρχεσαι.
Όταν:
Είμαι οικονομικά καλά
Έχω τις δουλειές μου και χτίζω πια το μέλλον μου επαγγελματικά
Ξέρω να μαγειρεύω, πλένω, σκουπίζω, κάνω όλα μες το σπίτι
Έχω τα χόμπι μου και περνάω καλά με τον εαυτό μου.
Τι να την κάνω την άλλη;
Για παρέα; Εντάξει ναι, θα την ήθελα. Αλλά το ίδιο κάνει και ένας φίλος ή μια φίλη.
Για αγάπη; Δεν υπάρχει πραγματική αγάπη οπότε δεν την περιμένω.
Για σεξ; Καλό θα ήταν αλλά δε με αφορά.
Για σχέση; Γιατί; Για να ρθει να τα βρει έτοιμα, να κάνουμε συναλλακτική σχέση και να πρέπει μονίμως να είμαι παγιδευμένος σε έναν ρόλο "αρσενικού παρόχου" που κάνει jump hoops και δεν ρίχνει ποτέ το επίπεδο για να φοβάμαι μη με κερατώσει ή μου δώσει διαζύγιο με την πρώτη στραβή;
Ή για να αποσπαστεί η συγκέντρωσή μου από αυτά που θέλω να κάνω στη ζωή μου, και πλέον να ασχολούμαι με το δράμα της, για το γιατί δεν μιλάμε τόσο συχνά ή άντε πότε θα κάνουμε κανα παιδάκι;
Εγω θέλω μέσα στα επόμενα 1-2 χρόνια, να πάω ένα μήνα Δομινικανή Δημοκρατία να ρίξω τον πούτσο της ζωής μου για να στο πω και χύμα.
Τι θα πρέπει να κάνω;
Να το ακυρώσω και να πω, ε ξέρεις πρέπει να συμβιβαστώ με τη μικροαστική ζωούλα μου, δουλίτσα, γυναικούλα, εργαζόμενος οικογενειάρχης, δεν πειράζει στην επόμενη ζωή;
Να γίνω καθίκι και μαλάκας και να την αφήσω πίσω στην Ελλάδα και να της πω (χωρίς να αξίζει τετοια αντιμετώπιση καμία σοβαρή κοπέλα) ότι ξέρεις "περίμενε να πα να δω κανα πούσιο στην Καραιβική και γυρνάω να συνεχίσω το όργωμα του δικού σου;"
Αρνούμαι να πάρω στο λαιμό μου άνθρωπο που δεν φταίει επειδή εγω έχω πλάνα στη ζωή μου ξέρεις.
Ή να το κάνω σαν ένα σχεσάκια φίλο μου που έπεσε με τα μούτρα στην άλλη, έναν αιώνα συγκατοίκηση με το καλημέρα και μετά το γάμο την πήγε σε όλα τα εργένικα εξωτικά μέρη ρομαντικούλι ταξίδι και μετα μου κανε "πρέπει να σου πω τι υπάρχει εκεί";
Ξέρω τι υπάρχει εκεί. Και αλλού. Και θέλω να το δω πριν πεθάνω.
Αυτή τη στάση έχω, αυτές τις επιθυμίες. Και δεν θέλω να πληγώσω ή να στενοχωρήσω ή να αγχώσω καμία κοπέλα που θα βρεθεί στο διάβα μου και θα έχει άλλα πιο βιαστικά πλάνα. Αρνούμαι να καπαρώσω κάποια από ανασφάλεια και μετά να της βγάλω γούστα μέσης ηλικίας του άντρα. Μπορεί να ακούγομαι απότομος, αλλά θέλω να ειμαι καθαρός από την αρχή, να ξέρουν τι να περιμένουν από μένα.
Μπορεί να είχε και δίκιο. Μη νομίζεις οτι υπάρχουν και άπειρες επιλογές εκει έξω για να κάνεις κάτι σοβαρό.
Δεν το έλεγε έτσι αλλά με την έννοια, δεν μπορώ να βρω άλλη γυναίκα, θα πεθάνω μόνος, πρέπει να παντρευτώ αυτή ή θα πεθάνω μόνος. Το λιγότερο χειρότερο.
Είναι τελείως διαφορετικό απ' το να πεις "Ξέρεις; Γνώρισα 30 γυναίκες στη ζωή μου, στις 10 δεν τους έκανα εγω, οι 10 δεν μου έκαναν εμένα, οι υπόλοιπες 9 καλά περάσαμε αλλά δεν προχώρησε, ε βρήκα μια κοπέλα που ταιριάζουμε σε 8 απο τα 10 πράγματα και λέω να μείνω μαζί της"
Αυτο να το καταλάβω!
Αλλά όχι και στο πρώτο φουστάνι που μας πέφτει στα 4/10 "α να την κλειδώσω γιατί δεν μπορώ να βρω γυναίκα".
Οπότε αμα βρείς την ευκαιρια καλό θα ηταν να "βιαστεις" να τη κλειδώσεις. Μου κάνει εντυπωση που σου φαινεται περίεργο στην ηλικία των 38-40 ποσο είσαι.
Και στα 45 σε μοναστήρι με καλόγριες να με βάλεις, κάποια θα βγει τούρλα μετα από 9 μήνες, θα βρω τον τρόπο. Οπότε ξαναρωτάω, γιατί να βιαστώ; Μου τελειώνουν τα ωάρια;
Ο ανθρώπινος χαρακτήρας αλλάζει δυναμικά με τα χρόνια και με τις καταστάσεις.
Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος να μείνει ο ίδιος μετά από 2 χρόνια σχέση..συγκατοίκηση..γάμο..παιδιά.
Αυτές οι καταστάσεις είναι το πυρ και το σίδερο που θα την δοκιμάσουν.
Οπότε όσο και να περιμένει κάποιος για να τεστάρει τον άλλο, αν δεν γίνουν βήματα μπροστά δεν θα δοκιμαστεί πραγματικά και θα χάσεις χρόνο.
Για αυτό και βλέπεις περιπτώσεις 5 χρόνια σχέσης όλα καλά, που με το που προχώρησαν χώρισαν.
Θέλει λίγο ορμή και ρίσκο η φάση.
Αδερφέ μου, δεν διαφωνώ. Το χω πει 300 φορές στο θέμα, 1 χρόνο, ΔΥΟ ΤΟ ΠΟΛΥ ΓΙΑΤΙ ΜΕΤΑ ΞΕΧΕΙΛΩΝΕΙ.
Ουδέποτε είπα ότι δεν πρέπει να προχωρήσει ή ότι δεν χρειάζεται εξέλιξη και δοκιμασία και δυσκολίες η σχέση.
Στα γαμήσια καλοί είμαστε όλοι και όλες. Στα ζόρια φαίνεται ο καπετάνιος και η καπετάνισσα η καλή.
